Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

ΠαραμύΘΕΙΑ

Ok this was tough enough, I must confess… I just wanted to write a fairy tale about the two adorable women that inspire me all these years, my two ‘‘Fairy Godmothers’’ that magically appeared every time I needed inspiration for what to wear and answered all my questions about fashion, fabrics, colors combinations. Instead of a magic wand they used a magic sewing machine. Both working for years in clothing industry and making very often their own clothes by themselves are the main reason i consider fashion as art and the more extraordinary way to express my self. Always my mentors, my mother and my auntie are the reason I create this blog. I consider this blog as another cause to remember my beloved aunt after her sudden loss and to try persistently to give her a reason to feel at least a million times less proud for me than I felt for her. Ok later on this blog will cheer up…I promise!!!!

Έλα, να σε ταξιδέψω λίγο πίσω…να σου πω μια ιστορία, νοσταλγική σαν παραμύθι…
Θα χει θαμπά χρόνια, φτωχικά, που κουβαλούν γονική παροχή, βαριά κατοχικά δισάκια, ρούχα από την ‘‘μαμά Αμερική’’ – σήμερα θα τα ’λεγαν vintage- , γυμνά πόδια και βλέμματα. Θα έχει γέλια πολλά, τρέλες νεότητας, αγάπες που τις έθρεψαν έρωτες, Αθήνα και Μύκονο στα καλύτερα τους για σκηνικό και τα πιο ξεχωριστά κοστούμια…ραμμένα από τις ίδιες τις πρωταγωνίστριες, με στιγμές τους για υφάσματα, αγάπη για κλωστή, καρφιτσωμένα χαμόγελα, καρδιές μπαλωμένες, αγωνίες-βελόνες και ελπίδες-γαζιά σε τρύπιες θύμησες. Για happy end μη με ρωτάς, δε ξέρω…εδώ μιλάμε για ζωή κι ας μοιάζει με ταινία.

Μικρό κορίτσι, με γρατζουνισμένα γόνατα και ψυχή, ρούχα και θέλω, ένα μάτσο ανάκατα πολύχρωμα κουρέλια. Τρέχει ξυπόλυτη άλλοτε σε θάλασσες του νησιού της και άλλοτε σ’ εκείνες του μυαλού της. Άλλοτε μετράει άστρα και άλλοτε πληγές. Αγωνίες κορδέλες σε τιμόνια από δανεικά ποδήλατα, να ανεμίζουν κόντρα στον άνεμο, λύπη κοκκαλάκι φορεμένο στα μαλλιά. Στρώμα τόσο δα μικρό και βρώμικο, μα όνειρα μεγάλα, για να χει να κουρνιάσει, να κάνει ύπνο λυτρωτικό. Χάδια μητρικά στοιβαγμένα στα απολεσθέντα… δεν είναι πως δε τα ζήτησε, μα πώς να τα γνωρίσει;…δεν τα χε δει ποτέ της!… ακόμα κι αν ήξερε, πως έστω ένα από αυτά θα έπρεπε να είναι δικό της , πως δε μπορεί μήτρα την ζέσταινε κι εκείνη πριν, σαν όλους τους άλλους, το χέρι τούτο που ψάχνε απόν μέχρι το τέλος.
Κεραμιδάκι από σκεπές για κοκκινάδι στα χείλη. Χείλη, παρένθεση που σκόνταψε και 2 λακάκια στις άκρες να ρθουν τα ‘‘αντέχω’’ της να ξαποστάσουν. Αέναο κυνηγητό με τ’ όνειρο και μια ελπίδα να φωνάζει δυνατά ‘‘φτου και βγαίνω’’

Μετέπειτα πρωτεύουσα, προσφυγικές γειτονιές, ότι λείπει από την τσέπη περισσεύει στην καρδία. Φίλες κολλητές και αδερφές εξ αγχιστείας αργότερα, ίδιο επίθετο, κοινές τρέλες, στην ίδια γειτονιά, μια αγάπη εξ αδιαιρέτου. Μια μηχανή να κόβει πληγές και να ράβει χαμόγελα, πολύχρωμα υφάσματα να δίνουν χρώμα σε ασπρόμαυρα καρέ απ’ το παρελθόν, ρυθμικές μουσικές να ‘‘ντύνουν’’ τις στιγμές, ρούχα πίνακες ιμπρεσιονισμού, γέλια, καπνοί και νιάτα να ξεδιπλώνονται σαν σπείρες από κίτρινες φανταχτερές μεζούρες, που μετρούν χρόνια και όχι μήκη.
Έρωτες ταξίδια, αγάπη λιμάνι, το πιο όμορφο δημιούργημα της δεν ήρθε από κείνη, μα μέσα από κείνη, στιγμές να γεμίζουν τα κοντέρ, χιλιόμετρα ζωής.

Κι ύστερα ήρθανε αίθουσες παγωμένες, άσπρες και μπλε ρόμπες, κάποτε έντυνες και τώρα σε ντύνουν, οροί-καρφίτσες, άρωμα αλκοόλης, μηχανήματα που τραγουδούν μονότονα και μια ψύχρα που σου ‘‘καίει’’ το είναι.
Μα ακόμη κι όταν δεν υπήρχαν περιθώρια επιλογής, πάντα εσύ είχες το ψαλίδι ,εσύ και την κλωστή, να κόψεις και να ράψεις στα μέτρα σου, της ζωής σου το κοστούμι.

Ρετάλια πεταμένα στο πάτωμα, μισοτελειωμένα της ζωής σου πατρόν και μια ραπτομηχανή μ’ εντόσθια κρεμασμένα κλωστές, 2 μάτια απορημένα, βγαλμένα από εντός σου, αιτούνται να γυρίσεις πίσω…μα κάρφωσες ψαλίδι ανοιχτό, τον παράδεισο εσύ και λούφαξες εκεί για πάντα.

mam and auntie and some of their awesome outfits...










mam working inside a sea of fabrics...



exhausted after work...



...but always ready for a drink and photoshooting!!






the easey riders...










staring the last photo and as waching my mam all this time in black, i smiled widely as i was thinking that they re still dancing together... my aunt exists but it's because off the ''wall'' we can't see her...i prefer to see it that way...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου