Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

Present(s) Perfect

Καλοκαίρια που ξεχνούν να τελειώσουν, χειμώνες οι τέσσερις μας, χουρ- χουρ σε καναπέδες,να μυρίζει το σπιτι ρόφημα σοκολάτας, μπισκότα και κέηκ, αγκαλιές και βλέμματα ζεστά σαν παιδικές κουβέρτες, κουβέντες για ρούχα, μαλλιά, γκόμενους, δουλειές και σεξ, γέλια και καπνοί να βγαίνουν απ’ το παράθυρο που συνήθιζες να ρεμβάζεις, φλύαρες σιωπές που τα λένε όλα σαν κοιταζόμαστε στα μάτια, μια γόμα να σβήνει χιλιόμετρα κάθε φορά που μαστε μακρία η μία από την άλλη.

Να ακούω ήχο από τα κύματα μέσα από το μαξιλάρι μου, αντιδοτο στις βραδινές αυπνίες. Όνειρα,λευκά πανιά να ανεμίζουν σε απέραντα μπλε κόντρα στον άνεμο, μνήμες και πρόσωπα μέσα σε αναμμένες κάφτρες που δε λεν να σβήσουν, να μετρηθούμε στο πούλμαν της ζωής μου και να μαστε όλοι παρόντες, και όσοι δεν είναι να εμφανιστουν μόλις κορνάρει ο οδηγός και να γεμίσουν τις άδειες θέσεις, γιατί χωρίς τους διπλανούς ποτέ δε ξεκινά το πούλμαν κι αν ξεκινήσει το ταξίδι δε θα ναι ποτέ το ίδιο.

Αλήθειες βελάκια να χω να στοχεύω το εγω μου τα βράδια, μεχρι να πετύχω το κέντρο του στόχου, που για ένα περίεργο λόγο θα χει σχήμα καρδιάς, να μαι πολύχρωμη χάντρα στο κολιέ ευτυχίας που λουφάζει στο λακάκι του λαιμού εκείνων που αγαπώ, εκείνο τον κλόουν στο πόδι σου να μου προσφέρει τη μαργαρίτα, σφηνάκια λύπες, να τις κατεβάζω μεμιάς να μου καίνε το εντός μου, και έπειτα να τις ‘‘ξερνώ’’ σε τουαλέτες για να καταλήγουν εκεί που ήταν η θέση τους ανέκαθεν, σε βρώμικους υπόνομους, να σε πάρω τηλέφωνο και ν’ απαντήσεις, ένα καραγκιόζη με χέρι τόοοσο μακρύ μέχρι να φτάσει σε μένα και να τυλιχτεί γύρω μου σαν τις πασμίνες που με ζεστάινουν τα βράδια, να μου πεις ένα ψέμα σου, από αυτά με το για πάντα και το ποτέ, και αυτή τη φορά να το πιστέψεις και συ, καψούρα να μην εκπίπτει σ’ αγάπη, που κρατά τόσο…όσο αντέχεις…


Πτυχία εισητήρια και όχι κορνίζες, στο αεροδρόμιο να βλέπω μόνο landed, Ελλάδα- Γαλλία 20 λεπτά με κόστος 5 ευρώ (άντε 10), το τέλος να σημαίνει μόνο σκοπός, να φωνάζω ‘‘μαμά’’ και ‘‘μπαμπά΄΄ και να παίρνω απάντηση μέχρι τα βαθιά μου γεράματα, να βρεθεί το φάρμακο που θα μας κάνει ‘‘άτρωτους’’ από κάθε αρρώστεια, ν’ αδειάσουν όλα τα νοσοκομεία και να γίνουν πολύχρωμα σπίτια για κάθε άστεγο πλάσμα, δίποδο ή τετράποδο, να γκρεμιστούν τα κακόγουστα κτίρια, στη θέση τους να χτιστουν σπίτια με πολύχρωμα κεραμύδια σαν κτίρια του Gaudi με λουλουδάτες αυλές, φλοράλ τραμ να διασχίζουν τους δρόμους, και η γη να μοιάζει από ψηλά σαν μπάλα γεμάτη πολύχρωμα μπαλώματα.

Να κάνουμε reunion παλιών ‘‘συμμαθητών’’ που κάποτε ήταν στην ίδια τάξη φιλίας, αργότερα μείναν μεταξεταστέοι, να γράψουμε στον πίνακα αυτά που μας ένωσαν, να γλείψει το σφουγγάρι αυτά που μας χώρισαν και στο τέλος να παίξουμε όλοι μαζί μπουγέλο, φροντίζοντας αυτή τη φορά να μείνουνε στεγνές οι στιγμές μας. Να ζήσω και πάλι εκείνη τη νύχτα στο φοιτητόνησο, το τευλευταίο κοινό καλοκαίρι της παρέας, στο στέκι, να στήνουμε πύργους από μπυρόκουτα, να πονάει η κοιλιά απ’τα γέλια, μάτια αστέρια να λάμπουν, φωτεινοί προβολείς να γεμίζουν το σύμπαν με όνειρα. Οι φωτόγραφίες από τότε, στάζουν ευτυχία στον τοίχο μου. Να είμαι υπερ- ήρωας, να διακτινίζομαι με τη σκέψη, κουβαλώντας σαν άλλος σουπερμαν στην αγκαλιά μου αυτούς που επιθυμώ, και να μεταφερόμαστε σε όλα τα μέρη που χει πλάσει η φαντασία μας. Το πρωί αντι για πορτοκάλια, να στίψω τρέλα, να την πιω μονορούφι, σαν τη πορτοκαλάδα για να μη χαθεί η δράση της,να κάνω αίτηση για το Πανεπιστήμιο στη Ν. Καλληδονία, τη Γαλλική Πολυνησία ή τις Αντίλλες, κι αν γινω δεχτή, να γεμίσω μια βαλίτσα μαγιό και βατραχοπέδιλα και να την κάνω.

Να μαζευόμασταν σήμερα σε μια παραλία στο νησί, να βάζαμε στο πικ- απ τραγούδια από τζιτζίκια στη διαπασόν, να χορεύαμε ξυπόλυτοι στην άμμο, να κερνούσα σοκολατάκια με γέμιση -νοσταλγία ,να πίναμε ακόρεστα σαμπανιζέ ευτυχία να γαργαλάει τη γλώσσα, να σκορπάγαμε το γέλιο μας πολύχρωμο κομφετί στον αέρα, να γεμίζαμε μπαλόνια ιό-αγάπης, να δέναμε κουδουνάκια στην άκρη της κάθε κορδέλας, να τ΄αφήναμε να ταξιδέψουν σαν μουτζουρωμένα σύννεφα και ξάφνου να έσκαγαν ‘‘μολύνοντας’’ τους ανθρώπους μ’ αγάπη και γεμίζοντας την πλάση με άπειρα μελωδικά ‘‘ντιν- ντιν’’.

Να ’ταν αυτά δώρα μου για σήμερα, κι ας ήταν σκέτα χωρίς λαμπερό αμπαλάζ και περίτεχνο περιτύλιγμα.
















all photos are taken by dindinaki.


4 σχόλια:

  1. DinDinaki mou egrapses pali!!!!! Gia kapoio logo kathe fora pou feugw apo to "spiti" sou gemizw aisiodoxia!!

    Prigipaki

    xxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. μπραβο κυρία μου. μπραβο. εξαιρετικο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. DinDinaki mou uparxei kati gia sena sto blog mou!!!! Come to collect it!!!!!!

    Prigipaki

    xxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. agapw corona sthn ammo kai tsanta dipla teleia photo !!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή