Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Μη μου τους κύκλους τάραττε

Η φράση που ακούγεται περισσοτερο στις φοιτητικές ορκομωμοσίες, είτε από γονείς, φίλους, συγγενείς, είτε από μας τους ίδιους, με ύφος σοβαρό, συνεδριακά επιστημονικό, είναι : ‘‘Όλα στη ζωη είναι ένας κύκλος. Έρχεται η στιγμή που ο κάθε κύκλος πρέπει να κλέισει’. Κι άλλες τέτοιες βαρύγδουπες συμπαντικές σοφίες, που κάνουν τον άξονα περιστροφής της Γης να διαταράσεται. Όσο μικρό ή μουχλιασμένο κι αν είναι όμως το ΄΄τυράκι’’ που πετάς στη φάκα, πάντα θα κινητοποιήσει το ποντικάκι που γυρνάει τη ρόδα του μυαλού μου, και τσαπ…Η λεγόμενη τροφή για σκέψη, μπορεί να είναι οποιασδήποτε προέλευσης ή ποιότητας για το ακόρεστο μυαλό μου, που μπορεί να κάτσει με τις ώρες να υπεραναλύει ακόμα και το πιο ανούσιο πράγμα στο γαλαξιακό μας σύστημα. (αυτοί οι συνεχόμενοι εσωτερικοί διάλογοι που δηλαδή νταξ,υπάρχουν φορές που θέλω να με χαστουκίσω ή να ψάξω να βρώ φίμωτρο ικανό να φιμώνει το στόμα του μυαλού μου)

Τι να πρωτογράψω για τα χρόνια αυτα…τα γράμματα είναι μόνο 24, όσο και να τα μπερδέψω στο μπλέντερ του μυαλού μου, θα στα σερβίρω σαν ταλαιπωρημενο φρουτοχυμό, άνοστο, χωρίς άρωμα και καμία αξία. Θα πάρεις το abstract, κι έλα και πες μου ποιος ποτέ κατάφερε να κλείσει τη μαγεία που κρύβεται στο ολόκληρο, μέσα από από περιλήψεις…

Είναι όλα όσα με φέραν σ΄αυτό που είμαι σήμερα και τόσα όσα ονειρεύτηκα να γίνω αύριο…Είναι το βλέμμα μου μέσα από το φινιστρίνι του πλοίου, να μη χωράει να περάσει, να απλωθεί στ’ απέραντο γαλάζιο, είναι ο πρώτος αέρας που μου χαίδεψε τα μάγουλα στο φοιτητόνησο, το πρώτο βράδυ που άκουσα την καληνύχτα της μαμάς μέσα από ακουστικό, εκείνο το παιδί στη στάση αστικού λεωφωρείου, τα θρυλικά ΄΄τσιμπούσια΄΄ στο κήπο της εστίας, η μυρωδιά απ το φιδάκι που μισούσα (μα τώρα κάθε φορά που το μυρίζω σε μπαλκόνια τεξιδέυω στο τότε), οι δυο μας να κλαιμε αγκαλιά στο κρεβάτι σαν ήρθε το χαρτί σου για μετεγγραφή, το βλέμμα σου σαν μου λες «Δεν φεύγω. Δεν πάω πουθενά…πώς να τ’ αφήσω??», εκείνο το βράδυ στη Βεργίνα με τ’ ανέκδοτο του Τσιφ, γέλια μέχρι δακρύων, να τρέχω σαν τρελή με τον Ψηλό, με ξεκούμπωτα παντελόνια μέσα στο δρόμο, επιτακτική αναγκη να σταματήσουν τα γέλια, εκείνος ο καναπές στο δεύτερο όροφο του Cream ασφυκτικά γεμάτος, τα γέλια μας να φτάνουν στη πλατεία, η γιορτή του Κάστανου, οι κουμπαροκουμπαράδες, οι νύχτες μας στο Λιμανάκι, 11 άτομα σ΄ ένα βαρκάκι, βίρα τις άγκιρες για το νησάκι απέναντι, το κολίε απ τα κοχύλια που μαζέψαμε τότε, ακόμα ‘‘χαιδέυει’’ το λαιμό μου, ο ολονύχτιος περίπατος για πορτοκάλια μέχρι τον Άγιο Πολύκαρπο, ντυμένη πρόβατο σε εκείνο το πάρτυ, να μου κολλάς βαμβάκια σ΄όλο το σώμα, το ξεμέρωμα στο θερινό μαγαζί, ήλιος και θάλασσα να γίνονται ένα, κι ήλιος να μουτζουρώνει το μπλε με πορτοκαλί, η εξερεύνησή μας σ΄ εκείνο το ιστορικό εγκαταλελειμένο ξενοδοχείο απέναντι από τις εστίες, σαν τα Goonies που βλέπαμε πιτσιρίκια, ραντεβού στο σπίτι της Έλενας, να στέλνουμε από το παράθυρο βλέματα σαίτες, ο πρώτος καφές κάθε Αύγουστο μετά τις διακοπές (σα να μη πέρασε μια μέρα), το ρακί του μπαμπά σου να μας ‘‘καίει’’ το εντός μας, 2 γουλιές αρκετές να ‘‘ξερνάμε’’ το εγώ μας όλο το βράδυ μέχρι το ξημέρωμα, η Μαρινέλα στο Repeat, κεριά αναμένα, μάτια να αστράφτουν στο σκοτάδι σα γιαλένια που παίζαμε μικρές, η Σοκολάτα με φράουλες σε κάθε γενέθλια μας, να κυνηγάμε το πιπίνι (τι αστεία λέξη στ΄αλήθεια, αναρωτιέμαι αν ο Μπαμπινιώτης την έχει στο λεξικό του), οι βραδινές βόλτες στο φάρο, το στέκι μας, το κοπή τη πίτα στο νησί κάθε φορά που ανταμώναμε μετά τις Γιορτές, η μεζονετούλα μου να μένει άδεια, οι δρόμοι να ψυθιρίζουν «Μαρία», η φωτογραφία σου ξεχασμένη σ’ εκείνο το φωτογραφείο, να σου κλείνω το μάτι κάθε φορά που την προσπερνάω, εκείνο το καλοκαίρι με τα Γιωργάκια, το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα που μπορείς ν αντικρύσεις, εκείνη η συναυλία στο Κάστρο, όλα εκείνα για τα οποία κάποτε κλαίγαμε και τώρα γελάμε, εκείνο το φιλί ξημερώματα έξω από το δωμάτιο με το μεταλλικό 2 στην πόρτα, ο Κουτσόγιωργας- το σκυλί με το πιο θλιμένο βλέμμα, να ληστεύουμε ώρες από τη νύχτα να σου γδύνω τη ψυχή, να μου γλυφεις το μυαλό, οι τέσερρις μας αγκαλιά στο καναπέ να πίνουμε κουβάδες καφέ, να χει τόσο κόσμο και γω να νιώθω πιο μόνη από ποτέ σαν φύγατε κι οι τρείς σας απ΄το νησί ΜΑΣ, το κρυφό ραντεβού μας κάπου έξω απ΄την ‘‘πόλη’’, οι εκδρομές στ΄αποστακτήριο, να ψάχνουμε τα πουλιά με τα κυάλια, το καπέλο Υπερπαραγωγη «Ο Κρόνος και οι 62 δορυφόροι του» που φορούσε το ‘‘αρνί’’, τα λεξικά στις εξετάσεις (ξέρεις εσυ), τα νευρικά μας γέλια με τη Τσίκι, να κυνηγάμε το πιπίνι (μερικά πράγματα δεν αλλάζουν έτσι εύκολα), οι εκρομές με το Ωκεανογραφικό, η Πασταφλώρα να χει ναυτία πριν καν σηκώσουμε άγκυρα, τα βαριεστημένα βλέμματα μας την ώρα του ‘‘Conservation Biologique’’, οι φορές που είπαμε ‘‘τα παρατάω’’ και συγκράτησε η μια την άλλη, Caprice με Pop Corn, το Μαρουλάκι να ταίζει ότι γάτα κυκλοφορεί, εκείνο το βράδυ οι 2 μας πριν φύγω για Γαλλία, οι εκρομές με το αμάξι και το συγκατοικάκι να ζαλίζεται , τα κουδούνια στο καρπό μου από κείνο το μαγαζάκι, ακόμα κάνουν ντιν-ντιν και σε θυμίζουν, να περπατώ μόνη στην προκυμαία και να πετάω υποσχέσεις- κέρματα στο λιμάνι, να κοιτάζω τη θάλασσα μέχρι να σκοντάφτει το βλέμμα μου στον ορίζοντα, και να μου ψυθιρίζω «Όρμα ρε…και θα φτάσεις.»…

Αν οι οι στιγμές μας μπορούν, λοιπόν, να θεωρηθούν βότσαλα στης ζωής μας τη λίμνη, που σχηματίζουν μια σειρά από ομόκεντρους κύκλους, εμένα τουτα τα χρόνια θα ήταν ο πρώτος ομόκεντρος κύκλος που σχηματίζει μια πετρούλα σαν ακουμπά την επιφάνεια της λίμνης. Τι κι αν είναι εκείνος με τη μικρότερη ακτίνα, είναι αυτός που αποτελεί κέντρο και σημείο εκκίνησης για όλους τους επόμενους που ακολουθούν…Είναι αυτός που τάραξε με περισσότερη ορμή τα «νερά» της δικής μου «λίμνης», αυτός που αν και εμφανίζεται πρωτίστερα, έχει το πιο έντονο και διακριτό σχήμα, αυτός που παραμένει το περισσότερο χρόνο σχηματισμένος στην επιφάνεια, αυτός με το πιο σημαντικό κέντρο, που χωρίς αυτόν τίποτα άλλο δε θα χε αφετηρία…

Και αν θα έπρεπε όλες αυτές οι στιγμές να στιμωχτούν σε ένα γεωμετρικό σχήμα τότε αυτό θα ήταν αδιαμφισβήτητα ο κύκλος, μιας και είναι το σχήμα του επιπέδου με το μεγαλύτερο εμβαδόν για δεδομένη περίμετρο.












Και ιδού τι φόρεσα την τελευταία μέρα ως φοιτήτρια...



Τα παπουτσάκια μου απο το Swap Not Shop Party, με στυλιστική Ντιντινίσια πινελιά, τα σκουλαρίκια της γαγιάκας μου.(κλασσικά!!)



Κι επειδή η μουσική μπαλώνει κάθε τρύπα που αφήνουν οι λέξεις, αν οι στιγμές εκείνες ήταν νότες τότε θ΄ακούγονταν κάπως έτσι



*all photos -except the first one- are mine.

17 σχόλια:

  1. Sugxaritiria k gia to look k gia tin tourta pou mas treksane ta salia vradiatika!!!!!!!!! filaki :x

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. na kanw abstract sto abstract kolliti mou? den tha se paineusw pali..ksereis tin gnwmi mou.. ase pou katantaei kai kourastiko na se apogeiwnw synexeia(fovamai min sou ginei synitheia kai meineis ekei psila..xixixixi) Apla eimai ypertyxeri pou exw zisei tis mises toulaxiston apo tis skines pou perigrafeis.. paw.. opou ki opws ki an paw.. bravo dude!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ποσο συγκινητικο..........
    συγχαρητηρια γλυκεια μου !!!!!!!!!!!!!!!!!
    υπεροχο το ντυσιμο !!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. mprabo!!!ta papoutsia einai teleia!!
    ayth thn kotsida 8elw na thn ma8eis k se mena!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ax Dindinaki mou mou eixes leipsei!!!!!! Polu suginhtiko post...me taxidepse sta dika mou antistoixa omorfa!!!!!

    Sugxarhthria koritsaki mou mesa apo thn kardia mou!!!!!!!!!!

    xxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. sygxaritiria girl, kali stadiodromia kai na kaneis ayto poy agapas panta!!
    yperoxo to outfit, h paremvasi sto papoutsaki katapliktiki kai to malli den to syzhtw!!apsogo!!
    alla pio teleio ap'ola einai to keimeno, polu ma polu sygkinitiko kai nostalgiko! einai eylogia na peraseis toso anemela kai pareistika foititika xronia! einai ayto pou den apolamvanoume emeis edw ws foitites stin athina, ayto to poly steno pou anaptyssetai anamesa stoys foitites ektos athinas! zileywww! euxomai ta kalyterotera sto exis koritsaki!!

    thecommonsuspect.blogspot.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. koritsia sas euxaristw oles gia ta kala sas logia...einai to pio iperoxo sinaisthima na vlepw pws kati pou ezisa kai periegrapsa me le3eis, sas siginei..actually einai o logos pou iparxei auto to blog...

    @kotitsa:einai toso aplo oso den fantazesai,(to kotsidi ennow)
    @elena:paw opou ki an paw...to 3ereis idi fantazimai

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Kale ti sumvainei? Kanw sxolia k de vgainoun! To keimeno sou einai apisteyto! Mou erxetai na klapsw k de thelw k poly egw! Sygxaritiria gia to ptyxio sou! K to outfit teleio! Tha sou steilw na vrethoume otan ksemperdepsw k me ta dika mou! Filakia!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. sygxaritiria gia tin apofoitisi!
    poly sygkinitiko post....kai den eimai apo tous eusigkinitous alla kati mou ekane....

    PS.kali douleia ekanes me ta papoutsia vlepw!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. SINXARITIRIA!!!!

    ade ke sta dika mas epitelous!

    kali-nea-arxi!

    (telia ta papa ke ta malia!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. μα δεν το ήξερατ ότι είσαι συνάδερφος (πτυχιούχα εννοώ)! καλή αρχή και να κρατάς το γέλιο σου και το μοναδικό σου στυλ σε ό,τι και αν κάνεις! να τα πούμε και από κοντά, να βγάλουμε τα πτυχία μας βόλτα ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. ΑΦΟΥ Ε ΘΑ ΤΟΥ ΠΑΡΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥ ΠΙΑΝΣ LOOOOOOOOOL

    A-ΠΙΣΤΕΥΤΟ

    ΑπάντησηΔιαγραφή