Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

RiveRain

Answering Thalia’s question, about how was our weekend, i could say more than perfect. We managed to escape from Athens, for a while, and after a drive of 2 hours, we were in the country house of a beloved friend. We relaxed and recharged our batteries and I was constantly thinking how incredibly nice is to have no anxieties of how to work around your schedule, to feel free WITHOUT a programme. We enjoyed the calm sea (fortunately without rain), the captivating riverside, and the latticed shade of the thick-leaved platanans. Sunday afternoon, you could smell the rain coming and we ate our last ice-cream, (before the big return in Athens) by watching the rain outiside the window.







These cherry-tomatoes in our garden remimds me my Havaianas...


...aren't they like watermelons??




i know this is an awfully blury pic, but i wanted to share my joy when i saw the bell..Koudounaki meets koudouna...

Dindinaki proudly shows her bag with the smashing Brooch of Fashion Algorithm's DIY Giveaway

...thank you sweetie.. i really love this brooch (mainly cauz it' s made by u)


bf''s jeans, Zara shirt, Yamamay shoes, vintage bag from bazaar in Tunisia, belt sprinder, ring Accessorize.

So did you have a good time this weekend??? kali evdomada na exoume...

and cu tonight @WhiteBox...



Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Μη μου τους κύκλους τάραττε

Η φράση που ακούγεται περισσοτερο στις φοιτητικές ορκομωμοσίες, είτε από γονείς, φίλους, συγγενείς, είτε από μας τους ίδιους, με ύφος σοβαρό, συνεδριακά επιστημονικό, είναι : ‘‘Όλα στη ζωη είναι ένας κύκλος. Έρχεται η στιγμή που ο κάθε κύκλος πρέπει να κλέισει’. Κι άλλες τέτοιες βαρύγδουπες συμπαντικές σοφίες, που κάνουν τον άξονα περιστροφής της Γης να διαταράσεται. Όσο μικρό ή μουχλιασμένο κι αν είναι όμως το ΄΄τυράκι’’ που πετάς στη φάκα, πάντα θα κινητοποιήσει το ποντικάκι που γυρνάει τη ρόδα του μυαλού μου, και τσαπ…Η λεγόμενη τροφή για σκέψη, μπορεί να είναι οποιασδήποτε προέλευσης ή ποιότητας για το ακόρεστο μυαλό μου, που μπορεί να κάτσει με τις ώρες να υπεραναλύει ακόμα και το πιο ανούσιο πράγμα στο γαλαξιακό μας σύστημα. (αυτοί οι συνεχόμενοι εσωτερικοί διάλογοι που δηλαδή νταξ,υπάρχουν φορές που θέλω να με χαστουκίσω ή να ψάξω να βρώ φίμωτρο ικανό να φιμώνει το στόμα του μυαλού μου)

Τι να πρωτογράψω για τα χρόνια αυτα…τα γράμματα είναι μόνο 24, όσο και να τα μπερδέψω στο μπλέντερ του μυαλού μου, θα στα σερβίρω σαν ταλαιπωρημενο φρουτοχυμό, άνοστο, χωρίς άρωμα και καμία αξία. Θα πάρεις το abstract, κι έλα και πες μου ποιος ποτέ κατάφερε να κλείσει τη μαγεία που κρύβεται στο ολόκληρο, μέσα από από περιλήψεις…

Είναι όλα όσα με φέραν σ΄αυτό που είμαι σήμερα και τόσα όσα ονειρεύτηκα να γίνω αύριο…Είναι το βλέμμα μου μέσα από το φινιστρίνι του πλοίου, να μη χωράει να περάσει, να απλωθεί στ’ απέραντο γαλάζιο, είναι ο πρώτος αέρας που μου χαίδεψε τα μάγουλα στο φοιτητόνησο, το πρώτο βράδυ που άκουσα την καληνύχτα της μαμάς μέσα από ακουστικό, εκείνο το παιδί στη στάση αστικού λεωφωρείου, τα θρυλικά ΄΄τσιμπούσια΄΄ στο κήπο της εστίας, η μυρωδιά απ το φιδάκι που μισούσα (μα τώρα κάθε φορά που το μυρίζω σε μπαλκόνια τεξιδέυω στο τότε), οι δυο μας να κλαιμε αγκαλιά στο κρεβάτι σαν ήρθε το χαρτί σου για μετεγγραφή, το βλέμμα σου σαν μου λες «Δεν φεύγω. Δεν πάω πουθενά…πώς να τ’ αφήσω??», εκείνο το βράδυ στη Βεργίνα με τ’ ανέκδοτο του Τσιφ, γέλια μέχρι δακρύων, να τρέχω σαν τρελή με τον Ψηλό, με ξεκούμπωτα παντελόνια μέσα στο δρόμο, επιτακτική αναγκη να σταματήσουν τα γέλια, εκείνος ο καναπές στο δεύτερο όροφο του Cream ασφυκτικά γεμάτος, τα γέλια μας να φτάνουν στη πλατεία, η γιορτή του Κάστανου, οι κουμπαροκουμπαράδες, οι νύχτες μας στο Λιμανάκι, 11 άτομα σ΄ ένα βαρκάκι, βίρα τις άγκιρες για το νησάκι απέναντι, το κολίε απ τα κοχύλια που μαζέψαμε τότε, ακόμα ‘‘χαιδέυει’’ το λαιμό μου, ο ολονύχτιος περίπατος για πορτοκάλια μέχρι τον Άγιο Πολύκαρπο, ντυμένη πρόβατο σε εκείνο το πάρτυ, να μου κολλάς βαμβάκια σ΄όλο το σώμα, το ξεμέρωμα στο θερινό μαγαζί, ήλιος και θάλασσα να γίνονται ένα, κι ήλιος να μουτζουρώνει το μπλε με πορτοκαλί, η εξερεύνησή μας σ΄ εκείνο το ιστορικό εγκαταλελειμένο ξενοδοχείο απέναντι από τις εστίες, σαν τα Goonies που βλέπαμε πιτσιρίκια, ραντεβού στο σπίτι της Έλενας, να στέλνουμε από το παράθυρο βλέματα σαίτες, ο πρώτος καφές κάθε Αύγουστο μετά τις διακοπές (σα να μη πέρασε μια μέρα), το ρακί του μπαμπά σου να μας ‘‘καίει’’ το εντός μας, 2 γουλιές αρκετές να ‘‘ξερνάμε’’ το εγώ μας όλο το βράδυ μέχρι το ξημέρωμα, η Μαρινέλα στο Repeat, κεριά αναμένα, μάτια να αστράφτουν στο σκοτάδι σα γιαλένια που παίζαμε μικρές, η Σοκολάτα με φράουλες σε κάθε γενέθλια μας, να κυνηγάμε το πιπίνι (τι αστεία λέξη στ΄αλήθεια, αναρωτιέμαι αν ο Μπαμπινιώτης την έχει στο λεξικό του), οι βραδινές βόλτες στο φάρο, το στέκι μας, το κοπή τη πίτα στο νησί κάθε φορά που ανταμώναμε μετά τις Γιορτές, η μεζονετούλα μου να μένει άδεια, οι δρόμοι να ψυθιρίζουν «Μαρία», η φωτογραφία σου ξεχασμένη σ’ εκείνο το φωτογραφείο, να σου κλείνω το μάτι κάθε φορά που την προσπερνάω, εκείνο το καλοκαίρι με τα Γιωργάκια, το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα που μπορείς ν αντικρύσεις, εκείνη η συναυλία στο Κάστρο, όλα εκείνα για τα οποία κάποτε κλαίγαμε και τώρα γελάμε, εκείνο το φιλί ξημερώματα έξω από το δωμάτιο με το μεταλλικό 2 στην πόρτα, ο Κουτσόγιωργας- το σκυλί με το πιο θλιμένο βλέμμα, να ληστεύουμε ώρες από τη νύχτα να σου γδύνω τη ψυχή, να μου γλυφεις το μυαλό, οι τέσερρις μας αγκαλιά στο καναπέ να πίνουμε κουβάδες καφέ, να χει τόσο κόσμο και γω να νιώθω πιο μόνη από ποτέ σαν φύγατε κι οι τρείς σας απ΄το νησί ΜΑΣ, το κρυφό ραντεβού μας κάπου έξω απ΄την ‘‘πόλη’’, οι εκδρομές στ΄αποστακτήριο, να ψάχνουμε τα πουλιά με τα κυάλια, το καπέλο Υπερπαραγωγη «Ο Κρόνος και οι 62 δορυφόροι του» που φορούσε το ‘‘αρνί’’, τα λεξικά στις εξετάσεις (ξέρεις εσυ), τα νευρικά μας γέλια με τη Τσίκι, να κυνηγάμε το πιπίνι (μερικά πράγματα δεν αλλάζουν έτσι εύκολα), οι εκρομές με το Ωκεανογραφικό, η Πασταφλώρα να χει ναυτία πριν καν σηκώσουμε άγκυρα, τα βαριεστημένα βλέμματα μας την ώρα του ‘‘Conservation Biologique’’, οι φορές που είπαμε ‘‘τα παρατάω’’ και συγκράτησε η μια την άλλη, Caprice με Pop Corn, το Μαρουλάκι να ταίζει ότι γάτα κυκλοφορεί, εκείνο το βράδυ οι 2 μας πριν φύγω για Γαλλία, οι εκρομές με το αμάξι και το συγκατοικάκι να ζαλίζεται , τα κουδούνια στο καρπό μου από κείνο το μαγαζάκι, ακόμα κάνουν ντιν-ντιν και σε θυμίζουν, να περπατώ μόνη στην προκυμαία και να πετάω υποσχέσεις- κέρματα στο λιμάνι, να κοιτάζω τη θάλασσα μέχρι να σκοντάφτει το βλέμμα μου στον ορίζοντα, και να μου ψυθιρίζω «Όρμα ρε…και θα φτάσεις.»…

Αν οι οι στιγμές μας μπορούν, λοιπόν, να θεωρηθούν βότσαλα στης ζωής μας τη λίμνη, που σχηματίζουν μια σειρά από ομόκεντρους κύκλους, εμένα τουτα τα χρόνια θα ήταν ο πρώτος ομόκεντρος κύκλος που σχηματίζει μια πετρούλα σαν ακουμπά την επιφάνεια της λίμνης. Τι κι αν είναι εκείνος με τη μικρότερη ακτίνα, είναι αυτός που αποτελεί κέντρο και σημείο εκκίνησης για όλους τους επόμενους που ακολουθούν…Είναι αυτός που τάραξε με περισσότερη ορμή τα «νερά» της δικής μου «λίμνης», αυτός που αν και εμφανίζεται πρωτίστερα, έχει το πιο έντονο και διακριτό σχήμα, αυτός που παραμένει το περισσότερο χρόνο σχηματισμένος στην επιφάνεια, αυτός με το πιο σημαντικό κέντρο, που χωρίς αυτόν τίποτα άλλο δε θα χε αφετηρία…

Και αν θα έπρεπε όλες αυτές οι στιγμές να στιμωχτούν σε ένα γεωμετρικό σχήμα τότε αυτό θα ήταν αδιαμφισβήτητα ο κύκλος, μιας και είναι το σχήμα του επιπέδου με το μεγαλύτερο εμβαδόν για δεδομένη περίμετρο.












Και ιδού τι φόρεσα την τελευταία μέρα ως φοιτήτρια...



Τα παπουτσάκια μου απο το Swap Not Shop Party, με στυλιστική Ντιντινίσια πινελιά, τα σκουλαρίκια της γαγιάκας μου.(κλασσικά!!)



Κι επειδή η μουσική μπαλώνει κάθε τρύπα που αφήνουν οι λέξεις, αν οι στιγμές εκείνες ήταν νότες τότε θ΄ακούγονταν κάπως έτσι



*all photos -except the first one- are mine.

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Swap not Shop Party ειναι...

1. Ρούχα μπερδεμένα πολύχρωμα κουβάρια που κουβαλούν ανθρώπινες ιστορίες κι όχι απλά ραμμένα brands labels στο εσωτερικό τους.
2. Να στρίβεις στην Αβραμιώτου και να νιώθεις σα να μπαίνεις σε σχολικό προαύλιο αντικρύζοντας φάτσες με παιδικά χαμόγελα, σα να βγήκαν για διάλειμμα
3. Δροσερά φρουτένια Smoothies, θαμπά ποτήρια από παγωμένη μπύρα
4. Κοπλιμέντα – κεράσματα («τι τέλεια η τσάντα σου», «το φορεμά σου καταπληκτικο!») πιο γλυκά και απ΄τα φοντανάκια που σε τρατάρουν οι παλίες νοικοκυρές.
5. ‘‘Φρέσκες’’ δημιουργίες ‘‘της ώρας’’, να στολίζουν απ΄ευθείας τα μαλλιά, τα ρούχα, τη τσάντα, τα χέρια, το λαιμό, τη διάθεση, ασορτί με χαμόγελα-στολίδια
6. Το πεζοδρόμιο να γεμίζει κλωστές, κουμπία και υφάσματα.
7. Οι ξανθές μπούκλες της melroy να πηγαινουν και να έρχονται στο χώρο.
8. Δημιουργία νέων γνωριμιών, συναντήσεις παλιών. Νέες φιλίες ξεκινούν., παλιές επισφραγίζονται,
9. Tο όνομα σου να μετατρέπεται σε ιστότοπο (‘‘είσαι η Ντιντίν από το daretobeunique” “χάρηκα!!είμαι η Νέλλη από το fashionmix.”)
10. Κουβέντες για δουλειές, για ζωές, για σχέσεις, για σχέδια…για νύχια, για φρύδια,για ταξίδια..κουβέντες για μόδα, για άντρες, για χάντρες..κουβέντες επι παντός επιστητού.
11. Ραντεβού στα τυφλά, με fellow bloggers που συναντάς για πρώτη φορά, σκηνές που θυμίζουν πάλιο ασπρόμαυρο κινηματογράφο. (‘‘έξω από το μετρό στις 4. Θα φορώ ροζ φουστάνι’’)
12. Να ξεχνάς με την κουβέντα τα ρούχα. Να προτιμάς την ανθρώπινη επικοινωνία από την ύλη.
13. Να «ψωνίζεις» δημιουργικά με γνώμονα τη φαντασία σου και όχι αυτό που σου επιτάσει η Βιομηχανία ή οι illustration σελίδες ενός glossy περιοδικού
14. Pούχα που ‘‘ψυθιρίζουν’’ το όνομα σου αρκεί να χεις τη διαθεση να τα ακούσεις
15. Φλασάκια από τις φωτογραφικές , αστραπές στον αθηναικό ουρανό
16. Να σφίγεις το χέρι που έγραψε το ποστ που δίαβασες πριν από 2 μέρες, 2 ώρες, 2 λεπτά.
17. Ο Τζάμπας πέθανε…Ζήτω ο Τζάμπας!!
18. Το να σου χαρίζουν άγνωστοι δικά τους πράγματα (πόσο σπάνια συμβαίνει αυτό στις μέρες μας??)
19. Να επιστρέφεις στο σπίτι και να ‘’χαρίζεις δεύτερη ζωή’’, μεταποιώντας ρούχα που για κάποιον άλλο έκαναν το κύκλο τους.
20. Δε με ξέρεις. Ουτε εγώ εσένα. Μα κάτι που ‘‘έντυνε’’ κάποτε τις δικές μου στιγμές, ‘‘ντύνει’’ τώρα τις δικές σου. Και αντίστροφα.


Sweet Katerina





kotitsa



''oh Captain, my captain..'' prigipaki







''Ωραία παπουτσάκια!!Απο πού??''
''Δε γνωρίζω. Είναι Δώρο ."
''Απο ποιόν??"
''Δεν ξέρω...Μα ευχαριστώ...''

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

LET'S PARTY...let's party...party...arty...(test for ECO)



Today is the WED (World Environment Day), a day dedicated to our planet. Despite the fact I don’t believe in special Days (Valentines Day, Women’s Day etc), I strongly believe WED is one of the principal vehicles through which the United Nations stimulates worldwide awareness of the environment and enhances political attention and action. On 5 June 1972, the Unated Nations Conference on Human Environment (also known as the Stockholm Conference) began, later on it was established by the United Nations General Assebly in 1972 and finally on 1973, the first World Environmental Day was a fact!! Since then, every year WED is hosted by a different city with a different theme and is commemorated with an international exposition on the week that 5 June is on.

The United Nations declared 2010, to be the International Year of Biodiversity. A celebration about the variety of life in earth, (variety of speceis, ecosystems,).Under the theme 'Many Species. One Planet. One Future', this year’s event will celebrate the incredible diversity of life on Earth as part of the 2010 International Year of Biodiversity. (for further infos, just watch the video. Believe me it totally worth it!!)
This year’s global host is Rwanda, a country of exceptional biodiversity that has made huge strides on environmental protection.

The agenda is to give a human face to environmental issues; empower people to become active agents of sustainable and equitable development; promote an understanding that communities are pivotal to changing attitudes towards environmental issues; and advocate partnership which will ensure all nations and peoples enjoy a safer and more prosperous future.

So tommorow, it’s a great opportunity for us to act in an environmental friendly way, by swishing, (to exchange our clothes, shoes, accesories that is) and combine our love for fashion with love for our planet!!!

As you’ve already been informed by Thaleia, Clemmie & Melroy (the girls behind the event) this Swap not Shop Party goes EVEN MORE ethical…So be there!!!

Ps. the blog starts to obtain its environmental orientation, so henceforth, will try to approach fashion issues with an eco-point of view.....So, stay tuned!!!





Ημερομηνία:
Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010
Ώρα:
3:00 μ.μ. - 10:00 μ.μ.
Τοποθεσία:
Six D.O.G.S.
Οδός:
Avramiwtou, Monastiraki


infos & pictures via internet.










Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

Friends And The City


Απο την προηγούμενη Τρίτη τρέχω σαν το Βέγγο (και μάλιστα χωρίς σενάριο), τα πράγματα στη βλογκόσφαιρα τρέχουν πιο γρήγορα ακόμα,και γω σαν το κουτσό άλογο κούρσας, τερματίζω τη ξέφρενη διαδρομή μου και σας μεταφέρω το κλίμα των ημερών.

Όλοι (κυρίως όλες) μιλούν για το ''Sex And The City 2''. Πραγματικά έχω την αίσθηση οτι θ' ακούσω στα κεντρικά δελτία ειδήσεων τους δημοσιογράφους να σχολιάζουν τις Halston Heritage δημιουργίες που φορούσε η SJP (ακόμα και ο περιπτεράς μου ξέρει πλέον μέχρι και σε ποιον πλανήτη έχει τον Άρη του ο Marios, ‘‘ααα καλό παιδί ο Μάριος είναι και Έλληνας (‘’τζάτζικος’’,’’σούβλακος’’, ‘’μουσάκας’’ τα εύγλωττα ελληνικά του), τον λεγανε Schwabidοpoulos μα το έκοψε να κάνει καρίερα στα Λονδίνα..τι πάει να πει μισο Αυτριακός???προβοκάτσιες των ξένων...Έλληνας είναι σου λέω, λεβέντης»). Είναι προφανές οτι ο Μιχαλάκης δεν ράβεται για τα φετινά Όσκαρ, καθότι δεν πρόκειται να προταθεί η ταινία για Οσκαρ πρωτότυπου σεναρίου (ουτε κάν σεναρίου σκέτου....actually...σενάριο???τι είναι αυτό??), εξ’ άλλου όποιος πήγε περιμένοντας να απολαύσει humor Woody Allen, επαναστατικό σενάριο τύπου Herman J. Mankiewicz και Orson Welles στον Citizen Kane, μουσική υπόκρουση από Ραχμάνινοφ, Μότσαρτ και Μάλερ. τα οπτικά εφέ του Avatar και τη σκηνοθετική ματιά του Coppola στο Godfather Trilogy, παρακαλέιται να επιστρέψει γρήγορα στον πλανήτη Γη και να εξομολογηθει την εξωσωματική εμπειρία του, στην επικείμενη εκπομπή του Χαρδαβέλα, λύνοντας μας και την απορία αν τελικά οι εξωγήινοι είναι πράσινοι ή μπλε.

Πέρα απο τις γκρίνιες λοιπόν, όσοι πήγαμε συνειδητοποιημένοι για το ΤΙ και το ΓΙΑΤΙ θα δούμε, πήραμε αγκαζέ τις κολλητές μας, περάσαμε υπέροχα, γελάσαμε αρκετά, ξεφύγαμε 2 ώρες απο το στρες και τις γκρίζες σκιές της πραγματικότητας και βρήκαμε αφορμή να ξενυχτίσουμε μετά την ταινία πίνοντας cocktails (ω ναι το καλοκαίρι είναι εδώ για τα καλά) και αναπτύσοντας αιώνια γυναικεία φιλοσοφικά στοχάσματα (ρούχα, ψώνια, σχέσεις, άντρες,κου λου που).

Έτσι, εγώ επιλέγω να μη σταθώ ούτε στην κριτική της ταινίας, (βασικά είναι σα να κρίνεις τις τσιχλόφουσκες... δεν αποτελούν άλμα για την ανθρώπινη εξέλιξη, ούτε συνετέλεσαν σε αυτή, δεν έχουν καν συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης, μα για κάποιους ανεξήγητους λόγους, κάνουν τους ανθρώπους λίγο πιο χαρούμενους- έστω και στιγμιαία-), ούτε στη κριτική των ενδυματολογικών επιλογών της Pat και της ομάδας της (έεεεεεεελα τώρα...όχι αλλές γκρίνιες για υπερβολές τύπου «μα τακούνια στην άμμο??», «TV στον καναπέ με κοστούμι και μάξι τουαλέτα να σκουπίζει το κινέζικο απο το πάτωμα??») που ομολογουμένως δεν ανταποκρινονται σε real life καταστάσεις, μα ποια θα πήγαινε να δει τη Carrie με πυτζάμες Mafalda, σαγιονάρα δίχαλο Mitsuko, και μαγιω απο τα Oysho???? Όπως δήλωσε και η Patricia Field επανειλημένως « "I'm not here to recommend Dr. Scholl's to women. I make movies, I tell stories, I make unrealistic flights of fantasy for entertainment. I don't make realities. Im really not responsible [for telling] somebody who makes a salary of 20 thousand dollars a year how they can afford a closet full of Manolos. I have no idea! I'm there to please the people. That's my job ... to give people a nice evening of entertainment or whatever and if people are happy that's what I'm after. " I don’t do reality…I do entertainment”

Εγώ επιλέγω να σταθώ, στο μήνυμα που έχω φροντίσει εγώ η ίδια να φτάσει σε μένα, μέσα απο αυτή την ταινία (και τη σειρά γενικότερα όλα αυτά τα χρόνια)...Σε αυτό που λέγεται Γυναικεία Φιλία, η οποία δεν είναι αστικός μύθος και περα απο τα αντρικά κλισέ οτι ΔΕΝ υπάρχει, ή οτι θέλουμε η μια να βγάλει το μάτι της άλλης, αν είσαι τυχερή και τη βιώνεις ουσιατικά, αληθινά και περα για πέρα ειλικρινά είναι το πιο υπεροχο συναισθημα στον πλανήτη...Πρίν 9 χρόνια, αυτό που λέμε κισμέτ με έστειλε για σπουδές στο ίδιο μέρος που έστειλε 3 υπέροχα κορίτσια για τον ίδιο ακριβως λόγο. Με τη μια απο αυτές, έπειτα απο 4-5 μέρες γνωριμίας και χωρίς να το πολυκαταλάβουμε, είχαμε βρεθεί να συγκατοικούμε στις θρυλικές εστίες, να μιλάμε μέχρι το ξημέρωμα λες και γνωριζόμαστε χρόνια..Εκεί, αυθόρμητα, δώσαμε όρκο η μια στην άλλη πως όποια παντρευτεί πρώτη θα χει την άλλη "κουμπάρα". Η συγκάτοικος ήταν και ο λόγος που γνώρισα και τις άλλες 2, και απο τότε η τετράδα παραμένει αχώριστη στα καλά και στ΄άσχημα. Όταν οι 3 τους έφυγαν απο το φοιτητόνησο και παρέμεινα μόνη μου, (ένας ψυχάκιας καθηγητής με έκοβε ένα χρόνο στο μάθημα του με 4,8!!) έκλαιγα απαρηγόρητη μερόνυχτα και δεν είχα καμία όρεξη να τριγυρνάω στα μέρη που τριγυρνούσαμε παρέα. Φυσικα στην ορκομωσία μου, ήταν όλες τους εκεί, παρα το τεράστιο κόστος και τις άπειρες ώρες που απαιτούνται για να φτάσεις στο νησί. Τα τελευταία 4 χρόνια που ζούμε μακριά η μια απο την άλλη, που έχουμε αλλάξει πόλεις, κάποιες στιγμές ακόμα και χώρες, μιλάμε καθημερινά στα τηλέφωνα (σου λέω έχουμε συντηρίσει ολόκληρες εταιρείες κινητής τηλεφωνίας), στο διαδύκτιο (να ναι καλά αυτός που το ανακάλυψε), και προσπαθούμε ΠΟΛΥ, όσο δύσκολα και αν είναι τα οικονομικά μας (που είναι πάρα πολύ- helloo!! στην Ελλάδα ζούμε), και όσο απαιτητικά και στριφνά κι αν είναι τα αφεντικά μας να συναντιόμαστε τουλάχιστον 3 φορές το χρόνο. Είναι για μένα κάτι παραπάνω απο απλές φίλες, είναι η οικογένεια μου, οι «αγάπες της ζωής μου» , όπως τις αποκαλλεί το αγόρι μου για να με «πειράξει» (πάντα καλοπροέραιτα) που τις βάζω πάνω απ’ όλα, ακόμα και απο κείνον. Έιμαστε πάντα η μία δίπλα στην άλλη, άσχετα απο τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν. Χάρις την τεχνολογία, οι κολλητές μου είναι στο δοκιμαστήριο όταν δε μπορώ να αποφασίσω ποια παπούτσια να αγοράσω, συνεδριάζουμε τι να βάλει στο κρίσιμο ραντεβού η καθεμία απο μας ή σε ένα γάμο μιας -κάποιας γνωστής, έχουμε κλάψει παρέα μέσα απο καλώδια, παρακολουθήσαμε απο τα κινητά μας το τι ακολούθησε μετα την πρόταση γάμου που έκανε ο καλός της σε μια απο εμάς, έχουμε «λάβει» μαζί αποτελέσματα εξετάσεων (ιατρικών και μη).

Έτσι,οι υπέροχες κολλητές μου, φέτος στα γενέθλια μου, σε μια εποχή που είναι πιο δύσκολα απο ποτέ οικονομικά, (με πιθανή απόλυση της μιας, με μια επικοίμενη μετακόμηση σε νησί λόγω μετάθεσης της άλλης), τα άφησαν όλα πίσω και έκαναν 600 και 700 χιλιόμετρα για να είμαστε όλες μαζι στα γενέθλια μας !!!(τα δικά μου και της λατρεμένης μου συγκάτοικου έχουν 3 μέρες διαφορά). Επι τη ευκαιρία πήγαμε όλες μαζί να δούμε την ταινία την Παρασκευή, και σε διαβεβαιώνω, φίλε μου, πως η στιγμή που οι καρδίες μας χτύπησαν πιο δυνατά, τα μάτια μας γυάλισαν μες στο σκοτάδι, και μπλέξαμε ασυναίσθητα τα δαχτυλα μας κάνοντας τα χέρια μας δυνατές γροθιές, δεν ήταν ούτε όταν είδαμε το Pucci φορεμα της Carrie, ούτε όταν αντικρύσαμε τα V. Westwood sandals ή τα Manolos, ούτε όταν αποκαλύφθηκαν οι κοιλιακοί του Smith Jerrod, αλλά σαν ακούσαμε απο το στόμα της Samantha ‘‘ ... '
We made a deal ages ago. Men, babies, doesn't matter…we're soulmates. ”

‘’Sex and the city 2’’ is the talk of the town. The movie was a perfect occasion to have a perfect girls night-out. The movie is just like a ’’ bubblegum’’ for me…''Pink'', funny, it brings in your mind nice memories, you don’t know exactly the reason of its existence (yeah, ok , obviously it is not the biggest invention of humanity), you assume that you could live without her, but in a funny way it makes you smile, and sometimes feel happy about it. My girls travelled hundreds of kilometers just to spent my birthday all together (i'm telling you i have the best friends ever), that meant the whole world for me and I had the time of my life. We went to watch the Movie, we admired the fabulous outfits of the girls (we had a Halston Heritage repletion), the beautiful landscapes, we laughed a lot especially with Samantha hormones- issues, and we made our ‘’ silent’’ personal vow,- by the time we heard Samantha saying ‘‘ ... 'We made a deal ages ago. Men, babies, doesn't matterwe're soulmates. ”,- that we always be there for each other, no matter what…

ps. Besides all that, i won a marvelous handmade brooch from fashion algorithms . it is the first time in my life i win something and i' m soooo excited!!! Thank you so much dear, actually yes...it's a birthday present from you to me and that makes the brooch double important !!


''And we were dressed from head to toe in love... the only label that never goes out of style.''


''They say nothing lasts forever; dreams change, trends come and go, but friendships never go out of style"




“if you are single there is always one thing you should take put with you on a Saturday night...your friends"


My ''Sex And the City- girls night out'' outfit: blouse : from random shop, skirt: Collage Social (by Yiorgos Eleftheriades) , shoes:zara, bag: Fornarina,