Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

Awards

Απο την εποχή που ο Ρεξ ήταν ο φίρμα τυρανόσαυρος, και όχι το θρυλικό νυχτερινό μαγαζί ή το σκυλί λαγωνικό, η γλυκιά Ria με κάλεσε να περάσω μια βόλτα απο το ‘‘σπιτικό’’ της να με τρατάρει γλυκάκι και 2 βραβεία.


Για το οποίο πρέπει να αναφέρω 7 πράγματα για μένα και να το κάνω πάσα σε 7 μπλογκοφίλους/ες,

Για το οποίο πρέπει να γράψω 5 πληροφορίες για τον εαυτό μου, και να το προσφέρω σε 5 βλογκερς


Και γω η χείριστη μπλογκατζού που έχει ποτέ καταγράψει η ιστοριία του blogger, σα να είμαι πρωταγωνίστρια σε ταινία του Αγγελόπουλου, χρειάστηκα μια αιωνιότητα να σύρω τον ηλεκτρονικό εαυτό μου στο πόντιουμ, να σταθώ μπροστά στους αμέτρητους followers μου, να ευχαριστήσω τη μαμά μου το μπαμπά μου, τον ατζέντη μου που πίστεψε απο τη πρώτη στιγμή σε μένα μα πάνω απο όλα το Θεό. που μ΄έκανε και γαμώ τα παιδιάφτοούσουκούκλαμουναμησεμπασκάνω και να χαρίσω στο κοινό μου που αδημονεί, ΜΟΝΟ 12 χοτ θινκς απο τα εκατομμύρια που συγκεντρώνει αυτή η πολυσχιδής, συγκλονιστικά ανυπέρβλητη προσωπικότητα μου. Επειδής γενικοτέρως δυσκολεύομαι να μιλάω για τον εαυτό μου (νιώθω σαν Ψωμιάδη στα κανάλια που αυτοθαυμάζεται μόνος του και μοναχός του) ζήτησα απο δικούς μου ανθρώπους να γράψουν 2-3 πράγματα που με χαρακτηρίζουν. Αυτοί προφανώς νόμιζαν οτι θα λάβουν χρηματική αποζημιώση, γιατί τόσο γλύψιμο ούτε μπομπονέλα να μουν. Το πήρα πάνω μου λοιπόν και αποφάσισα να αποκαλύψω 13 πράγματα που με κατατάσσουν εύκολα στην κατηγορία των φρίκουλων. Ελπίζω μετά απο αυτό να σε βρώ εδώ και στην επόμενη ανάρτηση μου...

1. Μισώ κάθε είδους εξάρτηση. Είτε αυτές αφορούν συνήθειες, ουσίες, αντικείμενα, μέρη, ανθρώπους ή καταστάσεις. Όταν νιώθω πως απο κάτι ξεκινώ να εξαρτάμαι το κόβω μαχαίρι ή φεύγω μακριά. Και αυτό γιατί λατρεύω το αίσθημα της ευλεθερίας, και δεν υπάρχει πιο ανελεύθερος άνθρωπος απο κείνον που είναι δέσμιος στις εξαρτήσεις του.

2. Κάποτε μισούσα τα γαλλικά. Ωσπου μια μέρα που πήγα στο μάθημα γαλλικών της αδερφής μου, άκουσα την δασκάλα να μιλά. Και έτσι κατάλαβα τι θα πεί Coup de foutre...κι αυτός ο έρωτας κρατά 20 χρόνια. Βέβαια μιλάω εύγλωττα κι άλλα ‘‘γαλλικά’’ που δεν αρέσουν καθόλου στο μπαμπά μου, σε αντίθεση με τα άλλα γαλλικά, που νιώθει πολύ περήφανος.

3. Δε συμπαθώ τις γάτες. Δεν είναι τυχαίο που αποτελούν βασικό αξεσουάρ της κακιάς μάγισσας, της γεροντοκόρης ή του Γκαργκαμέλ. Τη μόνη γάτα που συμπαθώ είναι του Schrödinger, γιατί έχει 50% πιθανότητες να μη βγει ποτέ απο το κουτί της.

4. Σιχαίνομαι να τζακίζουν τα βιβλία (ξέρεις, το να κάνεις το χέρι σου μια γροθιά και να τη προσγειώνεις στο σημείο αυτό που υπάρχει η κόλλα που συγκρατεί τις σελίδες του βιβλίου,και να το πηγαίνεις πάνω κάτω, κάνοντας τα φύλλα να σκούζουν απελπισμένα ‘‘χριτς χριτς’’). Και να ανοίγουν άλλοι τα περιοδικά μου και να τα διαβάζουν πριν απο μενα.

5. Ακόμα δεν έχω μάθει την ακριβή αντιστοιχία ευρώ σε δραχμές. Γεγονός που απ’ οτι βλέπω ήταν αρκετά οξυδερκές απο μέρους μου, αφού μας κόβω να γυρνάμε στην δραχμές, άρα τσάμπα κι ο κόπος.

6. Φοβίες: 1. Σκοτάδι 2. Ποντίκια. Δείγμα ανωμαλίας: μικρή ήθελα να παντρευτώ τον Mighty mouse.

7. Είμαι λεξιλάγνα. Και ενώ αγνοώ πλήρως το αίσθημα της ζήλειας, η μόνη κατηγορία ανθρώπων που ξυπνά το πράσινο τερατάκι μέσα μου είναι οι ευφυείς άνθρωποι. ΟΧΙ οι έξυπνοι, οι ευφυείς˙ δήλαδή οι έξυπνοι χωρις την αμετροέπεια.

8. Σπάνια αντιπαθώ ανθρώπους. Μα σαν μου πεις πως δεν σου αρέσουν το Παρίσι, τα σκυλιά και η σοκολάτα κάτι μέσα μου θα σπάσει για πάντα. (με το να μη σου αρέσει ένα απο τα τρία τη γλιτώνεις και ειδικά αν σου αρέσει ο Φραγκάκης, θα προσποιηθούμε οτι δεν το έμαθα ποτε!)

9. Μου τη δίνουν οι άνθρωποι που ταυτίζουν την έννοια του καλοντυμένου με το look της Μανιάτισσας χήρας και μάλιστα χωρίς το εξτραβαγκάντ τσεμπέρι και νάυλον κάλτσα, total black τουτέστιν. Ώρες ώρες και δη τους χειμώνες, νομίζω πως ζω σε μια χώρα που πενθεί ή θεωρεί πως το χρώμα είναι τοξικό.

10. Έχω τη «θέση μου» στον καναπέ, στο τραπέζι που τρώμε, στο κρεβάτι που θα πέσω να κοιμηθώ. Κι αν θες να σ΄ αγαπώ για πάντα ΔΕΝ κάθεσαι στη θέση μου. Τι??ναι..ναι ..ακριβώς...σαν εκείνον τον nerdy φυσικό στο Big Bang Theory. (απο τότες που ο Sheldon εμφανίστηκε στις ζωές μας, δεν νιώθω πια τόσο μόνη, και ξέρω πως κάπου εκεί έξω υπάρχει κάποιος που με καταλάβαίνει...ή έστω κάποιος που φαντάστηκε κάποιον που με καταλαβαίνει)

11. Έχω μια εντυπωσιακή συλλογή απο ανατριχίλες. Όοοοοοοοοοοχι τα παιδικά spooky βιβλιαράκια που διαβάζαμε μικροί. Πραγματικές, αληθινές, του τύπου ανατριχίαζω με το βρεγμένο Vettex, χωρίς κάλτσες στα σεντόνια, όταν ακουμπάνε τα βρεγμένα μαλλιά μου στην πλάτη μου, όταν πλένω τα χέρια μου με κρεμοσάπουνο, τον ήχο του μαρκαδόρου στο χαρτί...Θες να συνεχίζω?μπιλίβ με, δε θες.

12. Κουνάω συνέχεια τα πόδια μου, ακόμα κι όταν κοιμάμαι (τρίβω τις πατούσες μου). Πρόσφατα έμαθα οτι έχω το σύνδρομο των ανήσυχων ποδιών.


Είμαι παντελώς ανιστόρητη παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειες της εξαιρετικής και ανυπέρβλητης στην ιστορία αδερφής μου. (καταλαβαίνεις οτι η άνωθεν πληροφορία δεν ήταν ακριβώς αυτό που λέμε στη διακριτική μου ευχέρεια να αναφερθεί)









The first award goes tooooooooo: Lou, Jo (άντε ήρθε η ώρα κυρία μου να κάνεις κανα post), the common suspect, ourania et gofretta strigloni, Elena, new kid in fashion,

and the second award goes toooooo: Maddie, Prigipaki, Mairylicious, sweetcase, aaaaaaaaaaaaaaand un gentilhomme!!


Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

Του νόου ας μπέτε!!


Την προηγούμενη βδομάδα που λές, μαζευτήκαμε οι φάσιονμπλογκατζούδες (όσες λιώνανε ευλαβικά στην κάψα της Αθήνας, αφήνωντας στο διάβα τους μύτες, αυτιά, και χειίλη σαν αυτά του Dali να σέρνονται στα πατώματα) στο party των Yes it does!!Sure it Does!! στο Higgs. Λοιπόν, μάγκα αν είσαι Αθηναίος και όλη μέρα σιχτιρίζεις τη μοίρα σου, το τσί σου και το κάρμα σου που ζείς σε αυτή την πόλη, σε πληροφορώ πως ξέχασες να βάλεις ξυπνητήρι, να πλύνεις το φατσικό σου γίγνεσθαι, και να ξεχυθείς στους δρόμους της για να αντικρίσεις την αλήθεια κατάματα…πως τούτη η πόλη έχει κόψει το νήμα στην κούρσα υπερτελειότητας και οι άλλες απλά είναι κάπου πίσω, να φαντάζονται τη σκόνη για αστερόσκονη …(ναι, εσύ μαντάμ για το blogomeetin’ μιλούσες, γύρνα πίσω, stay away from the light!!). Μετα τις δάφνες και τα βάγια για την καταπληκτική Αθήνα μας, έρχομαι και προσθέτω ότι άλλο ένα ατού της είναι ότι ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΣΕ ΕΚΠΛΗΣΕΙ ΑΥΤΗ η πόλη, στο μαγαζάκι δεν είχα ξαναπάει, τους YID!!SID!! δεν τους είχα ξανακούσει, τα κορίτσια (πέρα από Κατερινάκι και Καταιφόνι) δεν τα είχα ξαναματασυναντήσει, και μερικές επιφιλάξεις ψιθυρίζαν ενοχλητικά στα ολίγον πεταχτά μου ώτα, ωσάν μύγες παχιές Αυγουστιάτικες. Τις ψέκασα με φλιτ και γω, όπως κάνω συνήθως σε ότι με ενοχλέι φρικταλέως (όπως παχιές μύγες Αυγουστιάτικες και αρνητικές σκέψεις), ντύθηκα, στολίστικα ψέκαστηκα με άρωμα αισιοδοξιάς, κρέμασα και φωτεινόν χαμόγελο σαν πινακίδα από νέον και πήγα στο Μοναστηράκι να συναντήσω τα κορίτσια.

Έτσι, το μαγαζάκι ήταν μούρλια, η μουσικούλα φίνα, ο κόσμος γύρω μας σαν να χει ξεπηδήσει από τις σελίδες της Athens Voice, και κυρίως τα κορίτσια έτσι ακριβώς όπως στο δικό μου λεξιλόγιο ορίζεται το ‘‘άνθρωποι με στιλ’’ : άνθρωποι αληθινοί, προσγειωμένοι, με προσωπικότητα, ΕΥΓΕΝΙΚΟΙ, φορώντας το πιο ανέξοδο μα ταυτόχρονα το πιο πολύτιμο αξεσουάρ, το λαμπερό χαμόγελο δατ ιζ, και κατόπιν αυτό που ονομάζουμε fashion sense. Στα highlights της βραδιάς τα pop corn (μπορώ να φάω κουβάδες) και η τα υπέροχα φρούτα, στολισμένα σαν λουλουδένια καλάθια. (τα cup cakes δυστυχώς δεν φτάσαν ποτέ στο τραπέζι μας, άλλος ένας λόγος να πάω σύντομα ξανά στο Higgs). Κορίτσια ανυπομονώ για την επόμενη blogoσυνάντηση!!!







¨Εδωσαν το παρόν :

http://www.wardroberecycle.com/
http://newkidonthefashion.blogspot.com/
http://thecommonsuspect.blogspot.com/
http://www.unefilleetsonchien.blogspot.com/
http://lasninasylosninos.blogspot.com/
http://elenashoppingqueen.blogspot.com/

http://batteredcouture.blogspot.com/

http://mysweetcase.blogspot.com/
http://nnaaggnnyyaaww.blogspot.com/
http://theamethystandtheemerald.blogspot.com/

http://fashionalgorithms.blogspot.com/

Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

Μάθημα Πρώτο,Πρώτος Νομος Newton, Αρχή της Αδράνειας (κι όταν λέμε αρχή εννούμε ακόμα αγνοείται το τέλος)

Βασανίζοντας για ακόμα μια φορά την αρχοντομουτσουνάρα μου με ψευδή διλήμματα (πάντα πρέπει να ψάξω στο γκούγκλεν πως γράφεται, διότι το μπερδεύω με το δίαλειμμα, που επίσης το γκουγκλάρω για να δω πως γράφεται), αν θα πρέπει ή όχι να σας κεράσω μια ανάρτηση που στάζει μιζεραμπιλιτέ και 3 οκάδες απο προβληματισμό, η λύση ήρθε απο το πριγκιπάκι. ‘‘Go for it girl’’ μου είπε, δηλαδής όχι έτσι ακριβώς, κατί άλλο θα πε στα άπταιστα Εγλέζικά της που στα ντιντινίσια Αγλικά (περιμένω πως και πως να έρθει 6 ώρα, είναι η ιερή μου ώρα για το γλυκό) μεταφράστηκαν κάπως έτσι. Και ιδού το αποτέλεσμα...

Αυτές τις μέρες έχω βυθιστεί σε μια κινούμενη άμμο αδράνειας, που όσο πιο λίγες κινήσεις κάνω τόσο το καλύτερο, για να μη βουλιάξω εντελώς. Είναι το κλασσικό τσιμέντο στις πατούσες, που χει φορέσει ο δράστης τεμπελιά. Αυτό μου συμβαίνει κάθε φορα που είναι να πάρω σημαντικές αποφάσεις στη ζωή μου. Η καμπύλη αναβλητικότητας της Dindin σε συνάρτηση με το χρόνο παίρνει εκθετική μορφή και τείνει στο άπειρο. Έτσι ενώ έχω ένα σωρό υποχρεώσεις , τις αφήνω να εκρεμμούν κάνωντας το εκρεμμές του Φουκω να μοιάζει ένα ασήμαντο βιπερ νόρα.

Ανόητο κορίτσι νομίζεις οτι γυρίζοντας την πλάτη στο χρόνο που τρέχει σαν σπρίντερ βουτιγμένος ωσαν άλλος Οβελίξ στο μενίρ της ντόπας, θα μπορέσεις να τον ξεγελάσεις και να του τη βγείς φωνάζοντας στο τέλος δυνατά ‘‘φτου και βγαίνω’’. Σαν γνήσια διδυμάκλα είναι γωστό οτι συνήθως κάνω 8879749245978578927589375 πράγματα ταυτόχρονα και με ρίχνει στα τάρταρα όταν μπλοκάρω και φτάνω σε σημείο να θεωρώ επιτευγμα να ανοιγοκλέινω βλέφαρα και να αναπνέω ταυτόχρονα. Γίνομαι δύσθυμη και η ήδη διάσημη κυκλοθυμία μου ακολουθεί γεωμετρική πρόοδο και πρόσωπα ή γεγονότα που υπο Κ.Σ (Κανονικές Συνθήκες) με διασκεδάζουν ωσάν κωμωδια, (βλέπε τον Ελληνάρα οδηγό που τρέχει με 200 και σου παίζει τα φώτα να τσακιστείς να κάνεις άκρη να σκορπίσει θάνατο με την ησυχία του , τον σκατοφιλοζωο στην κυριολεξία που βγάζει βόλτα το σκυλί του, το οποίο δύσμοιρο θα κάνει την ανάγκη του στο πεζοδρόμιο- γιατί αν την κάνει στο σπίτι του φιλόζωου θα του ‘‘τις βρέξει’’ γιατί έτσι έχει μάθει να διαμορφώνει χαρακτήρες- αλλά σαν του πεις να τα μαζέψει θα σου σερβίρει το ποιήμα ‘‘Σκυλί είναι?? Που θα τα κάνει ??να του βάλω pamper??” “ναι μιστερ σμάρτι παντς, το σκυλί θα τα κάνει όπου βρέι, εσύ θα ΤΑ ΜΑΖΕΨΕΙΣ να τα βάλεις στο οικόπεδο του μυαλού σου, που παραμένει ακατοίκητο, γιατί και αυτό είναι γεμάτο σκατά», την ‘‘κότα’’ απο το διπλανό ‘‘σπίτι’’ που ‘‘ντύνει’’ το τίποτα της με φαντεζί ξιπασμό και η μύτη κοιτάει ουρανό, ξεχνώντας οτι και οι κότες σαν πίνουν νερό, στρέφουν τις ‘‘μυτες’’ κατα πάνω, μα κότες παραμένουν και μπορώ να σου κάνω μια λίστα να με το συμπάθειο, μα είπαμε πλησιάζει 6 και το παγωτό στην κατάψυξη περιμένει να πάω να το πάρω, και 2 πράγματα δεν στήνουμε ποτέ το παγωτό στην κατάψυξή μας και το παιδί απο το σχολείο, αγγλικά, μαθήματα πασαβιόλας, ται- τσι, (το γκόμενο το αφήνω στην ελευθερη βούληση της καθεμίας, μη σπείρω και διχόνοια σε ζευγάρια, πράγμα που δεν το θέλω, γιατί ως γνωστών ότι σπείρεις θα θερίσεις, που ιδέα δεν έχω αν ο σοφός λαός την ώρα που διατύπωνε αυτη τη σοφή ρήση είχε ακριβώς αυτό στο μυαλό του , αλλά φύλαγε τα ρούχα σου για να χεις τα μισά, που πάντα αναρωτιώμουν τα μισά ρούχα σαν ποσότητα ή τα μισά σου ρουχα σαν οντότητα, δηλαδή αν έχεις 10 μπλούζες 5 φουστες και 9 παντελόνια, σύνολο 24 ρούχα, αν ΔΕΝ τα φυλάς θα βρεθείς με 12 ρούχα ή με 10 μισές μπλούζες, 5 μισες φούστες και 9 μισά παντελόνια???)- αν είσαι ακόμα εδώ και διαβάζεις αλήθεια αι λαβ γιου, θα σου ’μαι πιστή για πάντα.

Είμαι στη μεταβατική φάση, που χει τελειώσει ενα chapter στο βιβλίο της ζωής σου, και πρέπει να ξεκινήσεις να γράφεις το επόμενο και περνούν οι μέρες και συ σβήνεις και γράφεις γιατι δεν μπορείς να αποφασίσεις ούτε τον τίτλο ιφ γιου νοου γουατ αι μιν.. Και ξέρεις οτι κατα πάσα πιθανότητα το Σεπτέβρη θα βρεθείς σαν τον Χατζηχρήστο στις ελληνικές ταινίες που κατεβάινει απο το χωριό με τις κότες, σε μια ευρωπαική πόλη, μοστ λάικλι γαλλική (είσαι μαζόχας χρυσή μου), και θα τρέχεις σαν το Βέγγο να βρείς σπίτι και θα πνίγεσαι στη γαλλική γραφειοκρατία που κάνει την ελληνική να μοιάζει διασκεδαστική και απλή σαν να παίζεις ΚΙΝΟ, και θα κλαίς τον πρώτο καιρό σαν τη Μάρθα Βούρτση σαν σε παίρνουν τηλέφωνο οι φίλοι σου να σου μιλήσουν, αφού είναι όλοι μαζεμένοι στο στέκι και τρώνε στις 11 το βράδυ!!!!!!!!πατατούλες τηγανιτές, χωριάτικη και ένα σωρό λιχουδιές και συ ακούς το θηρίο μέσα απο το στομάχι σου που περιέχει ένα Panini με λάχανο και άνοστο κοτόπουλο, και 2 μπισκότα petit Robin, και θα καταριέσαι την άτιμη κενωνία σαν τον Ξανθόπουλο, και θα τραβάς τα μαλλιά σου σαν την Ρένα Βλαχοπούλου, γενικά θα συγκεντρώνεις στο προσωπό σου όλους τους ηθοποιούς ελληνικού και βωβού κινηματογράφου (άπειρες χειρονομίες), καθώς ο Γάλλος δεν καταλαβαίνει ‘‘μουά βιτ’’ γιατί πρέπει να το πείς ‘‘μουάν βιτ’’, γιατι είναι εκείνο το μικρο n που χωρίζει το moi απο το moins, και ενώ εσύ του λές να βγάλει το σκασμό και να μιλά πιο σιγά, και όχι λέγοντας 3854785798679837986 λέξεις το νανοσεκόντ, εκείνος καταλαβαίνει ότι προτίθεσαι να κάνεις κάτι (στ΄αλήθεια δεν κατάλαβε τι) και μάλιστα ΓΡΗΓΟΡΑ, οπότε μιλάει ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ για να προλάβεις. Και όνεστλι μάι ντίαρ όλα τα ξεπερνάς στη πορεία, και περνάς σούπερ, μα είναι εκείνο το βλέμμα της μαμάς στο αεροδρόμιο τη στιγμή που σου φωνάζει ‘‘Να τρώς!!και να προσέχεις’’ και συ λες ένα τάχα μου θυμωμένο «ναι, ναι ρε μαμά...», και φεύγεις βιαστικά προς την πύλη σου, τάχα να προλάβεις τον έλεγχο χειραποσκευών και εκείνα τα δευτερόλεπτα λες ‘‘Οχι δε θα γυρίσω το κεφάλι, όχι δεν θα γυρίσω το κεφάλι’’ και πάντα το γυρνάς και βλέπεις τη μαμά να χει ήδη βάλει τα μαύρα της γυαλιά, μα μόλις σε βλέπει να γυρνάς, να σκάει εκείνο το ‘‘βιασμένο’’ χαμόγελο που σου σκίζει το μέσα σου σαν εκατομμύρια μικρά ύπουλα γυαλάκια, και πάντα εύχεσαι να μην είχες τελικά γυρίσει το κεφάλι..

Όλα μένουν στη μέση, χρωστάω αναρτήσεις (Ria μου είμαι ντισπίκαμπολ το ξέρω), σημειώσεις για το άρθρο φίλου, για το σεμινάριο του συγκατοικακίου μου, το δαχτυλίδι στην κολλητή μου, τη τσάντα στην αδερφή μου, ηρεμία στο αγόρι μου, χαμόγελα στον ευατό μου, ενεργητικότητα στο σώμα μου, να πίνω τις βιταμίνες μου για να μη γκρινιάζει το μαμάκι μου, βαφή ρίζας στα μαλλιά μου, καθαρισμό στα δόντια μου, τα άπειρα χαρτία για το Phd μου, συναντήσεις με φίλους που τους έχω φτύσει λέιτλι, και έτσι κάθε νύχτα ξαπλώνω στο κρεβάτι μου σαν μιαν άλλη ScarlettτουμόροΙζΕνάδερΝτέιOhara και κάθε μέρα ξυπνώ, και φωνάζω δυνατά «τουντέι ιζ δε ντέι», και ενώ ξεκινώ, δεν καταφέρνω να ολοκληρώσω τίποτα, και πολύ φοβάμαι οτι η ανάρτηση αυτή θα χει την ίδια τύχ.....

Ps. Αυτή η ανάρτηση διεκόπη στις έξι και 2 πρώτα λεπτά μετά μεσημβρίας, εξαιτίας επιτακτικής ανάγκης προς βρώσιν παγωτού. Η κάτοχος του παρόντος βλογ σας ευχαριστεί θερμώς δια την κατανόησις σας.



''Και τα λεγε ο θείος Albert..Ο χώρος είναι διαχωρισμένος από το χώρο και θεωρείται ως μία ανεξάρτητη γραμμή, κάτι σαν σιδηροδρομική γραμμή, η οποία εκτείνεται επ' άπειρον και προς τις δύο κατευθύνσεις της..Ο χρόνος ρέει προς μια μόνο κατεύθυνση, σαν τα τρενάκια από πάνω.."

''Τώρα απο που θα ρθει το δικό μου χρονοτρενάκι???"

''Σαν να αργεί λίγο...και κάνει και μια πείνα...κι αν έχει καθυστέρηση το χρονοτρενάκι που μετρά το χρόνο για να ξεκινήσει και να έρθει το δικό μου χρονοτρενάκι??''


''Που να τρέχω τώρα...Άσε παίρνω το επόμενο χρονοτρένο''