Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

T(r)ip-top...

Κάθε φορά που επιστρέφω από κάποιο ταξίδι-είτε σωματικό είτε ψυχικό- έχω μια άρνηση να προσαρμοστώ στη ρουτίνα μου. Περνάω μερικές μέρες, μέχρι να πείσω τον εαυτό μου, ότι τα τουιτερς, τα φεισμπουκς, τα μπλογκς, δεν είναι η υπέρτατη ψηφιακή ψευδαίσθηση, πως τάχατες μοιράζεσαι αυτά που βιώνεις και ζεις. Έλα βαθιά μέσα σου το ξέρεις και συ… Πως σαν ζεις τις στιγμές σου ακριβώς όπως τους αξίζει, βουτηγμένη μέχρι κεφάλι στο συναίσθημα κυρίως δε συναίσθημα απόλυτης ευτυχίας και πληρότητας, όλα όσα πρέπει να τουιτάρεις ή να ποστάρεις βρίσκονται στη ματιά σου και σε εκείνο το καρφιτσωμένο χαμόγελο.

Μετά όπως πάντα με καταπνίγει η αισιόδοξη φύση μου και σκέφτομαι πως αν δεν ήταν και αυτά τα μαραφέτια δε θα χα γνωρίσει κάποιους από δω μέσα και δε θα χα ζήσει και μερικές στιγμές παραπάνω που αξίζει να μοιραστώ.

Έτσι, στο ταξίδι μου στη Θεσσαλονίκη, πήγα στο Swap not Shop Party, συναντήθηκα με τα τρελοκόριτσα που μιλάω τόσο καιρό διαδικτυακά, το υπερ(δρ)αστικό μου κορίτσι και τη Lorelai αλλά γνώρισα και άλλα κορίτσια από την fashion μπλογκόσφαιρα, τη γλυκιά και χαμογελαστή Vero, ενώ ελπίζω την επόμενη φορά να συναντήσω και τα υπόλοιπα κορίτσια, τη Froso, την Αnnie, την Panagiota, την Jeanne ,την Daphne (ελπίζω να μην ξέχασα καμία!) και να πιούμε όλες μαζί μια καυτή σοκολάτα και να κουβεντιάσουμε όπως μας πρέπει.











Me with my friend on duty!


Me with Lou and Lorelai

Photo credit:from Vero. Visit her blog and see her great post and photos from the Swap not Shop Party

Pants: from SNS Party, cardigan: Toi&moi

Αν αναρωτίεσαι τι καλούδια απέκτησα απο το SNS Party, να ναι καλά η κολλητή μου που είχε την καλοσύνη, εκτός απο τα ''ψώνια'' της, να μου κάνει ''δώρο'' 2-3 ρουχαλάκια. Θα ακολουθήσει σχετικό ποστάκι.

Να περνάτε μοναδικά υπέροχοι άνθρωποι!

Να έχετε γιορτές με γλυκιές και χορτάτες στιγμές!!



Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Άντε αγαπήσου...

Εκείνο τον καιρό μετά το Γάμο στην Κανά οι μπολογκοφιλενάδες μου Μαρία και Katoula, είχαν κοινή έμπνευση να μου πασάρουν το μπαλάκι της αγάπης, συνεχίζοντας και γω με τη σειρά μου εκείνο το γνωστό μπλογκοπαίχνιδο με τα τεν θινγκς αι λαβ. Όπως πάντα έγκαιρα, σου χω έτοιμη τη λίστα και σχώρνα με αλλά θα ναι στα ελληνικά καθώς τα τεν θινγκς ΑΙ λαβ μόνο με ελληνικό αλφάβητο δύναμαι να τα ‘‘ντύσω’’ γιατί πολύ απλά είναι κάτι πολύ παραπάνω από τεν θινγκς αι λαβ, είναι…


  • Στη παιδική χαρα όπου δω κούνια, ν’ ανεβαίνω και με φόρα να αρχίζω να ταλαντεύομαι με τέτοια ορμή, να αγγίξουν οι μύτες των παπουτσιών μου τα φύλλα από το απέναντι δέντρο, κι άλλο λίγο Ντιντίν, έελα!!, να αγγίξουν ουρανό, να κλείνω τα μάτια και ο αέρας να μου χαιδευει τα μάγουλα, ότι ονειρεύομαι να φτάσω να κρύβεται στο αντάμωμα μου με τα φύλλα των δέντρων. Οι παιδικές χαρές στέκουν εκεί για να μου θυμίζουν όλα όσα κατόρθωσα να ‘‘φτάσω’’, μα κυρίως όλα όσα στάθηκα δειλή να ή δεν είχα τα κότσια να μου δώσω την ώθηση που χρειάστηκα για ν’ ανταμώσω.
  • Τη μυρωδιά από τα καινούρια βιβλία, από τα περιοδικά μου μόλις τα πρωτ'ανοίγω, την μυρωδιά της καυτης σοκολάτας και του ζεστού ποπ-κορν, την μυρωδιά από κείνη την ξεχασμένη σου μπλούζα, την μυρωδιά της μάνας μου, από τον ελληνικό καφέ, την μυρωδιά από κείνο το μπουκάλι με το τελειωμένο σου άρωμα, ξεχασμένο πάνω στα ράφια της ακόμα πιο ξεχασμένης σου βιβλιοθήκης, όλες τις μυρωδιές του καλοκαιριού, από κείνη των φρούτων μέχρι εκείνη του αντηλιακού, η μυρωδιά της βροχής και του μουσκεμένου χώματος. Την αίσθηση της όσφρησης γενικά. Χωρίς αυτήν οι άλλες τεσσερις μένουν παράλυτες.
  • Τα στενάκια στο Montpellier, οι ψαράδες στο Palavas και κείνη τη ροζ από τα εκατοντάδες φλαμίνγκο λιμνοθάλασσα, τη μυρωδιά από τα φρέσκα ψωμάκια στα Paul, το απογευματινό μου éclair στο maison du pain στο Bouttonet, τα πεσμένα φύλλα στο Peyrou το δικό μου μαγικό χαλί, ταξίδι σε χίλιες και μια νύχτες μακριά σου, το Tam με τα χελιδόνια ή τις μαργαρίτες του- το πιο όμορφο τραμ του κόσμου, το γαργάλημα στον ουρανίσκο μου από το Côteaux du Languedoc , οι βόλτες με τα ποδήλατα του Aglomeration, τα μικρά παιδικά βιβλιοπωλεία σαν γιγάντια μουσικά κουτιά, εκείνος ο κλόουν που τριγυρνούσε μονάχος στους δρόμους, ο τρόπος που με χαιρετούσε κάθε φορά που ανταμώναμε τυχαία σε κάποιο δρομάκι, πατώντας δυνατά το κλάξον που κρατούσε στο χέρι, οι βόλτες στο πάρκο ακούγοντας γαλλικό ραδιόφωνο, οι πλανόδιοι μουσικοί στα πάρκα και στις πλατείες.
  • Το πάντα αισιόδοξο χαμόγελο της Τ., η αφέλεια της και η αμείωτη με τα χρόνια παιδικότητα της, ο μαγικός της κόσμος, ο κόσμος της παπαρούνας, η πιστεύωσεναγάμογεμάτοαγάπηπουξεπερνάταπάντα θεωρία της, η μανία της με τα κολοκυθάκια. Να τρίβομαι σαν το γατί στα χέρια της Ε. μέχρι να χωθώ στην τεράστια -μα τόσο μικρή μπροστά στην καρδιά της- αγκαλιά της, το τρανταχτό της γέλιο, τα υγρά της μάτια κάθε φορά που μας χαιρετά, τα ερωτικά της δράματα. Τα καραγκιοζιλίκια της Α., το σίγουρο ζαναξ στις μαυρίλες μου, την αναποφασιστικότητα της, τα μαύρα πλούσια μαλλιά της (μαύρα είναι ξεπέρασε το), τις στιγμές μας στο κουμπαρόσπιτό μας, τις συζητήσεις μας επί παντός επιστητού, τα γέλια μας μέχρι δακρύων, τα δικά μας αστεία που δεν τα καταλαβαίνει κανείς, ότι μιλάμε χωρίς να λέμε κουβέντα, αρκεί ένα βλέμμα ή μια κίνηση, την ‘‘μητρική’’ μας αγάπη απέναντι η μια στην άλλη, χωρίς ίχνος ζήλειας παρά μόνο υπερηφάνεια, την πίστη τους σ’ εμένα. Τη στιγμή που ανταμώνουμε οι τεσσερις μας. Κάθε φορά.Το ίδιο συναίσθημα.
  • Τα παλιά αντικείμενα από δικούς μου λατρεμένους ανθρώπους. Όλα όσα κάποτε φόρεσαν, διάβασαν, άγγιξαν, διάλεξαν ή έφτιαξαν. Τα ροζιασμένα χέρια της προγιαγιάς μου, σαν τσαλακωμένα χαρτιά, κάθε ζαρωματιά και μια ιστορία, τα τραγούδια που μου λεγε σαν με ταχτάριζε στα δυο της πόδια, ‘‘ο Σέντες ο Μέντες, ο Ρούμπας ο Καρούμπας’’, οι μικρασιάτικες λέξεις και προτάσεις της, οι τηγανιτές της μπριζόλες-οι πιο νόστιμες μπριζόλες του κόσμου-, ο ‘’μπαμπακιένιος’’ κότσος της, η δίψα της για ζωή, η αισιοδοξία της παρά το γεγονός πως η μοίρα της στέρησε μοναχοπαίδι και εγγόνι. Ο ήρωας της ζωής μου. Οι ιστορίες από την κατοχή της γιαγιάς μου, το ηχηρό της γέλιο, η γενναιοδωρία της, τα αυτοσχέδια μουσικά όργανα από κατσαρόλες και κουτάλια, οι βραδινές καντάδες που σκαρώναμε για να ξυπνάμε τη μαμά, εκείνο το μενταγιόν στο λαιμό της, το σπίτι μας πάντα ανοιχτό να ταΐζει κάθε μέρα όλη όλη τη γειτονιά και όποιον περαστικό το είχε ανάγκη. Το ότι με σταματούν ακόμα στο δρόμο, 20 χρόνια μετά το φευγιό της, άνθρωποι της γειτονιάς, γνωστοί, ή άνθρωποι άγνωστοι σε μένα, για να μου πουν ‘‘η γιαγιά σου ήταν ο καλύτερος άνθρωπος που χω γνωρίσει’’. Η ματιά μας αμέσως μετά. Οι πιο ουσιαστικές ματιές της ζωής μου.
  • Να περπατώ ξυπόλητη, να κουβεντιάζω ώρες ατελείωτες με ανθρώπους όχι απαραίτητα που με καταλαβαίνουν, αλλά έχουν τη θέληση να προσπαθήσουν να με καταλάβουν. Τα άγρυπνα βράδια μου, που κοιμίζω συνειδήσεις και αφυπνίζω γαμημένα απωθημένα μυαλού, να πυροβολώ με λέξεις οθόνες μέσα από πληκτρολόγια, κάποτε μάτωνε το στυλό μου σε λευκές κόλλες (ποτέ με γραμμές, σαν να ’ταν φυλακές για τις λέξεις μου), όλα όσα δε τόλμησα να πω σε σένα, μα κυρίως όλα όσα φοβήθηκα να πω σε μένα, ο μη λογοκριμένος μου εαυτός, σελίδες ατέλειωτες, οι πόρνες τις ζωής μου, τις πήδηξα μια νύχτα σαν ξεπεσμένος ήρωας σ’ ασπρόμαυρη ταινία, αφήνοντας το αντίτιμο όχι φανερά, πάνω σε κομοδίνα, μα κρυφά, καταχωνιάζοντας το μέσα, καθώς ποτέ δε βρήκα το κουράγιο να ρθω σε δεύτερη ‘‘επαφή’’ μαζί τους.
  • Η βουτιά ‘’στην κοιλιά’’ της δεύτερης μάνας μου και η ανεξήγητα μαγική ασφάλεια που νιώθω εκεί μες την αλμύρα της, να ακουμπά η γυμνή κοιλιά μου την άμμο, να ακούω τον ήχο από την ανάσα μου μες το βυθό, να βγάζω μπουρμπουλήθρες από τη μύτη, να τις ονομάζω ‘‘οι φόβοι μου’’ και να τους στέλνω να πνιγούν στην επιφάνεια. Να εξακολουθώ πεισματικά να πιστεύω πως μέσα από τα κοχύλια (ναι εγώ θα τα λέω ακόμα κοχύλια κι όχι γαστερόποδα μαλάκια) ακούω τα κύματα της θάλασσας και πως ναι σίγουρα υπάρχουν γοργόνες, είναι τα πιο ευτυχισμένα πλάσματα στο κόσμο και πως αν ποτέ μου χαριστεί μια δεύτερη ζωή, τότε θα χω και γω «μια φούχτα αλατισμένο φως κάτου απ’τη φούστα μου»
  • Την αλλαγή, το ότι έχω λίγο από τσιγγάνα μέσα μου και πνίγομαι σα μένω καιρό σε ένα μέρος, το φευγιό μου, τις άπειρες νύχτες μοναξιάς μου στα ‘‘ξένα’’, τα ταξίδια μαζί σου μέσα από το Google earth όταν δεν έχουμε μια στην τσέπη, τις σκέψεις μου στις πύλες αεροδρομίων λίγο πριν μπω στο αεροπλάνο, να απογειώνονται όνειρα και αεροπλάνο κι ουρανός ποτέ δεν είναι πιο κοντά, όνειρα ιπτάμενα, χωρίς εισιτήρια επιστροφής.
  • Τα μέρη που περπάτησαν οι πιο λατρεμένοι μου άνθρωποι. Τις γειτονιές στην Παλιά Κοκκινιά και τη Νίκαια, τα προσφυγικά σπίτια (όσα δεν ξεπουλήθηκαν για ένα διαμέρισμα σε μια κακόγουστη πολυκατοικία). Το ότι εδώ ακόμα λέμε καλημέρα στο γείτονα φωνάζοντας τον με το μικρό του, η μαγκιά και η μπέσα τριγυρνάει ακόμα σε κάτι πειραιώτικα στέκια, ποτίζεται με μπρούσκο και σιγοτραγουδά παλιά ρεμπέτικα. Τις ιστορίες για το Αϊβαλί και τα χώματα που χάθηκαν μερικά από τα γονίδια μου, τη στιγμή που το αντίκρισα πρώτη φορά πάνω από το καίκι, μα πιότερο τη στιγμή που πάτησα στους τόπους του προπάππου μου. Τα σοκάκια από το πιο μαγικό νησί του κόσμου, οι φούξια βουκαμβίλιες της, το ξημέρωμα στην Αλευκάντρα, ένας αέρας να σου σφυρίζει μυστικά ξεχασμένα, μόνο σε σένα που έχεις εκπαιδευτεί να την αφουγκράζεσαι κάτω από τα πολλά ντεσιμπέλ, ντόπιων εμπόρων, αλλόχθονων χλιδόγυφτων, μουρλοκακομοίριδων sellέμπριτις, ξαναμμένων ομοφυλόφιλων, τουριστών βουτηγμένων στην αλκοόλη, τα κόκκινα ξύλινα κάγκελα στο αλλοτινό σπίτι της γιαγιάς μου, συμπτωματικά κοντά στο μαγαζί που θα δούλευε για χρόνια η μαμά μου, το να φαντάζομαι πως κάποτε σε εκείνα τα μέρη έτρεχε ξυπόλητο ένα κορίτσι, με ξέπλεκα μαλλιά. Που αργότερα έγιναν μπαμπακιένιος κότσος.
  • Το να γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους. Εκείνους που είναι ατόφιοι και ακατέργαστοι αλλά και κείνους που κατάφεραν να ‘‘κατεργαστούν’’ χωρίς να πετσοκόψουν το είναι τους κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, αυτούς που έχουν εκείνη την έμφυτη ευγένεια στο στόμα μα κυρίως στο βλέμμα, που κυνηγούν τ’ όνειρο τους μέχρι το τέρμα κι ας ξέρουν ότι τρέχουν μ΄ ένα παπούτσι σε μια στημένη κούρσα, τους ταπεινούς ακόμα κι αν ο εγκέφαλος τους έχει μορφή βιβλιοθήκης ή ακόμα κι αν έχουν χρήμα για να αγοράσουν τη σελήνη και δύναμη να την εξαφανίσουν, εκείνους που πράττουν αυτό που ΠΡΕΠΕΙ και όχι αυτό που μπορούν, εκείνους που δεν περπατάνε με γλώσσα, αυτούς που στο άκουσμα της λέξης ‘‘τιμή’’ δε θα σκεφτούν νούμερα μα μπέσα, εκείνους που μπορούν και χαίρονται τις μικρές χαρές της ζωής μα κυρίως αυτούς που σκέφτονται έστω για μια στιγμή της ημέρας όλους αυτούς που δυστυχώς δε μπορούν.

Πετώ δέκα τελίτσες- βόμβες αγάπης και την κάνω…Σ’ αφήνω για λίγες μέρες, πάω να συναντήσω τις αγάπες της ζωής μου, τα κορίτσια μου, σου κερνώ σφηνάκι αγάπης το άνωθεν ποστ, κι αν αναρωτιέσαι ακόμα τι να το κάνεις, η απάντηση είναι εκεί, στην έχω γράψει με κατακόκκινα γράμματα, σε κάθε ΄΄τοίχο΄΄ του μυαλού σου

ΑΝΤΕ ΑΓΑΠΗΣΟΥ ΡΕ!













*all photos are mine except from the first one.If you know the source please contact me .If the owner -for any reason-wants the photo to be removed, send me an e-mail and i wiil remove it immediately

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Girls just wanna pin-up!

Το προηγούμενο Σάββατο συναντηθήκαμε ένα τσούρμο fashion bloggers γιατί διψούσαμε για χορό, cocktails και pin-up outfits!Το Blue Fox ήταν, λοιπόν, ήταν το πιο ιδανικό μέρος για μας!! Πέρασα πραγματικά υπέροχα, κυρίως γιατί ήταν ίσως η πρώτη φορά, που πέρα από τα sos θέματα (μόδα, ρούχα, fashion blogging, κλπ), κουβεντιάσαμε ουσιαστικά με τα κορίτσια, για τα προβλήματα μας, τις δυσκολίες μας, αυτά που μας απασχολούν στη δουλειά, στις σπουδές, στις σχέσεις μας, όλα αυτά που μας φοβίζουν, αλλά κι εκείνα που είχαμε την τύχη να έχουμε ζήσει μέχρι τώρα και φυσικά αυτά που ονειρευόμαστε να έρθουν. Και αφού το φιλοσοφήσαμε το θέμα, μετά το ρίξαμε στο χορό και πίστεψε με χορέψαμε σαν να μην υπήρχε αύριο.


with Maria ready to swing!! (photo: courtesy of Marie Estella)

We even had a happy un-birthday party!

A very merry unbirthday
To me
To who?
To me
Oh, you



We drank colourful coctails

Sandy, Athena and Jo

we played a lot with flashes and cameras


more mannerism...
with Maria and Frini
enjoying our cocktails


Just like a family portrait

headband: tie from Swap Not Shop party (gift from Kotitsa), DIY lace collar (taken from a 70's vintage mom's dress).

corset: H&M, Skirt: cousin's ballet skirt, bag: Anna Economou, shoes: Mikael (my uncle's shoe store)

Μην ξεχάσεις αυτήν την Κυριακή -19 του μηνιούυυ- αν είσαι Αθήνα ή Θεσσαλονίκη, τα κορίτσια (η γνωστή συμμορία οι Clem and Melroy και η Thalia ) οργανώνουν άλλο ένα Swap Not Shop Party. Μην χάνεις καιρό μπούκα εδώ και δες όλα αυτά που χρειάζεται να ξέρεις. Εγώ είμαι διπλά χαρούμενη γιατί αυτή τη φορά θα μαι στο Σαλλλονικιώτικο Swap not Shop Party και θα γνωρίσω τα ντόπια σούπερ blogoκόριτσα!!

Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Toi&moi:The e- fashion store. One day left!!!




Ανοίγουνε και μας περιμένουνε!! Αύριο, 8 Δεκεμβρίου, η Toi&moi εγκαινιάζει το ηλεκτρονικό της κατάστημα το οποίο είναι σχεδιασμένο και δομημένο σύμφωνα με τα πρότυπα των πιο επιτυχημένων e-shops παγκοσμίως. Μπες στο The e-fashion store και ρίξε μια ματιά σε όλες τις κατηγορίες προϊόντων της εταιρείας καθώς και στις 3 καινοτόμες ενότητες :

  1. Κατηγορία : For Fashionistas

Μία ενότητα ειδικά σχεδιασμένη για να προβάλλει τα πιο ιδιαίτερα σχέδια της κάθε συλλογής. Η ενότητα στην οποία η αφεντιά μου και μερικές από τις Ελληνίδες fashion bloggers, μαζευτήκαμε στην Toi&moi, δοκιμάσαμε ρούχα της εταιρείας, μιλήσαμε για μόδα, γνωρίσαμε ανθρώπους ταλαντούχους, με κέφι και όρεξη για αυτό που κάνουν, ευγένεια που σε ‘‘σκλαβώνει’’ και φωτογραφηθήκαμε με ρούχα που επιλέξαμε εμείς οι ίδιες. Να πως περιγράφει την εμπειρία που μοιραστήκαμε με την Toi&moi οι άνθρωποι που βρίσκονται από πίσω από αυτήν την προσπάθεια, «Προσκαλέσαμε μερικές από τις πιο γνωστές και δικές μας αγαπημένες να φωτογραφηθούν οι ίδιες με το δικό τους ξεχωριστό στυλ...Η επιλογή των ρούχων και το styling αυτής της ενότητας έχει γίνει εξ ολοκλήρου από τις bloggers ενώ το κέφι τους και η απίστευτα θετική τους διάθεση την ημέρα της φωτογράφισης ήταν ό,τι καλύτερο έχουμε ζήσει σε διαδικασία φωτογράφισης!»

  1. Κατηγορία: Top 5 dresses

Τα 5 αγαπημένα φορέματα της Toi&moi, κατάλληλα για τις Χριστουγεννιάτικες εξόδους μας!

  1. Κατηγορία : Best sellers

Μία επισκέπτρια έχει πάντα την περιέργεια να μάθει τα ρούχα που επιλέγουν οι περισσότερες πελάτισσες από μία συλλογή. Η Toi&moi φρόντισε και γι’ αυτό.

Τέλος, ακόμα μια έκπληξη από το The e-fashion store, αποτελεί η e-bonus card που δίνεται για πρώτη φορά από την Toi&moi και αφορά αποκλειστικά και μόνο τους e-loyal πελάτες! Με αγορές αξίας άνω των 120 ευρώ, από το ηλεκτρονικό κατάστημα της εταιρείας, γίνεστε αυτομάτως κάτοχος της e-bonus card και loyal πελάτης της Toi&moi. Τότε, για κάθε επιπλέον ποσό κερδίζετε, στο εξής, 10% έκπτωση!

* Το ηλεκτρονικό κατάστημα της Toi&moi είναι «ανοιχτό» για όλη την Ελλάδα με δωρεάν έξοδα αποστολής. Όσο για το εξωτερικό, «λειτουργεί» σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Βαλκανίων με έξοδα αποστολής 12 ευρώ το standard delivery και 20 ευρώ το express delivery.

Θέλω να ευχαριστήσω ειλικρινά, όλους εκεί στην Toi&moi, για την φιλοξενία σας, την σπάνια ευγένεια σας, την υπομονή και την κατανόηση σας τόσο κατά τη διάρκεια επιλογής ρούχων όσο κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης, την εποικοδομητική κουβέντα που είχαμε μαζί σας, καθώς και για το γεγονός ότι σας απασχολεί η γνώμη μας και στηρίζετε την προσπάθεια μας, να εκφράζουμε την αγάπη μας για τη μόδα και το στιλ μέσα από τα προσωπικά μας blogs. Συγκεκριμένα ευχαριστώ την Θεοδώρα (marketing assistant και μέλος του The e-fashion store) και τον Κωνσταντίνο (marketing και 100% devoted στο The e-fashion store) για την επιμονή και υπομονή τους για να πετύχουν την καλύτερη δυνατή λήψη, την προσπάθεια τους να με ‘‘ξε-αγγουροποιήσουν’’, για τις υπέροχες φωτογραφίες τους, την Ειρήνη (retail buyer) για τα καλά της λόγια και τις στιλιστικές της συμβουλές, τον Κο Αχιλλέα (creative coordinator) για την συζήτηση μας, την μετάδοση εμπειριών και γνώσεων του για το πώς λειτουργεί, τις δυσκολίες και την προσπάθεια που απαιτεί μια εταιρεία ένδυσης, αλλά και για τα νόστιμα γλυκά του (πήραμε και καμιά δεκαριά κιλά εκείνη τη μέρα), τους μετόχους της εταιρείας Ko Παπαζαφειρόπουλο Δημήτρη (Διευθύνων Σύμβουλο), Παπαζαφειρόπουλο Γιάννη (Καλλιτεχνικό Διευθυντή) και Παπαζαφειρόπουλο Μπάμπη (Εμπορικό Διευθυντή) για τον χρόνο που μας αφιέρωσαν να μας γνωρίσουν, την Κα Βάσω για όλες τις λιχουδιές, τα αναψυκτικά και τους καφέδες, και τέλος πέρα και πάνω από όλους την Κα Τσουρέκα Χαρά (Marketing manager), γενικά για την πρόσκληση, την ‘‘ζεστασιά’’ της, την εξυπηρέτηση της σε ότι κι αν χρειαστήκαμε, και προσωπικά για την υποστήριξη της και ενθάρρυνση της να συνεχίσω να εκφράζομαι με το γνωστό ‘‘ντιντινίσιο’’ τρόπο μέσα από το blog μου. Ήταν η καλύτερη εμπειρία που μου χει χαρίσει το blog και οφείλεται στην αμεσότητα και ευγένεια των ανθρώπων της Toi&moi!!!

Μπες στη σελίδα της Toi&moi στο facebook και δες φωτογραφίες απο τα παρασκήνια τις φωτογράφισης μας και μην ξεχάσεις να ''επισκεφτείς'' και τα blogs των κοριτσιών για περισσότερες λεπτομέρειες και φωτογραφίες!!


Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

stop 80's mock cauz 80's rock!


Προσωπικά εγώ τρελαίνομαι -για άλλους λόγους που τρελαίνεται η Δήμου- για τα 80’s, παρόλο που οι περισσότεροι ευχαρίστως θα ξέγραφαν, τουλάχιστον από στιλιστικής άποψης, εκείνη τη δεκαετία. Δηλώνω τρελή fan του pop kitsch αέρα που αποπνέει η 80ίλα, τώρα που το σκέφτομαι τρελή αfan, αφού το μαλλί αφάνα πριζωμένη ήταν must για κάποιον που ήθελε να αποτελεί καμάρι των 80΄s. Κοτσάρανε και ένα φλούο headband στα μαλλιά και έμοιαζαν όλοι σαν τον Καρβέλα, χωρίς το πιάνο. Γαμώ. Χώρια το κολλάν με το γκετικό και τη γόβα από κάτω, τρελή πετυχεσιά, αυτά ήταν παιδιά φορούσαν ότι τους έκανε κέφι και ένιωθαν εξώφυλλα της Σούπερ Κατερίνα. Για μενα τα 80΄s αποτελούν την δεκαετία που επηρέασε περισσότερο από όλες τις σημερινές μας ενδυματολογικές επιλογές και πριν μου κουνήσεις αρνητικά το κεφάλι, έλα και πες μου ποια από μας δεν έχει φορέσει over-sized top με leggings, γάντια με κομμένα δάχτυλα, χρωματιστά Wayfarer sunglasses, τα ψηλόμεσα Levis 501 (ψάχνω απελπισμένα ένα τέτοιο, δε μπορεί να μην έχω κρατήσει ούτε ένα), τα μεγάλα εντυπωσιακά σκουλαρίκια, φυσικά τα Chucks (τουτέστιν All Star Converse), acid washed ρουχαλάκια (κυρίως jeans) που έχουν επιστρέψει δριμύτερα, jelly shoes που πέρυσι το καλοκαίρι ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής, bodycon mini φορέματα (κυρίως μαύρα), γυρισμένα μανίκια και μπατζάκια στα παντελόνια, ολόσωμες φόρμες, φαρδιά hoodies και η λίστα πίστεψε με έχει τον ατελείωτο. Ένα όνομα αρκεί να ‘‘σφραγίσει’’ όλα τα παραπάνω, το απόλυτο fashion icon για μενα, τον μοναδικό M.Jackson που για να μην ξεχνιόμαστε όταν φορούσε σακάκια με τονισμένους ώμους, επωμίδες, napoleon jackets, o Balmain δεν τα είχε καν στα σχέδια του, οπότε next time που θα πεις ''Balmainish soulders'', κάνε τη διόρθωση σου και πες ''Jacksonish shoulders''.

Το προηγούμενο Σάββατο, έπαιζε ένα super 80’s party, στο K44, με μουσικάρες από το σούπερ κορίτσι, που τα κάνει όλα και συμφέρει, την Super Katerina, και παράλληλα ψώνιζες και τις βιντατζιές σου από τον Holy Mustache. Φυσικά και δεν θα έχανα κάτι τέτοιο, έβαλα το oversized Sesami street Jumper μου, τα 80΄s σκουλαρίκια από τον Holy και πήγα. Και εννοείται, πέρασα Super!



oversized Jumper: H&M men's, shoes: Tsakiris Mallas,

mam's 80's vintage Trussardi bag

Holy Mustache orange 80's earings