Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Παίξε φεύγα μαζί μου

Έλα ταξίδεψε με για λίγο σου λέω… Πες μου τι δε ξεχνούν τα μάτια σου από κείνο το ταξίδι και τι μυρωδιές σου έρχονται σαν κλείσεις για λίγο τα μάτια? Μου λες τα δικά σου, για γεύσεις και κείνη τη μυρωδιά απ’ τα βρεγμένα φύλλα στο δάσος που πότισε μια καλοκαιρινή μπόρα, σ’ ακούω, φαντάζομαι, για λίγο βρέθηκα στη θέση του συνοδηγού, άνοιξα ακόμα περισσότερο το παράθυρο, αυτή τη φορά δεν κατάφερα να κλείσω τα μάτια να νιώσω τον αέρα στα μάγουλα, δε μ’ αφήνει εκείνη, απλώνεται προκλητικά όμορφη μπροστά μου σαν εκείνη τη γυμνή γυναίκα στο πίνακα του Φρεντερίκ Μπαζίλ που δε σ’ αφήνει να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της, είναι και κείνο το υγρό ένιε του Ισπανού απ’ το ραδιόφωνο, βρίσκομαι ήδη στη Χώρα των Βάσκων πίνω παγωμένο tinto de verano και σου ψιθυρίζω εκείνο το ρητό, ««πριν ο Θεός γίνει Θεός και οι πέτρες γίνουν πέτρες, οι Βάσκοι ήταν ήδη Βάσκοι»

Θυμάμαι πως κάποτε και γω σ’ ένα δωμάτιο φοιτητικής εστίας στο Voie Domitienne καθώς ετοίμαζα βιβλία για το μάθημα σας κοίταξα και είπα ’’Δε φτιάχνω τσάντα μαθητή σήμερα, αλλά βαλίτσα. Πάμε Ισπανία?’’ . Γελούσες και μου ‘λεγες κάτσε να το σκεφτούμε λίγο, έβγαλες χαρτί και μολύβι να αρχίσεις τους λογαριασμούς, μαζεύοντας σφιχτή κοτσίδα τα μαλλιά σου (πόσο μου λείπει αυτός ο ορθολογισμός σου που συνοδευόταν πάντα με πιάσιμο των μακριών μαλλιών σου), αυτά δε γίνονται με σκέψη αλλά με ζέση, σε όσα λογαριάζουμε βγαίνουμε πάντα μείων, «μα είναι ήδη μεσημέρι», σε όλα τα «ήδη» σου είναι αυτά που δεν πρόλαβες να ζήσεις σου λέω, γελάς και νιώθω ευτυχία ξέρω πως η παρένθεση στο στόμα γύρω απ΄ το γέλιο σου μου ψιθυρίζει το «ναι» μου.

Φορτώνουμε το νοικιάρικο μπαγκάζια, θέλω ζεστά ζυμαρένια μισοφέγγαρα με σοκολάτα για το δρόμο, εισπράττω το δήθεν «άγριο» βλέμμα του Ν. απ’ τον καθρέφτη, το εξαργυρώνει μ’ αυθάδικο βγάλσιμο γλώσσας, πνίγει το γέλιο με βήχα και σταματάει σ’ εκείνο το Maison du Pain με το πιο λαχταριστό éclair σοκολάτας του κόσμου.

Σας αφήνω μπροστά να «τσακώνεστε» για μουσικές, η Α. θέλει τη συντροφιά από φωνές που τραγουδούν στα Γαλλικά, «νισάφι πια με τους λελέδες και τα ανάπηρα ρω τους», τα χέρια σας μπλέκονται στα κουμπιά του ραδιοφώνου, είναι που θα μπλεχτούν και τα βλέμματα και τελικά θα περάσει το δικό της.

Σε όλη τη διαδρομή κοιτάω συνέχεια έξω, ποτέ μου δεν κατάφερα να κοιμηθώ σε ταξίδι, η διαδρομή κρύβει τη μισή μαγεία, τα πιο αγαπημένα μου όνειρα δεν τ’ άφησα πάνω σε μαξιλάρια, αλλά σε αφρισμένες θάλασσες, οργωμένα χωράφια, κατάφυτα δάση ή τρίγωνα που σχημάτισαν βουνά. Δραπέτευσαν από κάποιο μισάνοιχτο παράθυρο αυτοκινήτου και σκόρπισαν, στάχτες των «θέλω» μου.

Τι να σου πρωτοπώ για κείνο το ταξίδι, δεν είναι η θέα των βουνοκορφών απ’ το παράθυρο μας στο δωμάτιο, ούτε εκείνο το ροζ μουσείο στο Figueres με τα τεράστια ‘’αβγά’’ στη σκεπή, τα εκθέματα του πιο ευφυή καλλιτέχνη του 20ου αιώνα στο εσωτερικό του, ούτε εκείνη η Κάντιλακ που μ’ ένα σου κέρμα γέμιζε νερό. Δεν είναι η αρχιτεκτονική του Gaudi, το πολύχρωμο φως στο πρόσωπο σου απ’ τα βιτρό στη Sagrada Familia, το ότι βλέπαμε «αχινούς» στην οροφή και ο Ν. κουνούσε κοροϊδευτικά το κεφάλι, τα πολύχρωμα μαρμάρινα ψηφιδωτά στο πάρκο Guell, τα σπιτάκια με τις περίτεχνες Art Nouveau σκεπές, οι ισπανικές μελωδίες απ΄ τον πλανόδιο μουσικό του πάρκου και ο Ν. να σου χορεύει, το ότι ψάχναμε μέχρι τα ξημερώματα το Colbato, τα παρ αρίμπα και αμπάχο που δεν καταλάβαμε ποτέ, τα σαλάχια- φαντάσματα που περνούσαν πάνω απ’ το κεφάλι μας στο ενυδρείο, εκείνο το βράδυ ψηλά πάνω από το Μουσείο Εθνικής Τέχνης, στα απλωμένα φώτα τις πόλης σκορπίσαμε γέλια και δυο τρείς από τους πόθους μας. Δεν είναι τα γέλια μας σαν σε σερβίρανε τη «γκουρμεδιά» που έφαγες στο Hotel Arts, η μυρωδιά απ΄ τη paella, τα tapas bar, εκείνο το χρυσό «χαλί» που σμίγει με τη θάλασσα στη Barceloneta, τα κατάρτια απ΄τα ιστιοπλοϊκά στο λιμάνι, και ο ήχος που κάνουν τα βήματα στη ξύλινη γέφυρα. Δεν είναι όλα όσα γευτήκαμε γενικά, είδαμε και ζήσαμε εκεί.

Είναι η χαρά του ταξιδιού που δεν έχει προγραμματιστεί, όλα τα «ήδη» σου που τόλμησες να κάνεις πράξη, εκείνος εκεί ο στίχος που λέει θα σε πάρω να φύγουμε που σβουρίζει συχνά στο μυαλό σου και σε βρίσκει η νύχτα να τσουγκρίζεις ποτήρι λέγοντας «δεν το πιστεύω ότι είμαστε εδώ», είναι αυτά που θα χεις να θυμάσαι τις μέρες που πήζεις στη δουλειά, η «βενζίνη» σου για ταξίδια με όχημα το μυαλό σου, και το σπίρτο που ανάβει φωτιές στο «κάτσε να το σκεφτούμε» κάθε φορά που θες να το σκάσεις.










our ''urchins''. Spiny just like your absence

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011

Λίγη απο (παιδική) χαρά.

Μια φορά το μήνα μπλογκινγκ δε το λες, περίοδο ίσως έτσι και γω μηνιαίως εδώ να σου υπενθυμίζω πόσο υπεροχή είναι η γυναικεία φύση και μάλιστα χωρίς κράμπες. Μίζερα δεν έχει ή μάλλον έχει αλλά δεν προσφέρει το κατάστημα έχεις τα ζόρια σου το ξέρω έχω και γω τα δικά μου το τελευταίο που θες είναι να ανοιξεις άλλο ένα μπλόγκ ξεχασμένο και να πέσεις πάνω σε σύχρονα δράματα χωρίς το χορό.Σκέτα. Μονόλογοι απλώμένοι ζητείται το ήθος, το μέλος και η όψις.

Γι’ αυτό τώρα που πέφτουν οι μάσκες, μαζί με τα καλοκαιρίνα κατέβασε και κείνα τα χαμόγελα σου που τα χες κρύψει το χειμώνα στο πατάρι. Εχεις καιρό να τα φορέσεις και μου χουν λείψει τόσο. Κοστίζουν τόσο λίγο μα αξίζουν τόσα πολλά.

Σταμάτα να γκρινιάζεις για λίγο, για όσο, κερνάω εισητήρια στο μετρό μ’αντάλλαγμα λίγο απο γέλιο, πες μου μια καλημέρα πριν με σπρώξεις και χωθείς βιαστικά μες το βαγόνι και βγαίνοντας σύρε και κάντην πράξη.



Dress worn as a top : Morgan, Skirt: from random shop, shoes : Swedish Hasbeens H&M

bag: sister's gift from Tunisia


Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

My label writes ''No label''

‘‘Μα που βρίσκουν οι φάσιον μπλόγκερς επιτέλους τα χρήματα για τόσα ρούχα’’ σε άκουσα μια μέρα να κελαηδάς και αναίσχυντα και ξεδιάντροπα σου απάντησα ‘‘εγώ ψωνίζω από ντουλάπες φίλων παύλα συγγενών’’, κάτι που θα διαπιστώσεις σχετικά εύκολα αφού σε όλα τα outfit post τουλάχιστον ένα ρούχο ή αξεσουάρ άνηκε κάποτε σε συγγενή ή φίλο που το βαρέθηκε, του θύμιζε τον Φώντα, σε κάποιον που όντως μαζί τα φάγανε με τον Μαζίταφάγαμε, έκανε δίαιτα, που τελικά όντως τα πήρε σε μπόι. Συνήθεια συνειδητή εφηβειόθεν και ουχί εξαιτίας του χιπ των βιντατζ τα τελευταία χρόνια.

Τώρα πως πήρα την πρωτοβουλία να απαντήσω σε κάτι που δεν έχω καταλάβει καν αν ανήκω μην τα ρωτάς ήταν οι αγνές εποχές που φορούσαμε κορδέλες στα μαλλιά ψιθυρίζαμε στιχάκια απ’το Ιμάτζιν και πιστεύαμε πως μπλόγκ είναι το Αγαπητό μου ημερολόγιο με πληκτρολόγια αντί για στιλό οθόνες αντί για σελίδες, ξεκλείδωτα λουκετάκια αντί να βάζεις χέρι στη μάνα σου που το άνοιξε κρυφά τώρα να το διαβάζουν όλοι εκτός απ’ τη μάνα σου. Μ’ έναν απλό απαγωγικό συλλογισμό από αυτούς που μας δίδαξε ο θείος Αριστοτέλης αν νιώθεις τολμηρός και από το γενικό θες να κάνεις σάλτο στο ειδικό, ένα μπλογκ με λέξεις κλειδιά όπως :ρούχα τσάντα παπούτσια σχεδιαστής βιντάτζ καρι μπράτσο το ρήμα φοράω σε όλα το πρόσωπα χρόνους και εγκλίσεις γκιβ εγουέι από πού το πήρες πόσο κάνει τέλειο του ντάι φορ θέλω κι εγώ είσαι μπάζο, να σου η μόδα έρχεται σαν ποδοβολητό σελήνης στο ρόλο του επεξηγηματικού προσδιορισμού στο μπλογκ. Μπλογκ μόδας δατ ιζ και αν θες να γίνεις κουλ πες το Φάσιον Μπλογκ. Με ένα μικρό βήμα για τον παγκόσμιο παραγωγικό συλλογισμό αλλά ένα τεράστιο βήμα σένα τον απλό άνθρωπο κάποιος που έχει μπλογκ λέγεται μπλόγκερ και κάποιος που έχει φάσιον μπλογκ φάσιον μπλόκερ. Γελιέσαι φίλε μου όπως γελάστηκα και γω και βρέθηκα να απολογούμαι σε Twitterικά δικαστήρια σε κάποια στιγμή αγχώθηκα δε στο κρύβω λες λέω να βρεθώ στο ίδιο κελί με τον Πλιάτσικα τον Κοέλιο τη Μόνικα και τα Comic Sans κι όλους του υπόλοιπους που ευθύνονται –κατά το Ανώτατο Twitteriκόν Δικαστήριο πάντα- για την απύθμενη ντέκα της χώρας τούτης. Έψαξα να βρω την καινούρια Ντιρεκτίβα περί Ορισμού Καθηκόντων και Δικαιωμάτων Φασιον Μπλογκερών, δεν τη βρήκα πουθενά. Όχι ότι το έχω άγχος, οι ετικέτες είναι για τα προϊόντα και οι ταμπέλες για τα μαγαζιά και στο δικό μου μαγαζί δεν χρειάζομαι καμία ταμπέλα που να αναγράφει με νέον γράμματα «Φάσιον μπλόγκ» κι ακόμα κι αν έχω γράψει αρκετές φορές ‘‘Επιστρέφω σε λίγο’’ χαίρομαι κάθε φορά που σε συναντώ εδώ. Και που ήρθες για όποιο λόγο είχες μα και για όποιο λόγο δεν είχες.

Εσύ λοιπόν που ταυτίστηκες με τα παραπάνω και που δεν σκοτίζεσαι για ετικέτες και ταμπέλες αν γράφουν κάτι και τι είναι αυτό που γράφουν, απλά αγαπάς να δίνεις πνοή σε ρούχα που για κάποιον για οποιοδήποτε λόγο λήγουν αύριο έλα στο Swap not Shop Party στο 6D.O.G.S. . Τι είναι αυτό? Αδιάβαστη σε πιάνω τα είπαμε να μην τα ξαναλέμε.

new logo from Maria Sotiropoulou for Swap not Shop (via facebook)

Pants from SNSP also seen here and suede coat mam’s vintage