Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Εκ...Πτώσεις.

Είναι το πρώτο πόστ της χρονιάς και αλήθεια έκανα ότι περνά από το χέρι μου να σου ''σερβίρω'' αυτό που περιμένεις από ένα fashion blog που σέβεται τον εαυτό του, πως πέρασα τις γιορτές, τι έβαλα τα Χριστούγεννα, στο ρεβεγιόν της Πρωτοχρονιάς ή έστω στη χείριστη τι μου ’φερε ο Άγιος Βασίλης, τι πρέπει να ψωνίσουμε οπωσδήποτε τώρα στις εκπτώσεις και φυσικά τι ψώνισα εγώ η ίδια. Για τα προηγούμενα κάτι μπορεί να γίνει, για το τελευταίο μην περιμένεις λυπάμαι, στο «κατάστημα» μου έχουν εδώ και μήνες εκπτώσεις, για την ακρίβεια ξεπουλάμε τώρα κι αρχίζουμε σιγά σιγά να στολίζουμε βιτρίνα με δανεικά χαμόγελα (τα δάκρυα είναι δυσεύρετα κι εκτός εποχής, άντε να βρουν θέση σε καμιά μεσημεριανή εκπομπή). Το σκέφτηκα πολύ σου λέω, μα αυτή εκεί επίμονη από νωρίς το απόγευμα ζέσταινε τη θεσούλα της στον καναπέ καθόταν δίπλα μου και τριβέλιζε το μυαλό μου, αν έκανα δε το λάθος να ανοίξω και τιβί, «στα λέω εγώ και δε μ' ακούς τόση ώρα»,στο τέλος έσερνε το κουφάρι της και μέχρι το προσκέφαλο μου, απλωνόταν σε κάθε τετραγωνικό του κρεβατιού μου, με άρχιζε στην κρεβατομουρμούρα και άντε εγώ να κλείσω μάτι. Τι άφησα να περάσουν λίγο οι μέρες μπας και βαρεθεί και φύγει, τι της έδειξα χαρούμενα ενσταντανέ με ρούχα γιορτινά-βαριετέ μπα και την ξελογιάσω, τι το δέντρο με τα δώρα, τι τα τραπέζια φουλ τριγλυκερίδια και χοληστερίνη να ρθει φάει ο Τρίτος Κόσμος να χρειαστεί μετά weight watchers. Αυτή εκεί «Πάνε αυτά πέρασαν. Περσινά ξινά σταφύλια. Κάνα νέο έχεις να μας πεις?» Αλλά έτσι είναι πάντα αυτή. Πάντα έτσι ήτανε, κακομαθημένη, επίμονη να σε εκβιάζει μέχρι που να γίνει το δικό της.

«Μα πως να ντύσω κάτι τέτοιο να ρθει να φανεί όμορφο παρόλη την ασχήμια που το περιβάλλει?» «Δικό σου πρόβλημα, λυπάμαι, εσύ ήρθες και πέρασες τη εκρού κορδέλα της φασιον μπλογκερ σταυρωτά μπροστά στο στήθος, βγες μπροστά και πες τα τώρα. Βρες κάτι να πεις, έστω στα σκούρα ρίξε μια παγκόσμια ειρήνη». Τι να της πεις τώρα, που έρχεται και μπαστακώνεται χωρίς καν να την καλέσεις, και που να τη χτυπήσεις, κόκαλα ποτέ της δεν είχε και ας φροντίζει καθημερινά να τσακίζει τα δικά σου.

Πολύ καλά, αφού έτσι το θέλησες, Θα βρω κάνα φτιασίδι να το νοστιμέψω το πράμα, ψυμίθια να το ομορφύνω, κάνα γκλίτερ έστω βρε αδερφέ κι ας είναι και κακόγουστο να του προσθέσω λάμμψη. Θα ψάξω και θα βρω τι σκατά φάσιον μπλόγκερ είμαι.

Ψάχνω μα κουτουλάω στην απορία της Π. Μα «γιατί ρε κολλητή δε με παίρνουν για πωλήτρια? τι πάει να πει πως έχω περισσότερα προσόντα για τη θέση? αφού την άλλη θέση που απαιτεί τα προσόντα μου την πήρε ο άλλος με κανένα προσόν (η μάλλον ένα το μόνο απαραίτητο σε τούτη χώρα) εγώ που να πάω? Τώρα πάει! τα μαθα τα γαλλικά, τα σπούδασα τα γράμματα. Που θα μας πουν πως τα ξεχνάμε αυτά που μάθαμε? Υπάρχει κανένα Πανεπιστήμιο Απώλειας Γνώσης Και Προσόντων? Να πάω και κει»

Σκοντάφτω πάνω στην απόλυση του διπλανού μου, του παραδιπλανού, του φίλου, του γνωστού, στο αφεντικό του Ν. και χιλιάδες άλλα αφεντικά που τρίβουν τα χέρια τους ετούτους τους καιρούς, μα ξέρεις δεν κάνει η κουκούλα τον τρομοκράτη και η μάσκα το μασκαρά. Καμιά φορά αρκεί και μια γραβάτα. Αργίες, σχόλες και γιορτές, υπερωρίες απλήρωτα όλα ή κακοπληρωμένα, μα σαν τολμάς πες μας και κάτι, την βλέπεις τη χαρτόκουτα? Έτοιμη να δεχτεί την ‘‘προίκα’’ σου γιατί ο επόμενος θα ρχοταν και με το μισό. Μισθό και εαυτό.

Στην Α. σε μια δουλειά που κάθε μέρα μαζί με την κάρτα χτυπά και μια πρέζα ‘‘ξενέρας’’, να περάσουν οι ώρες και σήμερα, αυτός είναι ο στόχος, οι φάμπρικες δεν είναι πάντα γκρί ξέρεις, τη φάμπρικα τη ζεις μια χαρά και μέσα σε άσπρα γραφεία, μα στις μέρες που ζούμε είναι ντροπή να πεις και αυτό που σε πνίγει, όταν ο διπλανός σηκώνει ακόμα τη χαρτόκουτα με τα πράγματα του από το γραφείο, και προχωρά προς το μέρος εκείνης της φωτεινής κόκκινης πινακίδας που γράφει ‘‘Έξοδος'', να σταθείς στο κέντρο και αντί για το ‘‘ποίημα’’ να φωνάξεις «Ναι ρε μισώ τη δουλειά μου. Τ’ ακούς? ΤΗ ΜΙΣΩ! Και πιο πολύ μισώ τον εαυτό μου, που πούλησα τα όνειρα μου ένα προς ένα μόλις για 700 ευρώ για κάτι που με κάνει να νιώθω γριά στα 27 μου. Μα πιότερο αυτούς, που δε μου άφησαν τα περιθώρια έστω για μια πιο αξιοπρεπή ανταλλαγή». Κάθε μέρα πρωταγωνιστής στην ίδια φαρσοκωμωδία με τίτλο «Δόξα τω Θεώ, έχω και τη δουλίτσα μου»

Στην Ν. τόσα χρόνια σπουδές, στερήσεις, άγχη, ψυχοσωματικά και δικαστικές διαμάχες όλη η τρέλα και η παράνοια έχει έδρα στα Ελληνικά Πανεπιστήμια, διοπτροφόροι, κομπλεξικοί, ανθρωπάκια με πτυχία αφίσες για να αυτοϊκανοποιούνται τα βράδια, κουλτουρέλ αυνανισμός, αυλές και αυλοκόλακες, διάβρωσαν τη νεολαία, τη μπάσανε σε κομματικές νεολαίες, και στις εξετάσεις δεν έχει σημασία τι γράφεις στην κόλλα μα με τι χρώμα την βάφεις, (πράσινο, κόκκινο ή μπλε?),εκεί να προσπαθεί ακόμα, Διδάκτωρ, να περιμένει έναν Ηράκλειτο, ένα Πυθαγόρα (είναι γνωστό πως οι Διδάκτορες, όλοι, έναν αρχαίο περιμένουν σε τούτη τη χώρα, να ρθει να τους σώσει από τους σύγχρονους) όχι τίποτα άλλο να πιάσει κι αυτή ένα φράγκο στα χέρια της, να νιώσει πως η χώρα της δεν την κατατάσσει στους ακαμάτες, στους άεργους, πως παράγει κι αυτή ένα έργο, «όχι ρε κολλητή. Δε θα τους αφήσω να μου τα γκρεμίσουν. Μόνη μου τα έχτισα τόσα χρόνια, τουβλάκι τουβλάκι. Κι αν αποφασίσω κάποτε να τα γκρεμίσω εγώ θα οδηγώ τη γαμημένη τη μπουλντόζα κι όχι αυτοί».

Την κολλητή μου την Ε. προσφάτως απολυμένη ή μάλλον κάτσε πως το είπαν ''παροδική απομάκρυνση λόγω της κατάστασης, για λίγο και μετά θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας να σας ξαναπάρουμε πίσω.».Νομίζω το τέλος της ταινίας το γνωρίζουμε όλοι και βγάλε με ψεύτρα δε μου μυρίζει happy end.

Την κολλητή μου την T., γέμισε το καλοκαίρι μια βαλίτσα όνειρα και προσδοκίες, αποχαιρέτησε φίλους και οικογένεια, παράτησε δουλειά, από τέρμα Βορρά πήγε τέρμα Νότο, μα τι σημασία έχει τι δείχνει η πυξίδα, εκεί ήρθε η μετάθεση του άντρα της εκεί λοιπόν θα την έβρισκε ο χειμώνας. Μόνη και ξέμακρη απ’ όλους, άνεργη, άπραγη, στα πιο δημιουργικά της χρόνια, βαλτωμένη, να παρακολουθεί ανθρώπους και ζωές, μέσα από μια οθόνη, αφού η δική της έχει εδώ και μήνες διακοπές για διαφημίσεις.

Τον κολλητό μου, Διδάκτωρ κι αυτός, τα πρωινά να δουλεύει ώρες ατελείωτες, αμισθί φυσικά, να εναποθέτει ελπίδες, κόπους, χρόνο και χρήματα από τη τσέπη του στο Ερευνητικό κέντρο, τα βράδια να σου σερβίρει το ποτό σου, τον χαζεύω σαν μου μιλάει για τ’ όραμα του με κείνο το βλέμμα γεμάτο παιδικό ενθουσιασμό, είναι που κάποτε το πιστέψαμε μαζί σ’ εκείνο το δωμάτιο της φοιτητικής εστίας, και τώρα νιώθω τύψεις που ξεμακραίνω, όχι γιατί δεν πιστεύω σε εκείνον, αλλά «σ’ αυτούς», γνέφω απλά το κεφάλι και σα με ρωτά «δε ξέρω ρε κουδούνα, τι λές να κάνω», το μόνο που χω να τον κεράσω είναι εκείνο το ξεχασμένο «Όρμα ρε! Όρμα και θα φτάσεις»

Εσένα που έφυγες ήδη ''στα ξένα'' που λεγε κι η γιαγιά μου, δουλεύεις part time και σπουδάζεις, που στέλνεις μέρα νύχτα βιογραφικά, που μένουν αναπάντητα γιατί η μανδάμ Υπεύθυνη Προσλήψεων αντίθετα με σενα δεν χρειάστηκε ποτέ της να δώσει βιογραφικό για να πάρει τη θέση, και αντίθετα με σενα δεν περίμενε ποτέ μιαν απάντηση, την ήξερε ήδη από πριν, εμένα που πολεμώ με νύχια και με δόντια να βρω χρηματοδότηση να «χτυπήσω» και μια τρίτη υποτροφία στην ακαδημαϊκή μου πορεία μπας και μπορέσω να την κάνω έξω από τούτο το ‘‘μαγαζάκι’’, γιατί τα γρόσια της οικογένειας δεν φτάναν ποτές για λονδίνα, μα σε τούτο τον τόπο όλοι νεοπλουτίσαμε, κανείς δεν είναι που δεν έχει, μόνο οι συνταξιούχοι του Λαζόπουλου, ακόμα κι αυτό δεν τολμάς να πεις, εδώ βουλιάζει το καράβι και η διπλανή φοράει το γουναρικό και συνεχίζει ανενόχλητη το μπον φιλέ, τι την νοιάζει στη μπουτίκ της είπανε πως η τσάντα της είναι αδιάβροχη (χαλάλι τα 2 χιλιάρικα που σκασε), κι ο διπλανός έχει κλειστεί στο γκαράζ του πλοίου, μέσα στο καλογυαλισμένο Jeepικό του, δε βαριέσαι αυτός θα πάει πάτο με το Jeep, αρνείται να πει στις ειδήσεις η μαντάμ με το Van Cleef &Arpels οτι πνίγηκε κι αυτός στο πλοίο μαζί με τη πλέμπα. Άλλοι δε, τρώνε τη σούπα τους χαρούμενοι γιατί την πλήρωσαν από τη δουλειά τους, μα το κουτάλι το πληρώνει ακόμα ο μπαμπάς τους, Και χεις και κείνο το παχύδερμο εκείνον πως τον λένε, τον «Μαζί τα φάγαμε». Έι μίστερ για να τελειώνουμε μια και καλή, δε ξέρω τι έφαγες εσύ, το πόσο έφαγες δε είναι πασιφανές, όσο κι αν ιδρώνεις να το κρύψεις, δε ξέρω πως σου πέρασε από το μυαλό πως τάχα μου καθόμουνα μαζί σου όταν στο μεσημεριανό σου καταβρόχθιζες γκουρμεδιές ,με δανεικά χρυσά κουτάλια , κερασμένες από όλους εμάς, τους από πάνω και για το δείπνο σου ζητούσες τα κεφάλια μας σε δίσκο, εγώ δεν ζήτησα ποτέ μου γκουρμεδιές μήτε χρυσά κουτάλια. Εγώ μονάχα ζήτησα να μπορώ στα 27 μου να τρώω ΜΕ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΚΟΥΤΑΛΙ κι ας είναι και νερόσουπα. Γκέγκε?

Γι αυτό σου λέω εκπτώσεις είχαμε χρόνια τώρα σε τούτο εδώ το μαγαζάκι και μεις χαμπάρι. Τώρα είναι η ώρα που ξεπουλάμε, ότι πάρεις εκατό, δεν ξέρω ψάξου και συ λιγάκι, τι αναγράφεται πάνω στο δικό σου ταμπελάκι, -20%, -50%, ή μήπως sold?


photo credit: viawww.digitalera.co.uk


phoot credit: via www.dlsracing.co.uk

photo credit: via http://magicasland.com/

Ps. Σχώρνα με αν το παραπάνω ποστ σου θύμισε το δράμα του Ηλία Βαλάση δεν το χα για σκοπό. Μα το πληκτρολόγιο αρνούταν πεισματικά να γράψει οτιδήποτε άλλο για πρώτο ποστ της φετινής χρονιάς.Δεσμέυομαι θα επανέλθω μεχρι να πεις Gucci.

Ps2. Το παραπάνω ποστ το χαρίζω στα φιλαράκια μου και σε όλους όσους έχουν ανάγκη να ακούσουν «όρμα ρε…και θα φτάσεις!»

11 σχόλια:

  1. Μπορώ να κάνω copy το post σου, να το μεγεθύνω και να το τοιχοκολλήσω στην πόρτα της δουλειάς να το δουν όλοι; Δεν νομίζω πως θα μπορούσα να τα είχα πει εγώ καλύτερα.... Kαλημέρα και καλή χρονιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. xm...filenada ksereis poso me aggizei to sygkekrimeno post, ta xoume pei tooooses fores!kai irthe kai se fasi opou exw pragmatika pelagwsei ap'ola afta! orma kai tha ftaseis, afto krataw!!!

    ps:steilto se ena entypo re koritsi, xryses douleies se perimenoun leme! ;))

    kiss kiss*

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ax...pali simera edwsa viografiko gia ypodoxi gymnastiriou-dld eleos!-kai i apantisi itan oti exw polla prosonta gia tin thesi...kai apantisa oti thelw apla douleia!!!apo ekei k pera ti na peis...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. όσο τραγικά κι αν είναι όλ,ο τρόπος που τα παρουσιάζεις πάντα μου φτιάχνει το κέφι...και κρατάω την τελευταία σου κουβέντα<<όρμα και θα φτάσεις ,ως ουραγό για μια καινούργια αρχή!(έχουν περάσει μόνο 17 μέρες από τότεπου μπήκε το 2011 κι είναι η 3η καινούργια αρχή που κάνω!!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Parousiases me toso (wraia farmakero) humour thn olh katastash, pou latrepsa to arthro sou! Eidika sto shmeio pou grafeis gia to pws kapoios poulaei ta oneira tou gia th volepsh. Megalh alhtheia.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ok din din! exoume kai kairo na vrethoume na sou pw k ta dika mou! alla tha ekanes to post akoma pio megalo opote kalytera! pleon den thelw kan na syzitw tin katastasi!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. re agapi sta ali8eia me sygkinises!bika sto blog apla giati se skeftika k i8ela na grapsw goutsou goutsou gia perastika kai epesa pano s'ayto to post!!
    kai ti na po egw tora..emeina k gw polu kero xwris duleia..k nai miso k gw kapoia pragmata pou kano..itan sa na diavasa ola osa skeftomai...
    polu kalo to post...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ωραία τα είπες πάλι.
    δικό μας κουτάλι και ας τρώμε ό,τι να ναι.
    βέβαια τα όνειρα μας στα 16 που αρχίσαμε να διαβάζουμε για πανελλήνιες δεν ήταν το ό,τι να ναι.

    εκπτώσεις κάνουμε στα όνειρα μας και λέμε πάλι καλά που ονειρεύομαι.
    αν και μεταξύ μας εγώ δεν ονειρεύομαι καθόλου.μάλλον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. prosfata apolymenos o aderfos mou. psixraimia.

    http://anmarkdesign.blogspot.com/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. τα έγραψες όλα τόσο όμορφα... και όλα τόσο αληθινά... κάποια μέρα.. κάποια μέρα οι μάσκες θα πέσουν, μαζί με τα κεφαλιά... και τότε, αν κρατηθεί η ψυχούλα μας και δεν λυγίσει, θα τρώμε και εμείς με ΤΑ ΔΙΚΆ ΜΑΣ χρυσά κουταλιά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή