Dare to be U...nique!

Χρόνια Κ.οντά

2012-05-21T11:57:00.002-07:00

K.άτσε Κ.οίτα Κ.ράτα την ανάσα σου αν θες και με ζόρι τα βλέφαρα ανοιχτά σα σε βουτιά θαλασσινή δε θα σε τσούξουν τα μάτια σου δεσμεύομαι ίσως ελάχιστά το μέσα σου μα Κ.αι πάλι δε ξέρω το είδα Κ.ρυφά για λίγο για όσο άφησες ξεκλείδωτες τις πόρτες πόσο απόκοσμα όμορφα ήταν θυμάμαι είχε σκοτάδι υγρό μα γλιστρούσε ένα φως αστρικής μοναξιάς αδύνατο να μη σε παρασύρει σαν τη λαγότρυπα της Αλίκης λίγο να ξεχαστείς μες την αφέλειά σου να Κ.άνεις πως Κ.οιτάς μέσα σε έχει Κ.αταπιεί ολόκληρη στη χώρα των τραυμάτων σε μικραίνει σε Κ.άνει τόση δα πέφτει φουστάνι μπλε η αξιοπρέπεια στο πάτωμα και Κ.άνει Κ.ρότο μένεις γυμνή ψάχνεις το φίλτρο για επιστροφή στα φυσιολογικά Κ.αι Κ.ει στο μαύρο σκηνικό να αιωρείται ένα χαμόγελο

για χρόνια το σερνα τραύμα παιδικό εκείνο το χαμόγελο του γάτου τη νύχτα στο σκοτάδι όλα τα φυσιολογικά παιδάκια ψάχνανε μπαμπούλες σε ντουλάπες ή Κ.άτω από κρεβάτια εμένα με τρόμαζαν μετέωρα χαμόγελα σκέτα χωρίς ιδιοκτήτες που να ήξερα τότε πως τώρα τα βράδια σαν Κ.λείσουν τα φώτα θα με Κ.ατατρέχει το δικό σου

νύχτα μέρα παίζαμε Κ.υνηγητό σε όσες γωνιές μέσα μου σε βρήκα να έχεις λουφάξει πριν καν προλάβω να σε πιάσω τικ τακ τικ τακ το ρολόι του μυαλού σου έγραφε φυγή Κ.αι μισή έχω αργήσει έχω και γω όμως ρολόι να ξέρεις κρεμαστό στο λαιμό πηγαίνει ανάποδα οπως ακριβώς οι στροφές του δικού μου μυαλού έχω αρχίσει να πιστεύω πως αυτός που το πιλοτάρει έχει ξεχάσει εντελώς την διαδικασία της προσγείωσης Κ.αι έτσι βρίσκεται σε αναγκαστικη τροχιά γύρω απ΄το κεφάλι ίσως πάλι αυτός να είναι ο λόγος που στήναμε τα ξημερώματα Κ.ρυφά πάρτι οι δυό μας είχαμε δυο τεράστια Κ.απέλα μέσα στο κεφάλι Κ.αι συ μου μάθαινες Κ.όλπα

άνοιγες το στόμα Κ.αι έβγαζες πολύχρωμα μαντήλια παραφροσύνης στόλιζες τον τοίχο της ψυχής μου Κ.αι γω γελούσα έτρεχε Κ.όκκινο ουίσκι απ’τη τσαγιέρα το έχυνες στα φλυτζάνια έκανες ζύμη το παρελθόν Κ.αι το έπλαθες μπισκότα τα βουτούσαμε μέσα στο Κ.αυτό Κ.όκκινο ουισκί μέχρι να μαλακώσουν Κ.αι τα K.αταβροχθίζαμε παρέα άλλες νύχτες πάλι έβγαζες μέσα απ’το Κ.απέλο Κ.αύλες Κ.αι άλλοτε Κ.ρίμα όλα φτιαγμένα από Κ.

το Κ.αλύτερο σου Κ.όλπο όμως ήταν το πόσο αναπάντεχα απρόβλεπτα εξαφανιζόσουν και γω επέστρεφα μεμιάς στην πραγματικότητα ακόμα δεν έχω ξεκαθαρίσει αν όλα αυτά υπήρξαν ή απλά τα φαντάστηκα όπως εξάλλου συνηθίζω ή αν ήταν κάποιο επίμονο όνειρο σαν αυτά ξέρεις που βλέπουμε συχνά ότι πετάμε ή πάμε ξυπόλυτοι στο σχολείο

μετά πάλι νιώθω τεράστια δε μου χωράει τίποτα με στενεύουν οι άνθρωποι νιώθω σα γίγαντας όλα μικρά γύρω μου περισσεύουν οι σκέψεις μου βγαίνουν έξω από τη μύτη το στόμα τα αυτιά μου πρέπει να ξέχασες το φίλτρο ή μπορεί να με άφησες επίτηδες έτσι να μην αμφιβάλλω πως τάχα δε σε συνάντησα σε ένα πράσινο τοίχο να καπνίζεις ειρωνία και να κάνεις κύκλους με το καπνό να τους πιέζεις στη μέση με τα δάχτυλα να τους κάνεις οχτάρια να τα ξαπλώνεις να με κυκλώνουν εμένα τα άπειρα

σήμερα πάνω από τη λαγότρυπα είναι γιορτή και μου χει σφηνώσει στο νου πως αν υπήρχες σίγουρα θα άρχιζες από Κ. ναι σου λέω σίγουρα θα άρχιζες με Κ. θυμάμαι τότε που σε είχα ρωτήσει το πρώτο γράμμα από το πωςσελένε σου έσκυψες και χάραξες πάνω στην Κ.λείδα μου ένα Κ. με τα δόντια μπορεί και να γιορτάζαμε μαζί αν δεν απείχες 88.888.888 έτη σκότους μακριά

Κ.άνε μου μια χαρη για σήμερα πριν μου φορέσεις Κ.λισέ το χρόνια σου πολλά τύλιξε δώρο ένα χρόνια μας Κ.οντά Κ.αι στείλτο Κ.ούριερ μαζί με χάρτη για κείνη τη χώρα των τραυμάτων.

Δε θα γιορτάζω σήμερα στο υπόσχομαι απόψε με λένε Αλίκη για να έχουμε την ίδια μέρα Αγιορτή στήσε το πάρτι βράσε ουίσκι κι έρχομαι Αλήτη.

Κ.αι ζήσαν αυτοί Κ.αλά μα είναι εκείνο το εμείς που σε στοιχειώνει ακόμα

Κ.

γυναικάΚι. Με ταφ

2012-03-08T12:01:00.005-08:00

Ημέρα γυναίκας Marni στα Η&Μ γυναικεία φύση μεταβολή σε γυναικεία μίση όχι ευχαριστώ δε θα πάρω θα μείνω σπίτι να με κακομάθω θα μου ψήσω τσάι και θα μουλιάζω μέσα μοναξιά και μπισκότα μέχρι να μαλακώσουν με ταλαιπωρημένο μακιγιάζ απ’τα χθες σβηστό eyeliner και κόκκινα σκασμένα χείλη φτηνή μάσκα κινέζας πόρνης η φωνή της μαμάς να ξεβάφεις χειλάκια να ναι απαλά να μη σκάνε καρφώνω κλισέ σε δωδεκάποντη γόβα άσε ρε μάνα κάνω μια γρατζουνιά στο γυναικείο καλούπι χαλάει το νυχι φτου σου ρε πούστη οι γυναίκες δε βρίζουν.

«Φτάνεις τριάντα βάλε μπρος για παιδάκι» μπουκώνει ωοθήκη βουίζουν τ’αυτιά, χρόνια θέλω να ζωγραφίσω στο σώμα μου ένα κλουβί ανοιχτό κι ένα πουλί παραδίπλα, το λέω μια μέρα στον Π. γελά, κοροϊδεύουν οι φίλοι ζεις σε μια φαντασίωση που είν’το κλουβί σου, μια νύχτα μου μιλούσες ήθελες να με αποκαταστήσεις ακούω απο κατα στύσεις με ήτ(τ)α με διορθώνεις να το κλουβί σκέφτομαι φεύγεις έρχεσαι το φέρνεις μαζί σου με μια πορτούλα τόση δα να μη χωρά το ΡΟΖ το πουλάκι το περνάς χτες στο λαιμό μου χρυσό σαν τη μπύρα στο πλαστικό ποτήρι, κορίτσια με σκούρα κραγιόν αγόρια με μούσια ηλεκρονικές νότες καλώδια συνδεδεμένα κορμιά καυλωμένα σαλεύουν ελάχιστα ξεφωνίζουν λιγάκι νυστάζω μου λες πεινάω σου λέω μυρίζει λουκάνικο, θα φας τέτοια ώρα; Ναι γυναίκα προσεξε τη σιλουέτα φρόντισε τη γραμμή σου γρα ΜΗ σου α γαμήσου.

Ξυπνώ το πρωί, γορτάζεις σου λένε γιορτά ΖΕΙΣ. Θα ντυθώ γυναίκα βγαλμένη από σελίδες βιβλίων του Τζούμα θα τρέχει η καύλα απ’το καπνό που φυσάω φιλήδονα μα αυτεξούσια σα γνήσια σουφραζέτα, βγήκα χωρίς σουτιέν, τι κόντρα ρόλος δεν ήταν για μενα, ευτυχώς φορώ τεράστια μυωπικά γυαλιά να με κοιτάνε στα μάτια, γυναίκα, γυναικάκι,γυναι κάκι γίνε κάτι, γαμήσου ημέρα με τις προσδοκίες που μου φορτώνεις δε θέλω να γίνω μα να είμαι, κυτταρίτιδα κοίτα ρυτίδα, να βάλουμε κρέμες να μη φάμε τις κρέμες κάνουν ψωμάκια, αδιαθέτησα, τραβώ καζανάκι αντίο γυναικεία φύση υγρά ταξίδια και χρόνια πολλά, φυσικά φουσκωμένα τα στήθη μεσημεριάζει να τα κάνω εκπομπή να χειροκροτάνε τα πλήθη, να κάνω μαλλί μπούκλα να γίνω μια κούκλα ας είναι πλαστική αρκει να χει την τρύπα, θα χω πονοκέφαλο τα βράδια μα στο χέρι που πιάνει κεφάλι μονόπετρο και μόνο Πέτρο ίσως και Τάκη μπορεί και Κώστα αρκεί να μη μάθει ο Πέτρος, γυναικα γυναικούλα γίνε κουλα γίνε η Κούλα, αναγούλα, φχαριστώ δε θα πάρω.

Πάω δουλειά, περπατώ, κοιτώ το κλουβί το πουλί έχει πέσει, έπεσε το πουλί όχι γαμώτι πέθανε το πουλί, πέθανε το πουλί γελάω νευρικά σχεδόν υστερικά κάνει αντίλαλο στο κεφάλι, πέθανε το πουλί, παίρνω τον Π., έλα, τι έπαθες; Κλαίς ή γελάς; πέθανε το πουλί πέθανε το πουλί ποιο πουλί; αυτό στο κλουβί που πέρασες χτες στο λαιμό μου καταλαβαίνεις πεθανε το πουλί ήρεμησε τι το έκανες; τόσο καιρό στο Βερολίνο τόσες ώρες ταξίδι λίγες ώρες μαζί σου και δεν είναι τυχαίο...πουτάνα αλληγορία πέθανε το πουλί στο κλουβί μου κύρια τι έπαθε το πουλάκι; πέθανε παιδί μου είχαν ξεχάσει να του βάλουν και φτερά καλύτερα έτσι, είχε κυρία μα τα χε μαζέψει να μη του τα βλέπουν πουτάνα αλληγορία πέθανε το ροζ πουλί με τα μαζεμένα κρυφά φτερά του τελευταία λόγια γυναικάκι γίνε κάτι κοντεύω 30 και δεν έμαθα τι πουτάνα αλληγορία κοπήκαν τα δικά μου.

Παίξε φεύγα μαζί μου

2011-07-03T11:40:00.000-07:00

Έλα ταξίδεψε με για λίγο σου λέω… Πες μου τι δε ξεχνούν τα μάτια σου από κείνο το ταξίδι και τι μυρωδιές σου έρχονται σαν κλείσεις για λίγο τα μάτια? Μου λες τα δικά σου, για γεύσεις και κείνη τη μυρωδιά απ’ τα βρεγμένα φύλλα στο δάσος που πότισε μια καλοκαιρινή μπόρα, σ’ ακούω, φαντάζομαι, για λίγο βρέθηκα στη θέση του συνοδηγού, άνοιξα ακόμα περισσότερο το παράθυρο, αυτή τη φορά δεν κατάφερα να κλείσω τα μάτια να νιώσω τον αέρα στα μάγουλα, δε μ’ αφήνει εκείνη, απλώνεται προκλητικά όμορφη μπροστά μου σαν εκείνη τη γυμνή γυναίκα στο πίνακα του Φρεντερίκ Μπαζίλ που δε σ’ αφήνει να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της, είναι και κείνο το υγρό ένιε του Ισπανού απ’ το ραδιόφωνο, βρίσκομαι ήδη στη Χώρα των Βάσκων πίνω παγωμένο tinto de verano και σου ψιθυρίζω εκείνο το ρητό, ««πριν ο Θεός γίνει Θεός και οι πέτρες γίνουν πέτρες, οι Βάσκοι ήταν ήδη Βάσκοι»

Θυμάμαι πως κάποτε και γω σ’ ένα δωμάτιο φοιτητικής εστίας στο Voie Domitienne καθώς ετοίμαζα βιβλία για το μάθημα σας κοίταξα και είπα ’’Δε φτιάχνω τσάντα μαθητή σήμερα, αλλά βαλίτσα. Πάμε Ισπανία?’’ . Γελούσες και μου ‘λεγες κάτσε να το σκεφτούμε λίγο, έβγαλες χαρτί και μολύβι να αρχίσεις τους λογαριασμούς, μαζεύοντας σφιχτή κοτσίδα τα μαλλιά σου (πόσο μου λείπει αυτός ο ορθολογισμός σου που συνοδευόταν πάντα με πιάσιμο των μακριών μαλλιών σου), αυτά δε γίνονται με σκέψη αλλά με ζέση, σε όσα λογαριάζουμε βγαίνουμε πάντα μείων, «μα είναι ήδη μεσημέρι», σε όλα τα «ήδη» σου είναι αυτά που δεν πρόλαβες να ζήσεις σου λέω, γελάς και νιώθω ευτυχία ξέρω πως η παρένθεση στο στόμα γύρω απ΄ το γέλιο σου μου ψιθυρίζει το «ναι» μου.

Φορτώνουμε το νοικιάρικο μπαγκάζια, θέλω ζεστά ζυμαρένια μισοφέγγαρα με σοκολάτα για το δρόμο, εισπράττω το δήθεν «άγριο» βλέμμα του Ν. απ’ τον καθρέφτη, το εξαργυρώνει μ’ αυθάδικο βγάλσιμο γλώσσας, πνίγει το γέλιο με βήχα και σταματάει σ’ εκείνο το Maison du Pain με το πιο λαχταριστό éclair σοκολάτας του κόσμου.

Σας αφήνω μπροστά να «τσακώνεστε» για μουσικές, η Α. θέλει τη συντροφιά από φωνές που τραγουδούν στα Γαλλικά, «νισάφι πια με τους λελέδες και τα ανάπηρα ρω τους», τα χέρια σας μπλέκονται στα κουμπιά του ραδιοφώνου, είναι που θα μπλεχτούν και τα βλέμματα και τελικά θα περάσει το δικό της.

Σε όλη τη διαδρομή κοιτάω συνέχεια έξω, ποτέ μου δεν κατάφερα να κοιμηθώ σε ταξίδι, η διαδρομή κρύβει τη μισή μαγεία, τα πιο αγαπημένα μου όνειρα δεν τ’ άφησα πάνω σε μαξιλάρια, αλλά σε αφρισμένες θάλασσες, οργωμένα χωράφια, κατάφυτα δάση ή τρίγωνα που σχημάτισαν βουνά. Δραπέτευσαν από κάποιο μισάνοιχτο παράθυρο αυτοκινήτου και σκόρπισαν, στάχτες των «θέλω» μου.

Τι να σου πρωτοπώ για κείνο το ταξίδι, δεν είναι η θέα των βουνοκορφών απ’ το παράθυρο μας στο δωμάτιο, ούτε εκείνο το ροζ μουσείο στο Figueres με τα τεράστια ‘’αβγά’’ στη σκεπή, τα εκθέματα του πιο ευφυή καλλιτέχνη του 20^ου αιώνα στο εσωτερικό του, ούτε εκείνη η Κάντιλακ που μ’ ένα σου κέρμα γέμιζε νερό. Δεν είναι η αρχιτεκτονική του Gaudi, το πολύχρωμο φως στο πρόσωπο σου απ’ τα βιτρό στη Sagrada Familia, το ότι βλέπαμε «αχινούς» στην οροφή και ο Ν. κουνούσε κοροϊδευτικά το κεφάλι, τα πολύχρωμα μαρμάρινα ψηφιδωτά στο πάρκο Guell, τα σπιτάκια με τις περίτεχνες Art Nouveau σκεπές, οι ισπανικές μελωδίες απ΄ τον πλανόδιο μουσικό του πάρκου και ο Ν. να σου χορεύει, το ότι ψάχναμε μέχρι τα ξημερώματα το Colbato, τα παρ αρίμπα και αμπάχο που δεν καταλάβαμε ποτέ, τα σαλάχια- φαντάσματα που περνούσαν πάνω απ’ το κεφάλι μας στο ενυδρείο, εκείνο το βράδυ ψηλά πάνω από το Μουσείο Εθνικής Τέχνης, στα απλωμένα φώτα τις πόλης σκορπίσαμε γέλια και δυο τρείς από τους πόθους μας. Δεν είναι τα γέλια μας σαν σε σερβίρανε τη «γκουρμεδιά» που έφαγες στο Hotel Arts, η μυρωδιά απ΄ τη paella, τα tapas bar, εκείνο το χρυσό «χαλί» που σμίγει με τη θάλασσα στη Barceloneta, τα κατάρτια απ΄τα ιστιοπλοϊκά στο λιμάνι, και ο ήχος που κάνουν τα βήματα στη ξύλινη γέφυρα. Δεν είναι όλα όσα γευτήκαμε γενικά, είδαμε και ζήσαμε εκεί.

Είναι η χαρά του ταξιδιού που δεν έχει προγραμματιστεί, όλα τα «ήδη» σου που τόλμησες να κάνεις πράξη, εκείνος εκεί ο στίχος που λέει θα σε πάρω να φύγουμε που σβουρίζει συχνά στο μυαλό σου και σε βρίσκει η νύχτα να τσουγκρίζεις ποτήρι λέγοντας «δεν το πιστεύω ότι είμαστε εδώ», είναι αυτά που θα χεις να θυμάσαι τις μέρες που πήζεις στη δουλειά, η «βενζίνη» σου για ταξίδια με όχημα το μυαλό σου, και το σπίρτο που ανάβει φωτιές στο «κάτσε να το σκεφτούμε» κάθε φορά που θες να το σκάσεις.

our ''urchins''. Spiny just like your absence

Λίγη απο (παιδική) χαρά.

2011-06-18T10:01:00.000-07:00

Μια φορά το μήνα μπλογκινγκ δε το λες, περίοδο ίσως έτσι και γω μηνιαίως εδώ να σου υπενθυμίζω πόσο υπεροχή είναι η γυναικεία φύση και μάλιστα χωρίς κράμπες. Μίζερα δεν έχει ή μάλλον έχει αλλά δεν προσφέρει το κατάστημα έχεις τα ζόρια σου το ξέρω έχω και γω τα δικά μου το τελευταίο που θες είναι να ανοιξεις άλλο ένα μπλόγκ ξεχασμένο και να πέσεις πάνω σε σύχρονα δράματα χωρίς το χορό.Σκέτα. Μονόλογοι απλώμένοι ζητείται το ήθος, το μέλος και η όψις.

Γι’ αυτό τώρα που πέφτουν οι μάσκες, μαζί με τα καλοκαιρίνα κατέβασε και κείνα τα χαμόγελα σου που τα χες κρύψει το χειμώνα στο πατάρι. Εχεις καιρό να τα φορέσεις και μου χουν λείψει τόσο. Κοστίζουν τόσο λίγο μα αξίζουν τόσα πολλά.

Σταμάτα να γκρινιάζεις για λίγο, για όσο, κερνάω εισητήρια στο μετρό μ’αντάλλαγμα λίγο απο γέλιο, πες μου μια καλημέρα πριν με σπρώξεις και χωθείς βιαστικά μες το βαγόνι και βγαίνοντας σύρε και κάντην πράξη.

Dress worn as a top : Morgan, Skirt: from random shop, shoes : Swedish Hasbeens H&M

bag: sister's gift from Tunisia

My label writes ''No label''

2011-05-07T08:34:00.000-07:00

‘‘Μα που βρίσκουν οι φάσιον μπλόγκερς επιτέλους τα χρήματα για τόσα ρούχα’’ σε άκουσα μια μέρα να κελαηδάς και αναίσχυντα και ξεδιάντροπα σου απάντησα ‘‘εγώ ψωνίζω από ντουλάπες φίλων παύλα συγγενών’’, κάτι που θα διαπιστώσεις σχετικά εύκολα αφού σε όλα τα outfit post τουλάχιστον ένα ρούχο ή αξεσουάρ άνηκε κάποτε σε συγγενή ή φίλο που το βαρέθηκε, του θύμιζε τον Φώντα, σε κάποιον που όντως μαζί τα φάγανε με τον Μαζίταφάγαμε, έκανε δίαιτα, που τελικά όντως τα πήρε σε μπόι. Συνήθεια συνειδητή εφηβειόθεν και ουχί εξαιτίας του χιπ των βιντατζ τα τελευταία χρόνια.

Τώρα πως πήρα την πρωτοβουλία να απαντήσω σε κάτι που δεν έχω καταλάβει καν αν ανήκω μην τα ρωτάς ήταν οι αγνές εποχές που φορούσαμε κορδέλες στα μαλλιά ψιθυρίζαμε στιχάκια απ’το Ιμάτζιν και πιστεύαμε πως μπλόγκ είναι το Αγαπητό μου ημερολόγιο με πληκτρολόγια αντί για στιλό οθόνες αντί για σελίδες, ξεκλείδωτα λουκετάκια αντί να βάζεις χέρι στη μάνα σου που το άνοιξε κρυφά τώρα να το διαβάζουν όλοι εκτός απ’ τη μάνα σου. Μ’ έναν απλό απαγωγικό συλλογισμό από αυτούς που μας δίδαξε ο θείος Αριστοτέλης αν νιώθεις τολμηρός και από το γενικό θες να κάνεις σάλτο στο ειδικό, ένα μπλογκ με λέξεις κλειδιά όπως :ρούχα τσάντα παπούτσια σχεδιαστής βιντάτζ καρι μπράτσο το ρήμα φοράω σε όλα το πρόσωπα χρόνους και εγκλίσεις γκιβ εγουέι από πού το πήρες πόσο κάνει τέλειο του ντάι φορ θέλω κι εγώ είσαι μπάζο, να σου η μόδα έρχεται σαν ποδοβολητό σελήνης στο ρόλο του επεξηγηματικού προσδιορισμού στο μπλογκ. Μπλογκ μόδας δατ ιζ και αν θες να γίνεις κουλ πες το Φάσιον Μπλογκ. Με ένα μικρό βήμα για τον παγκόσμιο παραγωγικό συλλογισμό αλλά ένα τεράστιο βήμα σένα τον απλό άνθρωπο κάποιος που έχει μπλογκ λέγεται μπλόγκερ και κάποιος που έχει φάσιον μπλογκ φάσιον μπλόκερ. Γελιέσαι φίλε μου όπως γελάστηκα και γω και βρέθηκα να απολογούμαι σε Twitterικά δικαστήρια σε κάποια στιγμή αγχώθηκα δε στο κρύβω λες λέω να βρεθώ στο ίδιο κελί με τον Πλιάτσικα τον Κοέλιο τη Μόνικα και τα Comic Sans κι όλους του υπόλοιπους που ευθύνονται –κατά το Ανώτατο Twitteriκόν Δικαστήριο πάντα- για την απύθμενη ντέκα της χώρας τούτης. Έψαξα να βρω την καινούρια Ντιρεκτίβα περί Ορισμού Καθηκόντων και Δικαιωμάτων Φασιον Μπλογκερών, δεν τη βρήκα πουθενά. Όχι ότι το έχω άγχος, οι ετικέτες είναι για τα προϊόντα και οι ταμπέλες για τα μαγαζιά και στο δικό μου μαγαζί δεν χρειάζομαι καμία ταμπέλα που να αναγράφει με νέον γράμματα «Φάσιον μπλόγκ» κι ακόμα κι αν έχω γράψει αρκετές φορές ‘‘Επιστρέφω σε λίγο’’ χαίρομαι κάθε φορά που σε συναντώ εδώ. Και που ήρθες για όποιο λόγο είχες μα και για όποιο λόγο δεν είχες.

Εσύ λοιπόν που ταυτίστηκες με τα παραπάνω και που δεν σκοτίζεσαι για ετικέτες και ταμπέλες αν γράφουν κάτι και τι είναι αυτό που γράφουν, απλά αγαπάς να δίνεις πνοή σε ρούχα που για κάποιον για οποιοδήποτε λόγο λήγουν αύριο έλα στο Swap not Shop Party στο 6D.O.G.S. . Τι είναι αυτό? Αδιάβαστη σε πιάνω τα είπαμε να μην τα ξαναλέμε.

new logo from Maria Sotiropoulou for Swap not Shop (via facebook)

Pants from SNSP also seen here and suede coat mam’s vintage

Year(n) after

2011-04-20T10:22:00.000-07:00

Almost a year after this. I yearn after a change that still denies to come.

Thinking about what I’ve earned from this... hmm don’t know…Fashion blog? Style Diary ? I don’t know and "Frankly, my dear, I don't give a damn".

I had the time of my life. And I’ve been so fuckin lucky to make a couple of very special friends.

I yearn for Polaroidish and fairy tail-like posts of Princess Margot.

So this is for you.

My very special friend that this thingamajig brought into my life.

Blazer:mam's vintage tailored by my auntie, Marks & Spencer shirt: from S.N.S.P in Thessaloniki, skirt:.LAK, bag: mam's vintage Trussardi, Melissa Petit Prince shoes.

On the left: DIY ring from my friend Sophia

Αχ ρε βούλα!

2011-03-23T16:06:00.001-07:00

Ποντάρω στη μεγάλη σου καρδιά και σε κερνώ το κάτωθι ανσάμπλ, κουνάμενο τρεμάμενο λες και τραβήχτηκε στη Φουκουσίμα την ώρα του σεισμού, πιο θολό και από το μάτι μπαγιάτω τσιπούρας, μ’ αγαπάς το ξέρω θα προσποιηθείς ότι είσαι απλά γκαβαδίας και σου θα σου εξετάσω το λέβελ της μυωπίας σου, στη χειρότερη πως εκτίμησες ψες τα κάλλη του Τενεσίιι, μη φελλοβροντοχτυπάνε τα βαρέλια άδικα και κεινα τα παλικάρια, και έχεις αυτό το ντίζι από την αλκοόλη.

Μέχρι να αγοράσω ή τρίποδο, ή φωτογραφική της προκοπής ή να κερδίσω το τρίδυμο το λαϊκό για να σφηνώνω ευρώ στο λάστιχο του σώρουχου των φίλων μου για μια καλή λήψη, θα καρτερείς στωικά τα φωτογραφικά μου αίσχη και γω θα προσπαθήσω να ανεβάσω βαθμό στο επόμενο τρίμηνο. Ιτς α πρόμις.

Με τόσο πουά ήρθες και μπούκωσες το ξέρω, τα ρούχα γύρω σου παντού περνάνε ιλαρά και είναι πιο μεταδοτικό και από το χαμογελάτε. Αναρωτιέσαι γιατί στα σχολικά χρόνια κρυβόσανε όταν σε κόλλησε ο Νώντας ιλαρά, ήσουν τόσο ινφάσιον με την βούλα ολ όβερ γιορ μπόντι.

Ταγαπώ, τι να κάνω, η αχίλλειος μου πτέρνα είναι βουλέ το παραδέχομαι. Το γνωρίζουν και οι φίλοι (χρόνια τώρα) μ’ αποτέλεσμα ότι πουά υπάρχει να μου το φέρνουν πεσκέσι γιατί ‘‘έτσι το δα και σε θυμήθηκα’’. Αντε μετά να μην τους συγχωράς τις φουρτουνιασμένες φωτό.

Polka dot dress (worn as a top) sister's gift from London
Polka dot Jeans sister's gift :gsus

Oh yes i have the coolest sister in da world!

Remember her name.Konstantina Agaliou, AXDW

2011-03-17T09:04:00.000-07:00

Οκτώμπρης του 2010, Fashion Week.

Μέσα στην άιθουσα στο Τεχνόπολις, τα φώτα και η εξωφρενική για την εποχή ζέστα με κάνουν να ανησυχώ πως θα κυλήσει η μύτη μου στην πασαρέλα ωσάν του Μιχαλάκη, κάνω αέρα με το φυσερό σαν τη συμπεθέρα και η θέση δίπλα μου παραμένει άδεια. Κάπου εκεί ανάμεσα σε άντε αγόρια τυλάτε τη μπουχάρα να ξεκινήσει το θέαμα και χαρούμενα φλας που αποθανατίζουν το Σπύρο Μπιμπίλα πλησιάζει εκείνο το ξανθό κορίτσι με το γουάνα ντάι φόρ καρέ και με ρώτά αν μπορέι να κάτσει δίπλα μου. «Επιβάλλεται», απαντώ, χαμογελάμε και ξεκινάμε την κουβέντα.

Απρίλιος,1986.

Είναι η χρονιά που γεννιέται εκείνο το ξανθό κορίτσι. Λίγα χρόνια αργότερα θα σπουδάσει στο Τμήμα Εφαρμοσμένων Γλωσσών στη Διοίκηση και το Εμπόριο,ενώ δουλεύοντας για αρκετό καιρό σε γνωστή εταιρεία ρούχων, θα σχεδιάζει το καλύτερο σχέδιο της μέχρι τότε ζωής της : να ακολουθήσει το δυνατό πάθος της για τη μόδα. Ξεκινάει σπουδές σε Ιδιωτική Σχολή Μόδας στην Αθήνα, υπό την επίβλεψη του δημιουργού Δημήτρη Στρέπκου-Celebrity Skin.

2010.

Κατα τη διάρκεια των σπουδών της λαβάνει μέρος στον Πανευρωπαικό Διαγωνισμό της Chevrolet, με θέμα «Το φουτουριστικό Ένδυμα για την Chevrolet» και κερδίζει το Πρώτο Εθνικό και το Τρίτο Πανευρωπαικό Βραβείο ανάμεσα σε άλλες αξιόλογες προτάσεις. Απόδειξή πως το ένστικτο σου για κείνα που πρέπει να ακολουθήσεις στη ζωή σου δε σ’απατά. Αρκεί μονάχα να τ’ακούσεις.

Οκτώμπρης του 2010, Fashion Week.

Χωρίς πτυχίο ψυχολογίας και φαντασία Ντίσνει εύκολα κατάλαβα πως το κορίτσι δίπλα μου σχετίζεται άμεσα με το χώρο της μόδας. Είναι στο τρόπο που κινείται, που ντύνεται,που εκφράζεται γι’αυτά που βλέπουμε στις κολεξιόν γνωστών σχεδιαστών. Κάποια στιγμή θα μου το αποκαλύψει και η ίδια πως είναι νέα σχεδιάστρια και πως την εμπνέει η διαφορετικότητα που αντλείται από τα σχέδια της γεωμετρίας καθως και οι φουτουριστικές ταινίες (όπως το Tron) που βασίζονται σε γραφικά στοιχεία. Αγαπά τις καθαρές γραμμές και τον συνδιασμό διαφορετικών υλικών. Λίγες μέρες άργότερα θα το διαπιστώσω απο κοντά αφού είμαι εκεί στο Greek Fashion School Intergraphics catwalk, για να δω εκείνο το φόρεμα που σχεδίασε πριν καν ολοκληρώσει τις σπουδές της.

Μάρτιος 2011, AXDW

Στο χα πεί, ελπίζω να μ’ακουσες. Αν όχι εδώ είμαι εγώ, να στο θυμίσω και πάλι: Κωνσταντίνα Αγκαλίου.

Την Κυριακή έλα να δεις απο κοντά τη συλλογή της «Αίσθηση Γεωμετρίας», ένα συνδιασμό γραμμών, φορμών και υλικών, σε τόνους του μαύρου, του ανθρακί-γκρί και του άσπρου.

Τα στοιχεία της γεωμετρίας και του φουτουρισμού έχουν χρησιμοποιηθεί με μία έντονη αίσθηση λάμψης και φορεσιμότητας. Η ποιότητα των υλικών της, της ραφής και των σχεδίων της είναι σήμα κατατεθέν των δημιουργιών της.

Την Κυριακή η Κωνσταντίνα, με τη συλλογή της ''Conceptual Geometry'' διεκδικεί ένα από τα βραβεία Best Catwalk, Best New Designer και Best Trendsetter μαζί με άλλους 11 νέους σχεδιαστές. Θα είμαι εκεί, κοιτώντας την πλέον, όχι στο διπλανό μου κάθισμα, αλλά στη θέση εκείνη που της της αξίζει. Στην πασαρέλα δίπλα στις δημιουργίες της, κρατώντας το βραβείο.

Credits foto:
Designer/Clothes: Agaliou Kostantina
Art Direction: Dimitris Strepkos/Celebrity Skin
Assistant Photographer: Manolis Apostolou
Hair: Nicolas Balialios
Make Up: Marina Kutsumpa
Shoes: United Nude
Styling Assistant: Filitsa Nikolaidi

Πληροφορίες Εντός: www.agaliou.com

Mood Elevators.

2011-02-25T15:31:00.000-08:00

Μετά από μια παρατεταμένη μπολογκική δίαιτα ήρθε η στιγμή να σταματήσω το ‘’πένθος’’ να αποτινάξω από πάνω μου τα μαύρα με την πέρλα και να πω γειά σου και πάλι αισιοδοξία, πέρασε κάθισε τι να σε κεράσω.

Να με συμπαθάς για το επιστρέφω σε λίγο και για όλες τις φορές που μπήκες σε τούτο το βλογκ και βρήκες μια μπαγιάτικη ανάρτηση κι αυτή σε ύφος ηρωικό και πένθιμο μα να ξέρεις πως σ’ αγαπώ που δε δίστασες να ‘‘μ’ακολουθήσεις’’ ακόμα κι αν οι αναρτήσεις μου είναι πιο σπάνιες κι απ΄ την βροχή στην Αφρικανική Σαβάνα και το PR μου ένα δράμ(α)ι καλύτερο από το PR των .LAK.

Για να εξιλεωθώ πάρε μια λίστα με τι αντικαθιστώ την μιρταζαπίνη και κάνω χάι σκόρ στα σεροτονινικά μου επίπεδα.

1. Ο Πρίγκιπας.

Πάντα εκεί να μου υπενθυμίζει πως ακόμα κι όταν το μόνο που έχεις ανάγκη να δεις είναι οι ανατολές, τα βράδια θα χεις πάντα ένα λόγο να γελάς. Είναι εκεί. Ανάμεσα στα ένα εκατομμύριο κουδουνάκια που στολίζουν τον ουρανό σου. Όσο μαύρο κι αν τον βλέπεις.

Melissa Little Prince shoes. Santa special gift for this year.

2. Σοκολάτα.

Και μόνο που το λες γεμίζει το στόμα σου, σε πλημμυρίζει η μυρωδιά της. Θερμίδες κερασμένες, τύψεις σκοτωμένες με το που αγγίζει τον ουρανίσκο μου.

3 .Φίλοι και ξαφνικές αποδράσεις.

Κάθε φορά που κιοτεύω, κάθε φορά που με χάνω, εκεί.Φάρος σε όνειρα ακτές που νιώθω να ξεμακραίνουν.

4. Θάλασσα

Δεν χρειάζονται επεξηγήσεις. Γητεύει ψυχές. Αποκλείεται να μην το χεις νιώσει. Έστω μια φορά στη μέχρι τώρα ζωή σου.

5. Μόδα, εκδηλώσεις, φέλοου μπλόγκερς. (σκόπιμη παράλειψη του φάσιον μη ξεσπάσει και ο τρίτος παγκόσμιος)

Ναι ήμουν και γω εκεί. Τα διάβασες εδώ, εδώ , εδώ, εδώ, εδώ , εδώ, εδώ εδώ (απ΄όλες τις προκομένες φάσιον τζιζζζζ μπλογκερς όχι σαν και μενα την ακαμάτρα) καλύτερα από ότι θα μπορούσα να τα έχω γράψει εγώ.

Από μένα κράτα ότι ξεκίνησα με κακιά διάθεση, ένα γιατίδενκάθισασπίτιμουναπλέξωκαιναπιωτοτσάιμου να σβουράει στο κεφάλι μου, αλλά μόλις μπήκα στο αμάξι της Marie Estella μιλώντας 5 λεπτά με τα κορίτσια ήταν αρκετά για να σωπάσουν όλα τα μίζερα ένστικτά μου. Όταν δε φτάσαμε στο Semiramis και αρχίσαμε να γυρνάμε από δωμάτιο σε δωμάτιο, να συνομιλούμε με σχεδιαστές και γνώριμες φάτσες από τα μπλόγκς, είπα πως ήρθε η ώρα να επιστρέψω. Στον γνώριμο εαυτό μου. Χάιλαιτ της βραδιάς μου το ότι με πλησίασε ο Βασίλης Μπαρμπαρίγος και μου είπε ακριβώς αυτό που είχα ανάγκη να ακούσω λες και είχε διαβάσει τις σκέψεις μου. Σαν να πήρε τα σύνεργα του και μου ’ραψε χαμόγελο.

Personal top 3 favorites:

a. Ippolito Bags from talented Pavlina Papailiopoulou

Barbarigos Workshop Couture 60's inspired.

c. Dimitris Petrou beautiful grey creations. Unforunately no photo.My camera betrayed me. Again.

6. Λόγια και γραφές που μπολιάζουν στη ψυχή μου.

Ένα δεν είσαι μόνη μικρή από κείνο το ξανθό κορίτσι από το διπλανό πίξελ direct message στο τουίτερ πιο direct δε γίνεται. Σαΐτα στην ψυχή σου. Ένα γιατί δε γράφεις πια από σενα που δε με ξέρεις απλά πέρασες να με ρωτήσεις. Εκείνο το απόγευμα άρρωστη ταλαιπωρημένη να πέφτω τυχαία πάνω στα λόγια σου για μενα. Ένα ευχαριστώ ποτέ δεν ακούστηκε πιο λίγο

in Cosmopolitan

Εκ...Πτώσεις.

2011-01-16T17:34:00.000-08:00

Είναι το πρώτο πόστ της χρονιάς και αλήθεια έκανα ότι περνά από το χέρι μου να σου ''σερβίρω'' αυτό που περιμένεις από ένα fashion blog που σέβεται τον εαυτό του, πως πέρασα τις γιορτές, τι έβαλα τα Χριστούγεννα, στο ρεβεγιόν της Πρωτοχρονιάς ή έστω στη χείριστη τι μου ’φερε ο Άγιος Βασίλης, τι πρέπει να ψωνίσουμε οπωσδήποτε τώρα στις εκπτώσεις και φυσικά τι ψώνισα εγώ η ίδια. Για τα προηγούμενα κάτι μπορεί να γίνει, για το τελευταίο μην περιμένεις λυπάμαι, στο «κατάστημα» μου έχουν εδώ και μήνες εκπτώσεις, για την ακρίβεια ξεπουλάμε τώρα κι αρχίζουμε σιγά σιγά να στολίζουμε βιτρίνα με δανεικά χαμόγελα (τα δάκρυα είναι δυσεύρετα κι εκτός εποχής, άντε να βρουν θέση σε καμιά μεσημεριανή εκπομπή). Το σκέφτηκα πολύ σου λέω, μα αυτή εκεί επίμονη από νωρίς το απόγευμα ζέσταινε τη θεσούλα της στον καναπέ καθόταν δίπλα μου και τριβέλιζε το μυαλό μου, αν έκανα δε το λάθος να ανοίξω και τιβί, «στα λέω εγώ και δε μ' ακούς τόση ώρα»,στο τέλος έσερνε το κουφάρι της και μέχρι το προσκέφαλο μου, απλωνόταν σε κάθε τετραγωνικό του κρεβατιού μου, με άρχιζε στην κρεβατομουρμούρα και άντε εγώ να κλείσω μάτι. Τι άφησα να περάσουν λίγο οι μέρες μπας και βαρεθεί και φύγει, τι της έδειξα χαρούμενα ενσταντανέ με ρούχα γιορτινά-βαριετέ μπα και την ξελογιάσω, τι το δέντρο με τα δώρα, τι τα τραπέζια φουλ τριγλυκερίδια και χοληστερίνη να ρθει φάει ο Τρίτος Κόσμος να χρειαστεί μετά weight watchers. Αυτή εκεί «Πάνε αυτά πέρασαν. Περσινά ξινά σταφύλια. Κάνα νέο έχεις να μας πεις?» Αλλά έτσι είναι πάντα αυτή. Πάντα έτσι ήτανε, κακομαθημένη, επίμονη να σε εκβιάζει μέχρι που να γίνει το δικό της.

«Μα πως να ντύσω κάτι τέτοιο να ρθει να φανεί όμορφο παρόλη την ασχήμια που το περιβάλλει?» «Δικό σου πρόβλημα, λυπάμαι, εσύ ήρθες και πέρασες τη εκρού κορδέλα της φασιον μπλογκερ σταυρωτά μπροστά στο στήθος, βγες μπροστά και πες τα τώρα. Βρες κάτι να πεις, έστω στα σκούρα ρίξε μια παγκόσμια ειρήνη». Τι να της πεις τώρα, που έρχεται και μπαστακώνεται χωρίς καν να την καλέσεις, και που να τη χτυπήσεις, κόκαλα ποτέ της δεν είχε και ας φροντίζει καθημερινά να τσακίζει τα δικά σου.

Πολύ καλά, αφού έτσι το θέλησες, Θα βρω κάνα φτιασίδι να το νοστιμέψω το πράμα, ψυμίθια να το ομορφύνω, κάνα γκλίτερ έστω βρε αδερφέ κι ας είναι και κακόγουστο να του προσθέσω λάμμψη. Θα ψάξω και θα βρω τι σκατά φάσιον μπλόγκερ είμαι.

Ψάχνω μα κουτουλάω στην απορία της Π. Μα «γιατί ρε κολλητή δε με παίρνουν για πωλήτρια? τι πάει να πει πως έχω περισσότερα προσόντα για τη θέση? αφού την άλλη θέση που απαιτεί τα προσόντα μου την πήρε ο άλλος με κανένα προσόν (η μάλλον ένα το μόνο απαραίτητο σε τούτη χώρα) εγώ που να πάω? Τώρα πάει! τα μαθα τα γαλλικά, τα σπούδασα τα γράμματα. Που θα μας πουν πως τα ξεχνάμε αυτά που μάθαμε? Υπάρχει κανένα Πανεπιστήμιο Απώλειας Γνώσης Και Προσόντων? Να πάω και κει»

Σκοντάφτω πάνω στην απόλυση του διπλανού μου, του παραδιπλανού, του φίλου, του γνωστού, στο αφεντικό του Ν. και χιλιάδες άλλα αφεντικά που τρίβουν τα χέρια τους ετούτους τους καιρούς, μα ξέρεις δεν κάνει η κουκούλα τον τρομοκράτη και η μάσκα το μασκαρά. Καμιά φορά αρκεί και μια γραβάτα. Αργίες, σχόλες και γιορτές, υπερωρίες απλήρωτα όλα ή κακοπληρωμένα, μα σαν τολμάς πες μας και κάτι, την βλέπεις τη χαρτόκουτα? Έτοιμη να δεχτεί την ‘‘προίκα’’ σου γιατί ο επόμενος θα ρχοταν και με το μισό. Μισθό και εαυτό.

Στην Α. σε μια δουλειά που κάθε μέρα μαζί με την κάρτα χτυπά και μια πρέζα ‘‘ξενέρας’’, να περάσουν οι ώρες και σήμερα, αυτός είναι ο στόχος, οι φάμπρικες δεν είναι πάντα γκρί ξέρεις, τη φάμπρικα τη ζεις μια χαρά και μέσα σε άσπρα γραφεία, μα στις μέρες που ζούμε είναι ντροπή να πεις και αυτό που σε πνίγει, όταν ο διπλανός σηκώνει ακόμα τη χαρτόκουτα με τα πράγματα του από το γραφείο, και προχωρά προς το μέρος εκείνης της φωτεινής κόκκινης πινακίδας που γράφει ‘‘Έξοδος'', να σταθείς στο κέντρο και αντί για το ‘‘ποίημα’’ να φωνάξεις «Ναι ρε μισώ τη δουλειά μου. Τ’ ακούς? ΤΗ ΜΙΣΩ! Και πιο πολύ μισώ τον εαυτό μου, που πούλησα τα όνειρα μου ένα προς ένα μόλις για 700 ευρώ για κάτι που με κάνει να νιώθω γριά στα 27 μου. Μα πιότερο αυτούς, που δε μου άφησαν τα περιθώρια έστω για μια πιο αξιοπρεπή ανταλλαγή». Κάθε μέρα πρωταγωνιστής στην ίδια φαρσοκωμωδία με τίτλο «Δόξα τω Θεώ, έχω και τη δουλίτσα μου»

Στην Ν. τόσα χρόνια σπουδές, στερήσεις, άγχη, ψυχοσωματικά και δικαστικές διαμάχες όλη η τρέλα και η παράνοια έχει έδρα στα Ελληνικά Πανεπιστήμια, διοπτροφόροι, κομπλεξικοί, ανθρωπάκια με πτυχία αφίσες για να αυτοϊκανοποιούνται τα βράδια, κουλτουρέλ αυνανισμός, αυλές και αυλοκόλακες, διάβρωσαν τη νεολαία, τη μπάσανε σε κομματικές νεολαίες, και στις εξετάσεις δεν έχει σημασία τι γράφεις στην κόλλα μα με τι χρώμα την βάφεις, (πράσινο, κόκκινο ή μπλε?),εκεί να προσπαθεί ακόμα, Διδάκτωρ, να περιμένει έναν Ηράκλειτο, ένα Πυθαγόρα (είναι γνωστό πως οι Διδάκτορες, όλοι, έναν αρχαίο περιμένουν σε τούτη τη χώρα, να ρθει να τους σώσει από τους σύγχρονους) όχι τίποτα άλλο να πιάσει κι αυτή ένα φράγκο στα χέρια της, να νιώσει πως η χώρα της δεν την κατατάσσει στους ακαμάτες, στους άεργους, πως παράγει κι αυτή ένα έργο, «όχι ρε κολλητή. Δε θα τους αφήσω να μου τα γκρεμίσουν. Μόνη μου τα έχτισα τόσα χρόνια, τουβλάκι τουβλάκι. Κι αν αποφασίσω κάποτε να τα γκρεμίσω εγώ θα οδηγώ τη γαμημένη τη μπουλντόζα κι όχι αυτοί».

Την κολλητή μου την Ε. προσφάτως απολυμένη ή μάλλον κάτσε πως το είπαν ''παροδική απομάκρυνση λόγω της κατάστασης, για λίγο και μετά θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας να σας ξαναπάρουμε πίσω.».Νομίζω το τέλος της ταινίας το γνωρίζουμε όλοι και βγάλε με ψεύτρα δε μου μυρίζει happy end.

Την κολλητή μου την T., γέμισε το καλοκαίρι μια βαλίτσα όνειρα και προσδοκίες, αποχαιρέτησε φίλους και οικογένεια, παράτησε δουλειά, από τέρμα Βορρά πήγε τέρμα Νότο, μα τι σημασία έχει τι δείχνει η πυξίδα, εκεί ήρθε η μετάθεση του άντρα της εκεί λοιπόν θα την έβρισκε ο χειμώνας. Μόνη και ξέμακρη απ’ όλους, άνεργη, άπραγη, στα πιο δημιουργικά της χρόνια, βαλτωμένη, να παρακολουθεί ανθρώπους και ζωές, μέσα από μια οθόνη, αφού η δική της έχει εδώ και μήνες διακοπές για διαφημίσεις.

Τον κολλητό μου, Διδάκτωρ κι αυτός, τα πρωινά να δουλεύει ώρες ατελείωτες, αμισθί φυσικά, να εναποθέτει ελπίδες, κόπους, χρόνο και χρήματα από τη τσέπη του στο Ερευνητικό κέντρο, τα βράδια να σου σερβίρει το ποτό σου, τον χαζεύω σαν μου μιλάει για τ’ όραμα του με κείνο το βλέμμα γεμάτο παιδικό ενθουσιασμό, είναι που κάποτε το πιστέψαμε μαζί σ’ εκείνο το δωμάτιο της φοιτητικής εστίας, και τώρα νιώθω τύψεις που ξεμακραίνω, όχι γιατί δεν πιστεύω σε εκείνον, αλλά «σ’ αυτούς», γνέφω απλά το κεφάλι και σα με ρωτά «δε ξέρω ρε κουδούνα, τι λές να κάνω», το μόνο που χω να τον κεράσω είναι εκείνο το ξεχασμένο «Όρμα ρε! Όρμα και θα φτάσεις»

Εσένα που έφυγες ήδη ''στα ξένα'' που λεγε κι η γιαγιά μου, δουλεύεις part time και σπουδάζεις, που στέλνεις μέρα νύχτα βιογραφικά, που μένουν αναπάντητα γιατί η μανδάμ Υπεύθυνη Προσλήψεων αντίθετα με σενα δεν χρειάστηκε ποτέ της να δώσει βιογραφικό για να πάρει τη θέση, και αντίθετα με σενα δεν περίμενε ποτέ μιαν απάντηση, την ήξερε ήδη από πριν, εμένα που πολεμώ με νύχια και με δόντια να βρω χρηματοδότηση να «χτυπήσω» και μια τρίτη υποτροφία στην ακαδημαϊκή μου πορεία μπας και μπορέσω να την κάνω έξω από τούτο το ‘‘μαγαζάκι’’, γιατί τα γρόσια της οικογένειας δεν φτάναν ποτές για λονδίνα, μα σε τούτο τον τόπο όλοι νεοπλουτίσαμε, κανείς δεν είναι που δεν έχει, μόνο οι συνταξιούχοι του Λαζόπουλου, ακόμα κι αυτό δεν τολμάς να πεις, εδώ βουλιάζει το καράβι και η διπλανή φοράει το γουναρικό και συνεχίζει ανενόχλητη το μπον φιλέ, τι την νοιάζει στη μπουτίκ της είπανε πως η τσάντα της είναι αδιάβροχη (χαλάλι τα 2 χιλιάρικα που σκασε), κι ο διπλανός έχει κλειστεί στο γκαράζ του πλοίου, μέσα στο καλογυαλισμένο Jeepικό του, δε βαριέσαι αυτός θα πάει πάτο με το Jeep, αρνείται να πει στις ειδήσεις η μαντάμ με το Van Cleef &Arpels οτι πνίγηκε κι αυτός στο πλοίο μαζί με τη πλέμπα. Άλλοι δε, τρώνε τη σούπα τους χαρούμενοι γιατί την πλήρωσαν από τη δουλειά τους, μα το κουτάλι το πληρώνει ακόμα ο μπαμπάς τους, Και χεις και κείνο το παχύδερμο εκείνον πως τον λένε, τον «Μαζί τα φάγαμε». Έι μίστερ για να τελειώνουμε μια και καλή, δε ξέρω τι έφαγες εσύ, το πόσο έφαγες δε είναι πασιφανές, όσο κι αν ιδρώνεις να το κρύψεις, δε ξέρω πως σου πέρασε από το μυαλό πως τάχα μου καθόμουνα μαζί σου όταν στο μεσημεριανό σου καταβρόχθιζες γκουρμεδιές ,με δανεικά χρυσά κουτάλια , κερασμένες από όλους εμάς, τους από πάνω και για το δείπνο σου ζητούσες τα κεφάλια μας σε δίσκο, εγώ δεν ζήτησα ποτέ μου γκουρμεδιές μήτε χρυσά κουτάλια. Εγώ μονάχα ζήτησα να μπορώ στα 27 μου να τρώω ΜΕ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΚΟΥΤΑΛΙ κι ας είναι και νερόσουπα. Γκέγκε?

Γι αυτό σου λέω εκπτώσεις είχαμε χρόνια τώρα σε τούτο εδώ το μαγαζάκι και μεις χαμπάρι. Τώρα είναι η ώρα που ξεπουλάμε, ότι πάρεις εκατό, δεν ξέρω ψάξου και συ λιγάκι, τι αναγράφεται πάνω στο δικό σου ταμπελάκι, -20%, -50%, ή μήπως sold?

photo credit: viawww.digitalera.co.uk

phoot credit: via www.dlsracing.co.uk

photo credit: via http://magicasland.com/

Ps. Σχώρνα με αν το παραπάνω ποστ σου θύμισε το δράμα του Ηλία Βαλάση δεν το χα για σκοπό. Μα το πληκτρολόγιο αρνούταν πεισματικά να γράψει οτιδήποτε άλλο για πρώτο ποστ της φετινής χρονιάς.Δεσμέυομαι θα επανέλθω μεχρι να πεις Gucci.

Ps2. Το παραπάνω ποστ το χαρίζω στα φιλαράκια μου και σε όλους όσους έχουν ανάγκη να ακούσουν «όρμα ρε…και θα φτάσεις!»

T(r)ip-top...

2010-12-29T08:20:00.000-08:00

Κάθε φορά που επιστρέφω από κάποιο ταξίδι-είτε σωματικό είτε ψυχικό- έχω μια άρνηση να προσαρμοστώ στη ρουτίνα μου. Περνάω μερικές μέρες, μέχρι να πείσω τον εαυτό μου, ότι τα τουιτερς, τα φεισμπουκς, τα μπλογκς, δεν είναι η υπέρτατη ψηφιακή ψευδαίσθηση, πως τάχατες μοιράζεσαι αυτά που βιώνεις και ζεις. Έλα βαθιά μέσα σου το ξέρεις και συ… Πως σαν ζεις τις στιγμές σου ακριβώς όπως τους αξίζει, βουτηγμένη μέχρι κεφάλι στο συναίσθημα κυρίως δε συναίσθημα απόλυτης ευτυχίας και πληρότητας, όλα όσα πρέπει να τουιτάρεις ή να ποστάρεις βρίσκονται στη ματιά σου και σε εκείνο το καρφιτσωμένο χαμόγελο.

Μετά όπως πάντα με καταπνίγει η αισιόδοξη φύση μου και σκέφτομαι πως αν δεν ήταν και αυτά τα μαραφέτια δε θα χα γνωρίσει κάποιους από δω μέσα και δε θα χα ζήσει και μερικές στιγμές παραπάνω που αξίζει να μοιραστώ.

Έτσι, στο ταξίδι μου στη Θεσσαλονίκη, πήγα στο Swap not Shop Party, συναντήθηκα με τα τρελοκόριτσα που μιλάω τόσο καιρό διαδικτυακά, το υπερ(δρ)αστικό μου κορίτσι και τη Lorelai αλλά γνώρισα και άλλα κορίτσια από την fashion μπλογκόσφαιρα, τη γλυκιά και χαμογελαστή Vero, ενώ ελπίζω την επόμενη φορά να συναντήσω και τα υπόλοιπα κορίτσια, τη Froso, την Αnnie, την Panagiota, την Jeanne ,την Daphne (ελπίζω να μην ξέχασα καμία!) και να πιούμε όλες μαζί μια καυτή σοκολάτα και να κουβεντιάσουμε όπως μας πρέπει.

Me with my friend on duty!

Me with Lou and Lorelai

Photo credit:from Vero. Visit her blog and see her great post and photos from the Swap not Shop Party

Pants: from SNS Party, cardigan: Toi&moi

Αν αναρωτίεσαι τι καλούδια απέκτησα απο το SNS Party, να ναι καλά η κολλητή μου που είχε την καλοσύνη, εκτός απο τα ''ψώνια'' της, να μου κάνει ''δώρο'' 2-3 ρουχαλάκια. Θα ακολουθήσει σχετικό ποστάκι.

Να περνάτε μοναδικά υπέροχοι άνθρωποι!

Να έχετε γιορτές με γλυκιές και χορτάτες στιγμές!!

Άντε αγαπήσου...

2010-12-16T16:48:00.001-08:00

Εκείνο τον καιρό μετά το Γάμο στην Κανά οι μπολογκοφιλενάδες μου Μαρία και Katoula, είχαν κοινή έμπνευση να μου πασάρουν το μπαλάκι της αγάπης, συνεχίζοντας και γω με τη σειρά μου εκείνο το γνωστό μπλογκοπαίχνιδο με τα τεν θινγκς αι λαβ. Όπως πάντα έγκαιρα, σου χω έτοιμη τη λίστα και σχώρνα με αλλά θα ναι στα ελληνικά καθώς τα τεν θινγκς ΑΙ λαβ μόνο με ελληνικό αλφάβητο δύναμαι να τα ‘‘ντύσω’’ γιατί πολύ απλά είναι κάτι πολύ παραπάνω από τεν θινγκς αι λαβ, είναι…

Στη παιδική χαρα όπου δω κούνια, ν’ ανεβαίνω και με φόρα να αρχίζω να ταλαντεύομαι με τέτοια ορμή, να αγγίξουν οι μύτες των παπουτσιών μου τα φύλλα από το απέναντι δέντρο, κι άλλο λίγο Ντιντίν, έελα!!, να αγγίξουν ουρανό, να κλείνω τα μάτια και ο αέρας να μου χαιδευει τα μάγουλα, ότι ονειρεύομαι να φτάσω να κρύβεται στο αντάμωμα μου με τα φύλλα των δέντρων. Οι παιδικές χαρές στέκουν εκεί για να μου θυμίζουν όλα όσα κατόρθωσα να ‘‘φτάσω’’, μα κυρίως όλα όσα στάθηκα δειλή να ή δεν είχα τα κότσια να μου δώσω την ώθηση που χρειάστηκα για ν’ ανταμώσω.

Τη μυρωδιά από τα καινούρια βιβλία, από τα περιοδικά μου μόλις τα πρωτ'ανοίγω, την μυρωδιά της καυτης σοκολάτας και του ζεστού ποπ-κορν, την μυρωδιά από κείνη την ξεχασμένη σου μπλούζα, την μυρωδιά της μάνας μου, από τον ελληνικό καφέ, την μυρωδιά από κείνο το μπουκάλι με το τελειωμένο σου άρωμα, ξεχασμένο πάνω στα ράφια της ακόμα πιο ξεχασμένης σου βιβλιοθήκης, όλες τις μυρωδιές του καλοκαιριού, από κείνη των φρούτων μέχρι εκείνη του αντηλιακού, η μυρωδιά της βροχής και του μουσκεμένου χώματος. Την αίσθηση της όσφρησης γενικά. Χωρίς αυτήν οι άλλες τεσσερις μένουν παράλυτες.

Τα στενάκια στο Montpellier, οι ψαράδες στο Palavas και κείνη τη ροζ από τα εκατοντάδες φλαμίνγκο λιμνοθάλασσα, τη μυρωδιά από τα φρέσκα ψωμάκια στα Paul, το απογευματινό μου éclair στο maison du pain στο Bouttonet, τα πεσμένα φύλλα στο Peyrou το δικό μου μαγικό χαλί, ταξίδι σε χίλιες και μια νύχτες μακριά σου, το Tam με τα χελιδόνια ή τις μαργαρίτες του- το πιο όμορφο τραμ του κόσμου, το γαργάλημα στον ουρανίσκο μου από το Côteaux du Languedoc , οι βόλτες με τα ποδήλατα του Aglomeration, τα μικρά παιδικά βιβλιοπωλεία σαν γιγάντια μουσικά κουτιά, εκείνος ο κλόουν που τριγυρνούσε μονάχος στους δρόμους, ο τρόπος που με χαιρετούσε κάθε φορά που ανταμώναμε τυχαία σε κάποιο δρομάκι, πατώντας δυνατά το κλάξον που κρατούσε στο χέρι, οι βόλτες στο πάρκο ακούγοντας γαλλικό ραδιόφωνο, οι πλανόδιοι μουσικοί στα πάρκα και στις πλατείες.

Το πάντα αισιόδοξο χαμόγελο της Τ., η αφέλεια της και η αμείωτη με τα χρόνια παιδικότητα της, ο μαγικός της κόσμος, ο κόσμος της παπαρούνας, η πιστεύωσεναγάμογεμάτοαγάπηπουξεπερνάταπάντα θεωρία της, η μανία της με τα κολοκυθάκια. Να τρίβομαι σαν το γατί στα χέρια της Ε. μέχρι να χωθώ στην τεράστια -μα τόσο μικρή μπροστά στην καρδιά της- αγκαλιά της, το τρανταχτό της γέλιο, τα υγρά της μάτια κάθε φορά που μας χαιρετά, τα ερωτικά της δράματα. Τα καραγκιοζιλίκια της Α., το σίγουρο ζαναξ στις μαυρίλες μου, την αναποφασιστικότητα της, τα μαύρα πλούσια μαλλιά της (μαύρα είναι ξεπέρασε το), τις στιγμές μας στο κουμπαρόσπιτό μας, τις συζητήσεις μας επί παντός επιστητού, τα γέλια μας μέχρι δακρύων, τα δικά μας αστεία που δεν τα καταλαβαίνει κανείς, ότι μιλάμε χωρίς να λέμε κουβέντα, αρκεί ένα βλέμμα ή μια κίνηση, την ‘‘μητρική’’ μας αγάπη απέναντι η μια στην άλλη, χωρίς ίχνος ζήλειας παρά μόνο υπερηφάνεια, την πίστη τους σ’ εμένα. Τη στιγμή που ανταμώνουμε οι τεσσερις μας. Κάθε φορά.Το ίδιο συναίσθημα.

Τα παλιά αντικείμενα από δικούς μου λατρεμένους ανθρώπους. Όλα όσα κάποτε φόρεσαν, διάβασαν, άγγιξαν, διάλεξαν ή έφτιαξαν. Τα ροζιασμένα χέρια της προγιαγιάς μου, σαν τσαλακωμένα χαρτιά, κάθε ζαρωματιά και μια ιστορία, τα τραγούδια που μου λεγε σαν με ταχτάριζε στα δυο της πόδια, ‘‘ο Σέντες ο Μέντες, ο Ρούμπας ο Καρούμπας’’, οι μικρασιάτικες λέξεις και προτάσεις της, οι τηγανιτές της μπριζόλες-οι πιο νόστιμες μπριζόλες του κόσμου-, ο ‘’μπαμπακιένιος’’ κότσος της, η δίψα της για ζωή, η αισιοδοξία της παρά το γεγονός πως η μοίρα της στέρησε μοναχοπαίδι και εγγόνι. Ο ήρωας της ζωής μου. Οι ιστορίες από την κατοχή της γιαγιάς μου, το ηχηρό της γέλιο, η γενναιοδωρία της, τα αυτοσχέδια μουσικά όργανα από κατσαρόλες και κουτάλια, οι βραδινές καντάδες που σκαρώναμε για να ξυπνάμε τη μαμά, εκείνο το μενταγιόν στο λαιμό της, το σπίτι μας πάντα ανοιχτό να ταΐζει κάθε μέρα όλη όλη τη γειτονιά και όποιον περαστικό το είχε ανάγκη. Το ότι με σταματούν ακόμα στο δρόμο, 20 χρόνια μετά το φευγιό της, άνθρωποι της γειτονιάς, γνωστοί, ή άνθρωποι άγνωστοι σε μένα, για να μου πουν ‘‘η γιαγιά σου ήταν ο καλύτερος άνθρωπος που χω γνωρίσει’’. Η ματιά μας αμέσως μετά. Οι πιο ουσιαστικές ματιές της ζωής μου.

Να περπατώ ξυπόλητη, να κουβεντιάζω ώρες ατελείωτες με ανθρώπους όχι απαραίτητα που με καταλαβαίνουν, αλλά έχουν τη θέληση να προσπαθήσουν να με καταλάβουν. Τα άγρυπνα βράδια μου, που κοιμίζω συνειδήσεις και αφυπνίζω γαμημένα απωθημένα μυαλού, να πυροβολώ με λέξεις οθόνες μέσα από πληκτρολόγια, κάποτε μάτωνε το στυλό μου σε λευκές κόλλες (ποτέ με γραμμές, σαν να ’ταν φυλακές για τις λέξεις μου), όλα όσα δε τόλμησα να πω σε σένα, μα κυρίως όλα όσα φοβήθηκα να πω σε μένα, ο μη λογοκριμένος μου εαυτός, σελίδες ατέλειωτες, οι πόρνες τις ζωής μου, τις πήδηξα μια νύχτα σαν ξεπεσμένος ήρωας σ’ ασπρόμαυρη ταινία, αφήνοντας το αντίτιμο όχι φανερά, πάνω σε κομοδίνα, μα κρυφά, καταχωνιάζοντας το μέσα, καθώς ποτέ δε βρήκα το κουράγιο να ρθω σε δεύτερη ‘‘επαφή’’ μαζί τους.

Η βουτιά ‘’στην κοιλιά’’ της δεύτερης μάνας μου και η ανεξήγητα μαγική ασφάλεια που νιώθω εκεί μες την αλμύρα της, να ακουμπά η γυμνή κοιλιά μου την άμμο, να ακούω τον ήχο από την ανάσα μου μες το βυθό, να βγάζω μπουρμπουλήθρες από τη μύτη, να τις ονομάζω ‘‘οι φόβοι μου’’ και να τους στέλνω να πνιγούν στην επιφάνεια. Να εξακολουθώ πεισματικά να πιστεύω πως μέσα από τα κοχύλια (ναι εγώ θα τα λέω ακόμα κοχύλια κι όχι γαστερόποδα μαλάκια) ακούω τα κύματα της θάλασσας και πως ναι σίγουρα υπάρχουν γοργόνες, είναι τα πιο ευτυχισμένα πλάσματα στο κόσμο και πως αν ποτέ μου χαριστεί μια δεύτερη ζωή, τότε θα χω και γω «μια φούχτα αλατισμένο φως κάτου απ’τη φούστα μου»

Την αλλαγή, το ότι έχω λίγο από τσιγγάνα μέσα μου και πνίγομαι σα μένω καιρό σε ένα μέρος, το φευγιό μου, τις άπειρες νύχτες μοναξιάς μου στα ‘‘ξένα’’, τα ταξίδια μαζί σου μέσα από το Google earth όταν δεν έχουμε μια στην τσέπη, τις σκέψεις μου στις πύλες αεροδρομίων λίγο πριν μπω στο αεροπλάνο, να απογειώνονται όνειρα και αεροπλάνο κι ουρανός ποτέ δεν είναι πιο κοντά, όνειρα ιπτάμενα, χωρίς εισιτήρια επιστροφής.

Τα μέρη που περπάτησαν οι πιο λατρεμένοι μου άνθρωποι. Τις γειτονιές στην Παλιά Κοκκινιά και τη Νίκαια, τα προσφυγικά σπίτια (όσα δεν ξεπουλήθηκαν για ένα διαμέρισμα σε μια κακόγουστη πολυκατοικία). Το ότι εδώ ακόμα λέμε καλημέρα στο γείτονα φωνάζοντας τον με το μικρό του, η μαγκιά και η μπέσα τριγυρνάει ακόμα σε κάτι πειραιώτικα στέκια, ποτίζεται με μπρούσκο και σιγοτραγουδά παλιά ρεμπέτικα. Τις ιστορίες για το Αϊβαλί και τα χώματα που χάθηκαν μερικά από τα γονίδια μου, τη στιγμή που το αντίκρισα πρώτη φορά πάνω από το καίκι, μα πιότερο τη στιγμή που πάτησα στους τόπους του προπάππου μου. Τα σοκάκια από το πιο μαγικό νησί του κόσμου, οι φούξια βουκαμβίλιες της, το ξημέρωμα στην Αλευκάντρα, ένας αέρας να σου σφυρίζει μυστικά ξεχασμένα, μόνο σε σένα που έχεις εκπαιδευτεί να την αφουγκράζεσαι κάτω από τα πολλά ντεσιμπέλ, ντόπιων εμπόρων, αλλόχθονων χλιδόγυφτων, μουρλοκακομοίριδων sellέμπριτις, ξαναμμένων ομοφυλόφιλων, τουριστών βουτηγμένων στην αλκοόλη, τα κόκκινα ξύλινα κάγκελα στο αλλοτινό σπίτι της γιαγιάς μου, συμπτωματικά κοντά στο μαγαζί που θα δούλευε για χρόνια η μαμά μου, το να φαντάζομαι πως κάποτε σε εκείνα τα μέρη έτρεχε ξυπόλητο ένα κορίτσι, με ξέπλεκα μαλλιά. Που αργότερα έγιναν μπαμπακιένιος κότσος.

Το να γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους. Εκείνους που είναι ατόφιοι και ακατέργαστοι αλλά και κείνους που κατάφεραν να ‘‘κατεργαστούν’’ χωρίς να πετσοκόψουν το είναι τους κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, αυτούς που έχουν εκείνη την έμφυτη ευγένεια στο στόμα μα κυρίως στο βλέμμα, που κυνηγούν τ’ όνειρο τους μέχρι το τέρμα κι ας ξέρουν ότι τρέχουν μ΄ ένα παπούτσι σε μια στημένη κούρσα, τους ταπεινούς ακόμα κι αν ο εγκέφαλος τους έχει μορφή βιβλιοθήκης ή ακόμα κι αν έχουν χρήμα για να αγοράσουν τη σελήνη και δύναμη να την εξαφανίσουν, εκείνους που πράττουν αυτό που ΠΡΕΠΕΙ και όχι αυτό που μπορούν, εκείνους που δεν περπατάνε με γλώσσα, αυτούς που στο άκουσμα της λέξης ‘‘τιμή’’ δε θα σκεφτούν νούμερα μα μπέσα, εκείνους που μπορούν και χαίρονται τις μικρές χαρές της ζωής μα κυρίως αυτούς που σκέφτονται έστω για μια στιγμή της ημέρας όλους αυτούς που δυστυχώς δε μπορούν.

Πετώ δέκα τελίτσες- βόμβες αγάπης και την κάνω…Σ’ αφήνω για λίγες μέρες, πάω να συναντήσω τις αγάπες της ζωής μου, τα κορίτσια μου, σου κερνώ σφηνάκι αγάπης το άνωθεν ποστ, κι αν αναρωτιέσαι ακόμα τι να το κάνεις, η απάντηση είναι εκεί, στην έχω γράψει με κατακόκκινα γράμματα, σε κάθε ΄΄τοίχο΄΄ του μυαλού σου

ΑΝΤΕ ΑΓΑΠΗΣΟΥ ΡΕ!

*all photos are mine except from the first one.If you know the source please contact me .If the owner -for any reason-wants the photo to be removed, send me an e-mail and i wiil remove it immediately

Girls just wanna pin-up!

2010-12-14T04:14:00.000-08:00

Το προηγούμενο Σάββατο συναντηθήκαμε ένα τσούρμο fashion bloggers γιατί διψούσαμε για χορό, cocktails και pin-up outfits!Το Blue Fox ήταν, λοιπόν, ήταν το πιο ιδανικό μέρος για μας!! Πέρασα πραγματικά υπέροχα, κυρίως γιατί ήταν ίσως η πρώτη φορά, που πέρα από τα sos θέματα (μόδα, ρούχα, fashion blogging, κλπ), κουβεντιάσαμε ουσιαστικά με τα κορίτσια, για τα προβλήματα μας, τις δυσκολίες μας, αυτά που μας απασχολούν στη δουλειά, στις σπουδές, στις σχέσεις μας, όλα αυτά που μας φοβίζουν, αλλά κι εκείνα που είχαμε την τύχη να έχουμε ζήσει μέχρι τώρα και φυσικά αυτά που ονειρευόμαστε να έρθουν. Και αφού το φιλοσοφήσαμε το θέμα, μετά το ρίξαμε στο χορό και πίστεψε με χορέψαμε σαν να μην υπήρχε αύριο.

with Maria ready to swing!! (photo: courtesy of Marie Estella)

We even had a happy un-birthday party!

A very merry unbirthday
To me
To who?
To me
Oh, you

We drank colourful coctails

Sandy, Athena and Jo

we played a lot with flashes and cameras

more mannerism...
with Maria and Frini enjoying our cocktails

Just like a family portrait

headband: tie from Swap Not Shop party (gift from Kotitsa), DIY lace collar (taken from a 70's vintage mom's dress).

corset: H&M, Skirt: cousin's ballet skirt, bag: Anna Economou, shoes: Mikael (my uncle's shoe store)

Μην ξεχάσεις αυτήν την Κυριακή -19 του μηνιούυυ- αν είσαι Αθήνα ή Θεσσαλονίκη, τα κορίτσια (η γνωστή συμμορία οι Clem and Melroy και η Thalia ) οργανώνουν άλλο ένα Swap Not Shop Party. Μην χάνεις καιρό μπούκα εδώ και δες όλα αυτά που χρειάζεται να ξέρεις. Εγώ είμαι διπλά χαρούμενη γιατί αυτή τη φορά θα μαι στο Σαλλλονικιώτικο Swap not Shop Party και θα γνωρίσω τα ντόπια σούπερ blogoκόριτσα!!

Toi&moi:The e- fashion store. One day left!!!

2010-12-07T09:41:00.000-08:00

Ανοίγουνε και μας περιμένουνε!! Αύριο, 8 Δεκεμβρίου, η Toi&moi εγκαινιάζει το ηλεκτρονικό της κατάστημα το οποίο είναι σχεδιασμένο και δομημένο σύμφωνα με τα πρότυπα των πιο επιτυχημένων e-shops παγκοσμίως. Μπες στο The e-fashion store και ρίξε μια ματιά σε όλες τις κατηγορίες προϊόντων της εταιρείας καθώς και στις 3 καινοτόμες ενότητες :

Κατηγορία : For Fashionistas

Μία ενότητα ειδικά σχεδιασμένη για να προβάλλει τα πιο ιδιαίτερα σχέδια της κάθε συλλογής. Η ενότητα στην οποία η αφεντιά μου και μερικές από τις Ελληνίδες fashion bloggers, μαζευτήκαμε στην Toi&moi, δοκιμάσαμε ρούχα της εταιρείας, μιλήσαμε για μόδα, γνωρίσαμε ανθρώπους ταλαντούχους, με κέφι και όρεξη για αυτό που κάνουν, ευγένεια που σε ‘‘σκλαβώνει’’ και φωτογραφηθήκαμε με ρούχα που επιλέξαμε εμείς οι ίδιες. Να πως περιγράφει την εμπειρία που μοιραστήκαμε με την Toi&moi οι άνθρωποι που βρίσκονται από πίσω από αυτήν την προσπάθεια, «Προσκαλέσαμε μερικές από τις πιο γνωστές και δικές μας αγαπημένες να φωτογραφηθούν οι ίδιες με το δικό τους ξεχωριστό στυλ...Η επιλογή των ρούχων και το styling αυτής της ενότητας έχει γίνει εξ ολοκλήρου από τις bloggers ενώ το κέφι τους και η απίστευτα θετική τους διάθεση την ημέρα της φωτογράφισης ήταν ό,τι καλύτερο έχουμε ζήσει σε διαδικασία φωτογράφισης!»

Κατηγορία: Top 5 dresses

Τα 5 αγαπημένα φορέματα της Toi&moi, κατάλληλα για τις Χριστουγεννιάτικες εξόδους μας!

Κατηγορία : Best sellers

Μία επισκέπτρια έχει πάντα την περιέργεια να μάθει τα ρούχα που επιλέγουν οι περισσότερες πελάτισσες από μία συλλογή. Η Toi&moi φρόντισε και γι’ αυτό.

Τέλος, ακόμα μια έκπληξη από το The e-fashion store, αποτελεί η e-bonus card που δίνεται για πρώτη φορά από την Toi&moi και αφορά αποκλειστικά και μόνο τους e-loyal πελάτες! Με αγορές αξίας άνω των 120 ευρώ, από το ηλεκτρονικό κατάστημα της εταιρείας, γίνεστε αυτομάτως κάτοχος της e-bonus card και loyal πελάτης της Toi&moi. Τότε, για κάθε επιπλέον ποσό κερδίζετε, στο εξής, 10% έκπτωση!

* Το ηλεκτρονικό κατάστημα της Toi&moi είναι «ανοιχτό» για όλη την Ελλάδα με δωρεάν έξοδα αποστολής. Όσο για το εξωτερικό, «λειτουργεί» σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Βαλκανίων με έξοδα αποστολής 12 ευρώ το standard delivery και 20 ευρώ το express delivery.

Θέλω να ευχαριστήσω ειλικρινά, όλους εκεί στην Toi&moi, για την φιλοξενία σας, την σπάνια ευγένεια σας, την υπομονή και την κατανόηση σας τόσο κατά τη διάρκεια επιλογής ρούχων όσο κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης, την εποικοδομητική κουβέντα που είχαμε μαζί σας, καθώς και για το γεγονός ότι σας απασχολεί η γνώμη μας και στηρίζετε την προσπάθεια μας, να εκφράζουμε την αγάπη μας για τη μόδα και το στιλ μέσα από τα προσωπικά μας blogs. Συγκεκριμένα ευχαριστώ την Θεοδώρα (marketing assistant και μέλος του The e-fashion store) και τον Κωνσταντίνο (marketing και 100% devoted στο The e-fashion store) για την επιμονή και υπομονή τους για να πετύχουν την καλύτερη δυνατή λήψη, την προσπάθεια τους να με ‘‘ξε-αγγουροποιήσουν’’, για τις υπέροχες φωτογραφίες τους, την Ειρήνη (retail buyer) για τα καλά της λόγια και τις στιλιστικές της συμβουλές, τον Κο Αχιλλέα (creative coordinator) για την συζήτηση μας, την μετάδοση εμπειριών και γνώσεων του για το πώς λειτουργεί, τις δυσκολίες και την προσπάθεια που απαιτεί μια εταιρεία ένδυσης, αλλά και για τα νόστιμα γλυκά του (πήραμε και καμιά δεκαριά κιλά εκείνη τη μέρα), τους μετόχους της εταιρείας Ko Παπαζαφειρόπουλο Δημήτρη (Διευθύνων Σύμβουλο), Παπαζαφειρόπουλο Γιάννη (Καλλιτεχνικό Διευθυντή) και Παπαζαφειρόπουλο Μπάμπη (Εμπορικό Διευθυντή) για τον χρόνο που μας αφιέρωσαν να μας γνωρίσουν, την Κα Βάσω για όλες τις λιχουδιές, τα αναψυκτικά και τους καφέδες, και τέλος πέρα και πάνω από όλους την Κα Τσουρέκα Χαρά (Marketing manager), γενικά για την πρόσκληση, την ‘‘ζεστασιά’’ της, την εξυπηρέτηση της σε ότι κι αν χρειαστήκαμε, και προσωπικά για την υποστήριξη της και ενθάρρυνση της να συνεχίσω να εκφράζομαι με το γνωστό ‘‘ντιντινίσιο’’ τρόπο μέσα από το blog μου. Ήταν η καλύτερη εμπειρία που μου χει χαρίσει το blog και οφείλεται στην αμεσότητα και ευγένεια των ανθρώπων της Toi&moi!!!

Μπες στη σελίδα της Toi&moi στο facebook και δες φωτογραφίες απο τα παρασκήνια τις φωτογράφισης μας και μην ξεχάσεις να ''επισκεφτείς'' και τα blogs των κοριτσιών για περισσότερες λεπτομέρειες και φωτογραφίες!!

stop 80's mock cauz 80's rock!

2010-12-03T05:19:00.000-08:00

Προσωπικά εγώ τρελαίνομαι -για άλλους λόγους που τρελαίνεται η Δήμου- για τα 80’s, παρόλο που οι περισσότεροι ευχαρίστως θα ξέγραφαν, τουλάχιστον από στιλιστικής άποψης, εκείνη τη δεκαετία. Δηλώνω τρελή fan του pop kitsch αέρα που αποπνέει η 80ίλα, τώρα που το σκέφτομαι τρελή αfan, αφού το μαλλί αφάνα πριζωμένη ήταν must για κάποιον που ήθελε να αποτελεί καμάρι των 80΄s. Κοτσάρανε και ένα φλούο headband στα μαλλιά και έμοιαζαν όλοι σαν τον Καρβέλα, χωρίς το πιάνο. Γαμώ. Χώρια το κολλάν με το γκετικό και τη γόβα από κάτω, τρελή πετυχεσιά, αυτά ήταν παιδιά φορούσαν ότι τους έκανε κέφι και ένιωθαν εξώφυλλα της Σούπερ Κατερίνα. Για μενα τα 80΄s αποτελούν την δεκαετία που επηρέασε περισσότερο από όλες τις σημερινές μας ενδυματολογικές επιλογές και πριν μου κουνήσεις αρνητικά το κεφάλι, έλα και πες μου ποια από μας δεν έχει φορέσει over-sized top με leggings, γάντια με κομμένα δάχτυλα, χρωματιστά Wayfarer sunglasses, τα ψηλόμεσα Levi’s 501 (ψάχνω απελπισμένα ένα τέτοιο, δε μπορεί να μην έχω κρατήσει ούτε ένα), τα μεγάλα εντυπωσιακά σκουλαρίκια, φυσικά τα Chucks (τουτέστιν All Star Converse), acid washed ρουχαλάκια (κυρίως jeans) που έχουν επιστρέψει δριμύτερα, jelly shoes που πέρυσι το καλοκαίρι ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής, bodycon mini φορέματα (κυρίως μαύρα), γυρισμένα μανίκια και μπατζάκια στα παντελόνια, ολόσωμες φόρμες, φαρδιά hoodies και η λίστα πίστεψε με έχει τον ατελείωτο. Ένα όνομα αρκεί να ‘‘σφραγίσει’’ όλα τα παραπάνω, το απόλυτο fashion icon για μενα, τον μοναδικό M.Jackson που για να μην ξεχνιόμαστε όταν φορούσε σακάκια με τονισμένους ώμους, επωμίδες, napoleon jackets, o Balmain δεν τα είχε καν στα σχέδια του, οπότε next time που θα πεις ''Balmainish soulders'', κάνε τη διόρθωση σου και πες ''Jacksonish shoulders''.

Το προηγούμενο Σάββατο, έπαιζε ένα super 80’s party, στο K44, με μουσικάρες από το σούπερ κορίτσι, που τα κάνει όλα και συμφέρει, την Super Katerina, και παράλληλα ψώνιζες και τις βιντατζιές σου από τον Holy Mustache. Φυσικά και δεν θα έχανα κάτι τέτοιο, έβαλα το oversized Sesami street Jumper μου, τα 80΄s σκουλαρίκια από τον Holy και πήγα. Και εννοείται, πέρασα Super!

oversized Jumper: H&M men's, shoes: Tsakiris Mallas,

mam's 80's vintage Trussardi bag

Holy Mustache orange 80's earings

Toi&moi. Encore!

2010-11-28T11:18:00.000-08:00

Επισκέφτηκα την Παρασκευή το κατάστημα της Toi&moi. Σε προτρέπω να κάνεις το ίδιο, γιατί πέρα από το γεγονός ότι πλησιάζουν οι γιορτές και θα θες να κάνεις τα ψώνια σου για σενα και τα αγαπημένα σου γυναικεία πρόσωπα, τώρα (και μέχρι το τέλος του Δεκέμβρη) θα μπορείς να προμηθευτείς τα αγαπημένα σου μανό Essie, σε 6 υπέροχες αποχρώσεις που έχει επιλέξει το creative team της Toi&moi.

Επωφελήσου από αυτή την μοναδική ευκαιρία, καθώς είναι η πρώτη φορά που η Essie αναπτύσσει μία συνεργασία με ένα ελληνικό fashion brand.

Τι κρύβεται μέσα στην χάρτινη σακούλα απο τα Toi&moi? Σύντομα η απάντηση με outfit post.
Thanx Toi&moi!!

Toi&moi: THE e-FASHION STORE

2010-11-22T11:13:00.000-08:00

Ξέρω, ξέρω, τώρα που χεις καλομάθει να ψωνίζεις φορώντας την πιτζάμα σου και χαϊδεύοντας το γάτο το Μπιρμπίλι, ώρες, ώρες σου φαίνεται βουνό να τρέχεις μέχρι το αγαπημένο σου κατάστημα για ψώνια. Γι’ αυτό εκεί στην Toi&moi, φροντίζουν για σενα φίλη, όταν ο χρόνος ή η διάθεση σου για ψώνια ακολουθεί πτωτική πορεία, αλλά κυρίως για σένα φίλε που έχεις κουραστεί να τρέχεις από δω κι από κει και να ξεροσταλιάζεις στα δοκιμαστήρια της Toi&moi, τώρα το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να της λες τη γνώμη σου καθισμένος αναπαυτικά στο καναπέ σου και βλέποντας σουπερ λίγκα στη τιβί. Χλίδα έ?

Θα σου χω περισσότερα νέα σύντομα…

photo credit: Toi&moi

photo credit: by sweat Nelly from FFFfashion MixXXX

Something very exciting is coming over from Toi&moi...

stay tuned!!

Tsou re .LAKi

2010-11-16T08:40:00.000-08:00

Και τώρα εσύ μετά το προηγούμενο ποστάκι περίμενες να σου χω νέα από το χθεσινό Show των .LAK, φωτογραφίες, κους κους, σχόλια και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Βγάλε φλασάκι και στρίψε απ’τα δεξιά, γιατί σου χω άλλα νέα, έτσι είμαι εγώ λίγο σχίζο, λίγο απροβλέπταμπολ, έχω 8 καντάρια τρέλα και περισσή υπομονή και κατανόηση μα 2 πράγματα δεν τα χωνεύουν τα γαστρικά υγρά μου, την αγένεια και την ξίπα. Το να σαι αγενής οκ, ως ένα σημείο ίσως να το κατανοώ, στις εποχές που διανύουμε οι μοίρες στο προσκέφαλό σου το θεωρούν ντεμόντα και κοιτούν να σε μοιράνουν με άλλα πιο χρήσιμα ‘‘πράματα’’ στην κοινωνία, φράγκα, ομορφιά, καλό πλαστικό χειρούργο, διατροφικές διαταραχές για να σαι πάντα αδύνατος, και δόξα (όχι Δόξα Δράμας, την άλλη, αυτή που σου δίνει υπόσταση ντε) φυσικά πολύ δόξα να φωτογραφίζεσαι παντού από τη Vogue μέχρι το τσελεμεντέ, και να σε δείχνει η τιβί, κυρίως αυτό για να φαίνονται και τα καινούρια σου βυζιά, τσάμπα σε κόβουν και σε ράβουν σαν λέσι τόσα χρόνια? Μα την ξιπασιά φίλε μου, εκεί μου χτυπάς το κουδουνάκι του μυαλού μου, γυρίζει αμφιβληστροειδής και κάνει ανασκόπηση εγκεφάλου. Δε με νοιάζει αν ανακάλυψες το τροχό, την πιτυρίδα ή την πυρηνική σχάση, αν είσαι ο Προμηθέας και μας έφερες την φωτιά, αν είσαι διάσημος παραγωγός κομπόστας ή τηλεπερσόνα με οξυζεναρισμένη κουρούπα, αν κέρδισες Νόμπελ, Μπάφτα, Μάφτα, Έμι, Τρέμι, αν είσαι ο νέος Λουiζ Αλβαρεζ, Ροτζερ Σπέρι, Μαξ Πλανκ ή η Σούλα η κομμώτρια, αν είσαι επώνυμος sellέμπριτη ή επώνυμος απλά στο σόι σου, αν έχεις χρήμα και ζεις Ψυχικό, καπνίζεις κοχίμπα και τρως σούσι για πρωινό, αν καταλάβω πως πιστεύεις ότι τάχατες ανήκεις (κάτσε πως το πε ο άλλος?) –α ναι!- ‘‘σε ένα συγκεκριμένο status ανθρώπων’’ και εγώ θα σε παρατηρώ από μακριά με κιάλια σαν τα σπάνια πουλιά, θα πρέπει να κάνω αίτηση στον ΟΗΕ για να σου μιλήσω, και τάμα σε Θεούς 89 θρησκειών και 34970923 αιρέσεων για να ΚΑΤΑΔΕΧΤΕΙΣ ΝΑ μου απαντήσεις, ότι θα πρέπει να χάφτω το ψέμα σου τύπου ‘‘οι VIP προσκλήσεις θα είναι ΜΟΝΟ 10, για τους πρώτους πελάτες μας’’, μα σαν θα πω το μαγικό όνομα θα ‘‘βαφτιστώ’’ και γω VIP, πως τελευταία μέρα πριν το show είσαι τόσο busy που δεν προλαβαίνεις ούτε να μου το πεις ενώ σε έχω πάρει 2 τηλέφωνα και με καθησυχάζουν ότι θα επικοινωνήσεις μαζί μου, αλλά μετά ‘‘λείπεις’’ και δεν επικοινωνείς ποτέ, αλλά και πριν μια βδομάδα πάλι busy ήσουν, και σαν εταιρεία δεν απαντάς ποτέ στα mail που σου στέλνουν πελάτες και ‘‘απλός’’ ανώνυμος κόσμος που τον ενδιαφέρει να σου αφιερώσει μερικές ώρες από την ποταπή καθημερινότητα του, δεν έχεις την ευγένεια, τον επαγγελματισμό (γιατί όπως κατάλαβες αυτό είναι το θέμα της έκθεσης ΚΑΙ ΟΧΙ ποιοι και γιατι και ΑΝ εγώ πήρα πρόσκληση, θενκ γκοντ δεν έχουν κάει απο ξιπασιά τα VIP εγκεφαλικά μου κύτταρα) έστω για ένα τοσο δα mail που να λέει «δεν έχουμε χρόνο τώρα να ασχοληθούμε με κάποια που δεν είναι Γνωστή, ή έστω γνωστή του γνωστού του λιγότερου γνωστού, της γνωστής, ή στην χείριστη γνωστός της πωλήτριας, της σχεδιάστριας, της δημοσιοσχετίστριας, ΝΑΙ ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ δεν έχουμε χρόνο για κάποια που έρχεται κάθε τρις και λίγο στα μαγαζιά μας και αφήνει τα εκατοντάδες ευρωπουλάκια της το χρόνο στην εταιρεία μας, που κάθεται όρθια ΚΑΘΕ φορά στα show, πίσω και από τα κάγκελα, στοιβαγμένοι σαν στο Νταχάου της Μόδας, γιατί εσύ απλά καλείς κόσμο και δε σε νοιάζει που θα χωρέσουν και που θα στριμωχτούν όλοι αυτοί, και που Ο ΜΟΝΟΣ λόγος που σου ζήτησε να περάσει από τη μεριά των Εκλεκτών είναι για καμιά 10αριά φωτό και αυτές για να σε διαφημίσει τζάμπα.». Να υποθέσω βέβαια, κάθε φορά που μου ζητάς το ονοματεπώνυμό μου μπροστά από την ταμιακή, τότε γίνομαι επώνυμη για σένα κύριε .LAK.

ΥΓ. Τελικά και press pass βρήκα και VIP invitation βρήκα με το γνωστό τρόπο. Αλλά δεν ήρθα στο πάρτυ σου, γιατί ξαφνικά έγινες άγνωστη εσύ κυρία .LAK.
ΥΓ2 Σου αφήνω δώρο τους πελάτες που σου ‘‘κληρονόμησα’’, εκτιμώ το δώρο σου (μια δωροεπιταγή από τα καλοκαιρινά μου ψώνια από την εταιρία σου), θα ρθω σαφώς να την εξαργυρώσω και θα φύγω έτσι ανώνυμα όπως ήρθα.

Bananas!

Ring my bel.LAKi

2010-11-14T15:13:00.001-08:00

Αν έχεις βάλει τα μαύρα με την πέρλα και θρηνείς το ‘’χαμό’’ μου, πάρε ένα ζέβα και σφούγγιξε το δάκρυ σου, καθότι είμαι εδώ, (επι)ζω και βασιλεύω στην χώρα των Πελαγομένων, αλλά που θα μου πάει φάση είναι, θα περάσει. Πέρα από αυτά τα ευχάριστα μαντάτα σου χω κι άλλα, γιατί είμαι και κιμπάρισσα. Σήμερις που το ημερολόγιο σου δείχνει 15 του Νοέμβρη, ώρα 9 μεσημβρινή, θα σαι .LAKy ινάφ, (αρκεί να χεις προμηθευτεί προσκλήσεις απο τα καταστήματα .LAK) καθώς θα πάρεις τη φιλενάδα που πάντα αγαπούσε τη μόδα και την Κάρι, τη θεία Μερόπη που το χει άχτι να δει από κοντά σελέμπριτις που βλέπει ‘‘στης Λαμπίρης’’, το αγόρι που από τις θυσίες που κάνει για σένα έχει περάσει στην παρανιρβάνα, τον γκέι φίλο σου που είναι τόσο fashion forward πρώτα έμαθε τι εστί vintage και μετά ήρθε η Λόλα με το μήλο, τη fashion blogger φίλη σου που είναι το ίδιο παζαυλή με σενα και δεν έχει αφήσει ντεφιλέ για ντεφιλέ, το θείο Μπάμπη που έρχεται μαζί σου να χαζέψει ‘‘τις μοντέλες’’, ή απλά και μοναχά τον υπέροχο εαυτούλη σου και θα ρθεις στο show του μοναδικού Λάκη Γαβαλά για τη σειρά ρούχων .LAK. Όσοι με ξέρουν καλά, γνωρίζουν ότι είμαι huge fan και πως έχω ‘’χτίσει’’ τα 3 από τα 10 καταστήματα .LAK με τις αγορές μου. Και επειδή αγαπώ τα .LAK, σού χω και απόδειξη, τα παρακάτω outfits

High waisted shorts: .LAK

marinière .LAK

Cottoniere (dress): .LAK

Pants and top: .LAK

Skirt worn as a top: .LAK

top:.LAK

dress: .LAK

Shorts: .LAK

Όπως επίσης αυτό το φόρεμα που όλοι αγαπήσαμε, ή αυτό το κορμάκι που ''φυλάει τα νώτα'' μου.

Φώτα, Κάμερες και Φύγαμεεεε

Έπειτα, λοιπόν, απο πολλέεες αγορές, σου τα προτείνω ανεπιφύλακτα, είναι ξεχωριστά με τιμές (στα περισσότερα κομμάτια) λογικές και πολύ προσιτές. Αν πάλι δεν μπορείς να διαθέσεις τόσα όσα θες, περίμενε μέχρι τις εκτώσεις ΠΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΙΟΛΑΣ ΜΕΡΑ όλα τα ρόυχα είναι ΜΙΣΗ ΤΙΜΗ. Στα συν τους ακόμα βάζω τα μοναδικά αξεσουάρ και παπούτσια, και τους πιο αξιολάτρευτους πωλητες και πωλήτριες έβερ. (Ψάξε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ τον Βύρωνα στο κατάστημα του Πειραιά, και με τον ερχομό της άνοιξης θα τον βρεις στο κατάστημα της Μυκόνου).
Στα αρνητικά του έχω μόνο να προσάψω οτι ορισμένα πανωφόρια ή φορέματα είναι εντελώς αφοδράριστα ενώ κατα την ταπεινή μου άποψη θα απαιτούταν κάτι τέτοιο.

'Ημέρα και Ώρα: Δευτέρα 15 Νοεμβρίου, 9:00- 23:30
Τοποθεσία : Πέτρου Ράλλη 38, Αθήνα

Athens Fashion Week SS11 Outfit. Vol 2

2010-10-27T16:17:00.001-07:00

Επειδή εκείνη την ημέρα, έλαβα από πολλές την ερώτηση ''από που είναι η τσάντα σου'', ορίστε και δω η απάντηση. Η τσάντα είναι φτιαγμένη από τα μαγικά χεράκια της Άννας (πρωταγωνιστεί και εδώ) και είσαι και πολύ τυχερό κορίτσι γιατί την Κυριακή θα την βρεις στο Fashion Under Constraction Festival στο Six D.O.G.S, στο Μοναστηράκι. (info εντος) Αν πάλι έχεις να πας το σκύλο βόλτα, θα φας στην πεθερά σου, έπαθες ποδάγρα, είσαι δημόσιος και θα λείψεις κάνα μήνα ένεκα εθνικής επετείου, σε χώρισε ο Τάκης και θα μείνεις σπίτι με παγωτό και τον Χάρυ που γνώρισε τη Σάλι, μη βιαστείς να τα βάψεις μαύρα, είναι και το Whitebox. Πήγαινε μια βόλτα και θα τα ξεχάσεις όλα.

top: Rococo, Dress worn as a skirt: Zara (old one), bag; Anna Economou

socks: Calzedonia, shoes: from random shop

Crystal statement necklace : Accesorize

Katerina's killer Oxford shoes

Athens Fashion Week SS11. Valtadoros

2010-10-27T06:42:00.000-07:00

Αλήθεια στο λέω, από τις 17 του Οκτώβρη, από τότε δηλαδή που είδα το show που παρουσίασε ο Πάρις Βαλταδώρος στην Athens Fashion Week, περιμένω τη στιγμή που θα γράψω 5 αράδες για αυτό που είδαν τα ματάκια μου. Έχοντας μεγαλώσει σε ένα σπίτι όλο υφάσματα, αυτό που θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά από τη μητέρα μου, είναι να αγγίζει το ύφασμα με τα δάχτυλα της και έπειτα να το φέρνει στο ύψος του προσώπου της και να χαϊδεύει το μάγουλο της για να το νιώσει καλύτερα. Μικρή θύμωνα τόσο πολύ όταν δεν αγοράζαμε ρούχα που μου άρεσαν γιατί ‘‘το ύφασμα δεν είναι καλής ποιότητας’’, (πράγμα που κάνει ακόμα και τώρα).

Όταν λοιπόν βγήκαν τα ρούχα Valtadoros στην πασαρέλα είπα από μέσα μου «επιτέλους!», καθώς τα υφάσματα ήταν τόσο εξαιρετικά που ακόμα και η πιο άσχετη (βλέπε την αφεντιά μου) μπορούσε να καταλάβει ότι ο σχεδιαστής είχε επιλέξει φίνα υφάσματα τόσο σε υφή, όσο σε χρώματα, που ήθελες να απλώσεις το χέρι και να τα αγγίξεις. Ρούχα καλοραμμένα, με φοδραρίσματα προσεγμένα, τόσο που ακόμα και τι φόδρα θα τη φορούσα για φόρεμα. Η συλλογή του είχε τίτλο “My Egypt”. Το μακιγιάζ με το έντονο eyeliner, τα γεωμετρικά σχήματα στα ρούχα και στο χτένισμα των μοντέλων, τα χώματα (λευκό, χρυσό, το χρώμα της άμμου, nude αποχρώσεις, αλλά και έντονα κίτρινα, κόκκινα και φούξια )η μουσική, όλα φανερώνουν την τόπο έμπνευσης του σχεδιαστή, μεταφέροντας μας όμως στο σήμερα.

Τα παπούτσια (που από ότι πληροφορηθήκαμε ήταν δικά του) τάιριαζαν τόσο με την collection του και ήταν τόσο προσεγμένα.

Έχοντας πριν παρακολουθήσει επιδείξεις, που για να είμαι ειλικρινής, η επιλογή των υφασμάτων, το styling και η παρουσίαση γενικότερα με είχαν απογοητεύσει, νιώθω την ανάγκη να πω, πως αν συγκρατώ ένα όνομα από την Athens Fashion Week, αυτό είναι Paris Valtadoros, και δε μπορώ να μην αναφέρω πως πραγματικά ένιωσα πόσο σέβεται τους πελάτες του αλλά και τους απλούς θεατές της collection του παρουσιάζοντας κάτι τόσο λεπτομερώς δουλεμένο, με τα πιο ραφινάτα υλικά.

Τα μοντέλα λίγο πριν αρχίσει η επίδειξη

Λάτρεψα τα ρούχα σε nude αποχρώσεις αλλά το πάνω φόρεμα είναι ότι πιο κομψό αλλά ταυτόχρονα και με μοντέρνες γραμμές ρούχο που είδα στη AFW. Το θέλω ΤΩΡΑ στην ντουλάπα μου.

Ρίξε μια ματιά στο site του σχεδιαστή, και ανακάλυψε οτι προσφέρει και sur mesure υπηρεσίες. To ξέρω ότι οι καιροί είναι κάτι παραπάνω απο δύσκολοι, μα αν έχεις κάποια πολύ ιδιαίτερη στιγμή σου, αξίζει να την ''ντύσεις'' στα μέτρα σου. Και είδικα σε κάποιον που θα το κάνει τόσο προσεγμένα.

AFW :Greek Fashion Schools SS11, Vol 3

2010-10-26T12:07:00.000-07:00

Veloudakis

Τίποτα δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, και φαίνεται πως η Σχολή Βελουδάκη έχει λόγους που κατάφερε να είναι εδώ και χρόνια, η πιο γνωστή σχολή (ευρέως) Μόδας και Σχεδίου στην Ελλάδα. Πέραν μακράν τα πιο πρωτοποριακά σχέδια, τα πιο πρωτότυπα, σχέδια δύσκολα τόσο στη συλληψή του όσο και στην υλοποίηση τους. Κάθε ένα κομμάτι μοναδικά μοναδικό, γεμάτο φαντασία και τόλμη! Ναι όπως κατάλαβες την ξεχώρισα απο όλες τις σχολές δες να καταλάβεις το γιατί.

AFW :Greek Fashion Schools SS11, Vol 2

2010-10-26T10:17:00.000-07:00

Βρήκα την δουλειά που παρουσίασε η Intergraphics μοντέρνα, εμπνευσμένη, πρωτοποριακή, με συνοχή. Μπράβο στα παιδιά πραγματικά, η αίθουσα γέμισε ‘‘φρέσκο’’ αέρα δημιουργικότητας!

Πόσο τέλειο είναι αυτό το Jacket? Πόοοσο? Congrats Maria Voultsou!

Konstantina Agaliou. Θυμήσου αυτό το όνομα!! Αυτό το κορίτσι που σχεδίασε το πανέμορφο φόρεμα (αυτό απο πάνω ντε) θα πάει μπροστά! Γιατί εκτός απο το ταλέντο της, είναι ένας γλυκύτατος και προσγειωμένος άνθρωπος.

Behold the stylish Konstantina Agaliou!

Για να είμαι ειλικρινής, κατά ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΗ μου άποψη,βρήκα λίγο ανέμπνευστα αυτά που είδα στο show της Pansik, με λαμπρή εξαίρεση τα σχέδια της Marianthy Tzagaraki. Τα πρώτα με τα ντεγκραντέ υφάσματα ακόμα αναρωτιέμαι γιατί ένας νεος σχεδιαστής θα επέλεγε να δείξει κάτι που θα έβρισκες άνετα όχι μόνο στο Zara αλλά και σε κάποια μπουτίκ της γειτονιάς σου και το styling που θύμιζε νύμφες ήταν όμορφο αισθητικά μεν άλλα κάτι που έχουμε δει τόσο πολύ στο παρελθον.

Marianthy Tzagaraki

Τα σχέδια της Μαριάνθης Τζαγκαράκη, ήταν αυτά που μου έκλεψαν την καρδιά, συνολικά απο όλα τα shows των νέων σχεδιαστών. Ο συνδυασμός του απίθανου floral pattern που επέλεξε, πόσο περίτεχνα και γεμάτο φαντασία χρησιμοποίησε ένα ύφασμα που θύμιζε σακί (άρα είναι τόσο δύσκολο να δείξει κομψό και να κολακέψει οποιαδήποτε σιλουέτα), τα θεικά παπούτσια (που αν δεν κάνω λάθος είναι Zara) που ταίριαζαν τόσο στα ρομαντικά ρετρό σχέδια της, τα μαλλιά των μοντέλων, το ''ανάλαφρο'' μακιγιάζ στα μοντέλα. Όλα έδεναν τόσο αρμονικά μεταξύ τους.

AFW :Greek Fashion Schools SS11, Vol 1

2010-10-26T09:10:00.000-07:00

Προσωπικά ήθελα οπωσδήποτε να καταφέρω να παρευρεθώ στα shows των νέων σχεδιαστών, και δηλώνω ανερυθρίαστα, κινδυνεύοντας να αγγίξω τα όρια του μελό –αλλά who cares- ότι με συγκινεί πάντα όταν είμαι παρούσα σε προσπάθειες νέων ανθρώπων, που ξεκινούν τα πρώτα βήματα, και δυο φορές παραπάνω όταν έχω τη χαρά να διαπιστώσω ότι κάποιες προσπάθειες κρύβουν ατελείωτες ώρες δουλειάς, αγάπη γι’ αυτό που κάνεις, μεράκι και έμπνευση. Ξέρω πως είναι να εκτίθεσαι σε κόσμο για κάτι που έχεις δουλέψει άπειρες εργατοώρες, να σου ασκείται κριτική από όλες τις μπάντες, από ειδικούς που είναι μεγάλοι και τρανοί στον τομέα σου, είτε απλά από κάποιους που για οποιοδήποτε λόγο έτυχαν να βρίσκονται μαζί σου εκείνη τη στιγμή. Και κάτι τέτοιες στιγμές, νιώθω τυχερή που στον δικό μου τομέα δεν υπάρχουν και οι κάμερες μέσα σε όλα αυτά, να δώσουν μια κλωτσιά στο δείκτη δυσκολίας και να τον φτάσουν στα άκρα.

ΙΕΚ Volou

IEK AKMI

Το φόρεμα αυτό με το που βγήκε, κοιτάχτηκα με την Κατερίνα και τα μάτια μας σχημάτισαν καρδούλες κόκκινες, όπως ακριβώς εκτυφλωτικά κόκκινο είναι και το ίδιο το φουστάνι (τσέκαρε και το σχετικό της post να μάθεις πως δεν είμαστε οι μόνες αφού πρόκειται για ένα βραβευμένο ρούχο και μάλιστα σε παγκόσμιο διαγωνισμό). Αργότερα είδαμε οτι είναι του Lukas Alifragis (έπρεπε να το είχαμε καταλάβει απο τα περίφημα προστατευτικά γυαλιά), και διαπιστώσαμε once again οτι εδώ υπάρχει ταλέντο!

Το μοντέλο Εύα Λάσκαρη ξεκουράζεται λίγο πριν ξεκινήσει η επίδειξη..

και εν ώρα δράσης...

Fashion Week Outfits Vol.1

2010-10-20T16:00:00.001-07:00

Πραγματικά ήταν η μόνη περίσταση που κάποιες αποζουρλαμένες φωτογραφίζονταν με τις ώρες δείχνοντας περιχαρείς το φουστάνι απο τα Φαρφαρέλο χωρίς οι περαστικοί να κοιτούν καλά καλά, με βλέμμα βουτηγμένο στην απορία ''από που το σκάσανε δαύτες''. Οι μισοί κάναν το ίδιο και οι άλλοι μισοί λιώναν στις amstel pulse . (δηλαδή νταξ υπήρχαν και καποιοι που τους παίρναν φωτό κάτι φωτογράφοι με κάμερες τηλεσκόπια που χάζευες τον Άρη -οχι τον Σερβετάλη, τον πλανήτη για - με απαραίτητο ύφος "αχ κι έσεις, μα σας παρακαλώ, μα να μη μπορείς σαν απλός τσελέμπριτι να φχαριστιθείς ένα ντεφιλέ".

Αν με βλέπατε να γελώ συνέχεια δηλώνω αθώα, ιδού οι ένοχες! Katerina, Athena, Maria

ok girl!!show me what you' ve got!

Ήθελα κάτι ξεχωριστό εκείνη τη μέρα, για αυτό και φόρεσα κυριώς ρούχα που σχεδίασαν και έραψαν η μαμά μου με τη θεία μου, τη δεκαετία του '70 με '80 (sorry δεν θυμάμαι πότε ακριβώς). Αν δεν πιάσεις το ύφασμα δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο ξεχωριστά είναι τα ρούχα που ράβονται sur mesure. (το Κατερινάκι είναι γατόνι πάντως, το κατάλαβε με τη μια)

Blazer:mam's vintage created by my auntie, lace blouse with silk collar:mam's vintage created by my auntie belt: dad's vintage, pants: Zara, bag: Trussardi-mam's vintage

J.Maskrey for Melissa Swarovski shoes. I just adore them! And i feel so happy cauz i bought them only for 30 euros!